13 - Eltu draumana

Ég kom aðeins inn á drauma og hvað það væri mögnuð upplifun að láta þá rætast í kaflanum um að vera fyrirmynd. Af öllu því sem maður kennt börnunum sínum, er þetta eitt það allra mikilvægasta. Að þora að láta sig dreyma. Sama hvað draumarnir virka stórir og óraunverulegir. Draumar eru okkur mikilvægir. Þeir hvetja okkur áfram. Hvetja okkur til að leysa vandamál, finna nýjar lausnir, hugsa út fyrir kassann, einbeita okkur, vinna með öðrum. Hver draumur sem maður lætur rætast gerir mann betri í einhverju, sterkari andlega, hugmyndaríkari, þrautseigari, þolinmóðari, yfirvegaðri. Þegar maður veit að maður getur gert hluti sem virka óraunhæfir í fyrstu, minnkar hræðslan við hið óþekkta, hræðslan við að mistakast. Ef þú átt þér stóran draum og vinnur markvisst að því að láta hann rætast, án þess að takast það, ertu samt búinn að bæta þig á mörgum sviðum. Ert öflugri einstaklingur en áður og búinn að bæta við þig þekkingu og reynslu sem nýtist vel þegar þú reynir aftur eða lætur annan draum rætast. Þannig að þú hefur engu að tapa. Annað hvort rætist draumurinn eða ekki. Hvernig sem fer, þá hefur þú lært eitthvað sem nýtist vel í lífinu. Ein af ástæðum þess að við hjónin ákváðum að fara í heimsreisu með strákana okkar var að við vildum sýna að það er hægt að láta stóra drauma rætast. Vera fyrirmyndir í verki. Sanna það fyrir sjálfum okkur í leiðinni að við gætum þetta. Þeirra viðbrögð við ákvörðuninni voru hrein og bein. Frábært, hvenær förum við af stað? Viðbrögð flestra fullorðinna voru öðruvísi. Fólki fannst þetta áhugavert og spennandi en spurði strax hvernig við ætluðum að tækla vandamálin. Hvað með vinnuna, hvað með skólann, hvað með lánin af húsinu? Þetta er mjög algengt hjá okkur sem erum orðin fullorðin, að byrja á því að sjá vandamálin og ástæðurnar fyrir því að eitthvað sé ekki hægt. Ég hitti mann í vetur sem sagðist ekki hafa neina drauma. Lífið væri gott eins og það væri. Hann vaknaði, borðaði, fór í vinnuna, út að reykja í hádeginu og svo út að labba með hundinn eftir vinnu. Hið fullkomna líf í hans huga. Ég er hrifinn af því að einfalda lífið, en einfalt líf þýðir ekki að maður eigi að gera nákvæmlega það sama alla daga ársins og án þess að breyta nokkurn tíma til. Ég trúði þessum manni ekki í vetur og trúi honum ekki enn. Það eiga allir einhverja drauma. Litla eða stóra. Stundum þarf maður að grafa aðeins eftir þeim, en þeir eru þarna. Bíða eftir að þú takir ákvörðun um að láta þá rætast og byrjir að vinna markvisst í þeim. Fréttir af fólki sem hefur látið stóran draum rætast höfða mikið til mín. Sérstaklega ef þetta er venjulegt fólk, sem þurfti að hafa aðeins fyrir hlutunum. Það að aðrir láti drauma rætast, hvetur mig til dáða. Sumir finna til öfundar þegar einhver annar gerir eitthvað spennandi, eitthvað sem maður væri sjálfur til í að gera, en ég hugsa strax, ef hann gat gert þetta, þá get ég það líka. Ég þarf bara að komast að því hvernig hann fór að þessu. Og það er yfirleitt einfaldara en maður heldur. Maður þarf oft bara að spyrja viðkomandi. Fólk er flest til í að deila upplýsingum um hvernig það lét draum rætast með þeim sem eru áhugasamir um að gera eitthvað svipað. Hér eru nokkur atriði sem gætu nýst þér við að láta stóran draum rætast. Þau byggja á stóra fjölskyldudraumnum okkar, heimsreisunni. Ákvörðun. Fyrsta skrefið er að taka ákvörðunina og gera það af alvöru. Við ákváðum árið 2005 að fara í heimsreisu, að hún ætti að taka eitt ár og að við myndum leggja af stað 21. október, 2008. Föst dagsetning er mikilvæg, hún staðfestir ákvörðunina í huga manns. Við sögðum öllum frá þessu, strákarnir tóku mjög virkan þátt í því. Tilgangurinn með því var að tryggja jákvæða pressu utan frá. Fjármögnun. Flestir, þó ekki allir, draumar kosta eitthvað. Við gáfum okkur þrjú ár til þess að safna fyrir ferðinni. Allir fjölskyldumeðlimir tóku þátt. Við settum upp sérstakan heimsreisubauk sem allir settu klink og annan pening sem þeim áskotnaðist reglulega. Strákarnir fengu vasapening, oft fór vænn hluti af honum í baukinn í stað þess að þeir keyptu sér nammi eða dót. Við settum upp sér reikning í bankanum og lögðum ákveðna prósentu af tekjum okkar inn á hann um hver mánaðarmót. Við byrjuðum í 5% en hækkuðum jafnt og þétt upp í 15%. Það er mikilvægt að spara þannig að maður taki sjálfkrafa strax af launum þegar þau koma í hús, ef maður bíður þar til í lok mánaðar er oft minna til að spara, einhverja hluta vegna, en maður hafði áætlað. Sömuleiðis lögðum við inn á þennan reikning allar aukatekjur og óvæntan pening sem stundum kemur til manns. Við settum okkur ákveðið markmið sem við ætluðum að ná á þremur árum. Skrifuðum þá tölu á blað og hengdum upp á áberandi stað í íbúðinni okkar þar sem við sáum hana alla daga. Eftir þrjú ár stóð ferðasjóðurinn nákvæmlega í þessari tölu, nánast upp á krónu. Tilviljun? Ég held ekki. Skipulag. Við vildum hafa ferðalagið opið í stað þess að festa niður ákveðna staði og tímasetningar. Við vildum geta framlengt dvöl þar sem okkur liði vel og sömuleiðis yfirgefið staði þar sem okkur liði minna vel. Hafa frelsi innan ramma. Það eina sem við í raun og veru festum var brottfaradagsetningin og að við ætluðum að vera í ferðinni í eitt ár. Við undirbjuggum okkur svo þannig að við værum klár í alla heimshluta - fórum í bólusetningar, pældum í vegabréfsáritunum, fengum okkur alþjóðleg ökuskírteini, ferðatryggingar og nokkur kreditkort. Við ákváðum að hafa ferðina blandaða, þannig að við myndum til skiptis ferðast hratt og stoppa stutt á hverjum stað og staldra lengur við á hverjum stað til þess að kynnast heimamönnum og þeirra siðum og venjum. En, hvað með...? Það er mikilvægt þegar maður vill koma draumum í framkvæmd að sjá þá fyrst fyrir sér og taka svo ákvörðun um að láta þá gerast. Það verða alltaf einhverjar hindranir eða áskoranir sem þarf að yfirstíga til þess að maður geti þetta, en það er vont að byrja á því að velta sér upp úr þeim áður en maður tekur ákvörðunina. Það getur dregið úr manni kraft og þor og þannig stoppað draumaframkvæmdina áður en maður kemst í gang. Þegar maður hinsvegar er búinn að taka ákvörðuna, festa hvað maður ætlar að gera og hvenær, er tímabært að tækla þessar hugsanlegu hindranir. Skólinn var það fyrsta sem við tækluðum. Tveir af strákunum voru í grunnskóla, sá þriðji átti að byrja sama haust og við ætluðum að leggja af stað. Við fengum fund með skólastjórunum, sögðum þeim að við værum á leið í ársferðalag og spurðum hvernig við gætum unnið þetta saman þannig að strákarnir misstu ekki úr heilt ár í skóla og myndu læra af ferðinni. Við byrjuðum ekki á því að spyrja hvort þetta mætti, taka þá svona úr skóla í heilt ár, þar sem við vildum alls ekki fá neikvætt svar. Við lögðum strax upp með samvinnu – hvernig gerum við þetta saman? Skólastýrurnar tvær í Varmárskóla tóku okkur fagnandi, fannst þetta frábær hugmynd og stungu upp á að við myndum kenna þeim sjálf íslensku og stærðfræði samkvæmt námskrá. Hin fögin myndu þeir læra með því að ferðast. Það gekk eftir. Vinnan var það næsta. Hér eru nokkrir möguleikar, maður getur sagt upp, fengið ársleyfi, fjarunnið eða fundið ný tekjutækifæri í ferðinni. Ég sagði upp minni vinnu þrátt fyrir að mér byðist ársleyfi, mig langaði að takast á við nýjar áskoranir eftir ferðina. Sumir vinnufélagar mínir voru hissa á þessari ákvörðun, en ég var viss um að ég fengi meira út úr ferðinni ef ég hefði fullkomið frelsi til vinnu þegar ég kæmi til baka. Húsnæði og farartæki. Við leigðum út raðhúsið okkar, það dekkaði lán og útgjöld því tengdu. Við áttum tvo bíla á þessum tíma, seldum annan og fengum að geyma hinn hjá frændfólki okkar. Við lögðum af stað í ágúst 2008, á undan áætlun, og komum aftur til Íslands um mitt sumar 2009. Ferðin var frábær. Við upplifðum margt saman. Lærðum margt, ekki síst það að maður getur látið drauma rætast ef maður trúir á þá og vinnur að því að koma þeim í framkvæmd. Það er einfaldara en maður heldur að láta drauma rætast og þegar maður hefur tæklað stóru hindranirnar er fátt sem getur stöðvað mann. Næst þegar þú upplifir stórar hindranir í tengslum við drauma, mæli ég með því að að þú setjist niður, skrifir á blað helstu hindranirnar og takir þér svo tíma í að finna lausnir á hverri og einni. Það er nánast alltaf hægt og þegar þú ert búinn að því, lítur hugmyndin, verkefnið eða áskorunin allt öðru vísi út í þínum huga. Þú ert búinn að opna á það jákvæða sem hún getur haft í för með sér í stað þess að festa þig í hindrunum. Þegar við pabbar, ein helsta fyrirmynd barna okkar, látum drauma okkar rætast sýnum við þeim í verki að ekkert sé þeim ómögulegt.