Að hlusta á íslensku í LingQ

Einfalt eintal með Rökkva.

Velkomin í einfalt eintal með Rökkva. Öhm, þetta verða þættir, stuttir þættir, hérna á LingQ, þar sem ég ætla bara að tala einn, en það er öðruvísi, að ég er ekki með handrit þannig að ég skrifa ekki handrit. Þegar að maður nefnilega les handrit þá verður það oft svo ofboðslega formlegt og nákvæmt og maður þarf að venjast því að hlusta á allskonar tal. Í rauninni þegar maður byrjar að læra að skilja tal á öðrum tungumálum, þá er eiginlega best að hlusta á eitthvað sem er lesið, sem er mjög einfalt. Mjög einfalda texta eins og til dæmis LingQ 60 örsögurnar eða smásögurnar eða aðra einfalda kúrsa á LingQ, kúrsinn um að borða úti eða um að heilsa og kveðja. Það er mjög einfalt. Svo verður það aðeins erfiðara þegar þú hlustar á einhvern eins og mig tala núna. Ég er bara að tala einn. Ég er auðvitað viljandi að tala skýrt. Þegar ég tala íslensku við vini mína á íslensku þá tala ég hraðar en þetta og ekki alveg svona skýrt, en ég er heldur ekki að tala eins skýrt og ég gæti. Því að þetta eru allt stig sem að maður þarf að venjast. Maður þarf fyrst að venjast því að hlusta á tal sem er eins og lesmál, sem að mundi vera, hljóma eins og svona: Þegar ég var ungur fór ég stundum út að leika mér. Þá var ég oft að leika mér í grasi. Þetta er miklu hægara og einbeittara mál heldur en ég er að tala núna. Þið heyrið alveg muninn og þessir stuttu þættir: Einfalt eintal með Rökkva, eintal þýðir bara þegar einhver einn er að tala. Það væri auðvitað öðruvísi ef ég væri að eiga samræður við einhvern. Þá svarar einhver. Einhver grípur kannski fram í. Grípa fram í það er að tala þegar hinn er ennþá að tala og svo framvegis. Og það sem að er öðruvísi í þessu er að eins og ég segi, þá er ég ekki búinn að ákveða fyrirfram hvað ég er að fara að segja. Það er ekki handrit, þannig að ég kannski skipti um skoðun í miðri setningu. Ég tala ekki jafn skýrt og svo framvegis. En það er mjög gott að venjast þannig tali. Það er mjög mikilvægt að hlusta mikið, um, í LingQ, þá er LingQ náttúrulega soldið mikið gert til þess að læra að lesa, af því að þú ert með textann, lest textann. Þú ert með þýðingar á orðunum þegar þú sérð þau. Þú býrð til LingQ. Þú kannski lærir LingQ-ið og það tel-telur alltaf. Það telst alltaf semsagt hvað mörg orð, hversu mörg orð þú kannt og það getur orðið soldið eins og svona leikur, eins og tölvuleikur að reyna að ná sem flestum þekktum orðum í LingQ, en það sem að maður má ekki gera, er að gera bara þetta, að gera þetta eingöngu. Það er ekki gott. Það, til þess að tala mál, þá er auðvitað ekki nóg að geta bara lesið og skilið málið á blaði, eða í texta í tölvuformi. Þú þarft líka að geta skilið talað mál og þú þarft líka að geta fundið orðin, þegar þú þarft þau. Það er allt annað að skilja orð þegar þú heyrir það eða sérð það, eða þá að muna hvaða orð þú átt að nota, ef þú til dæmis þarft að biðja einhvern um mat eða þú þarft að biðja einhvern um leiðarlýsingu eða þú þarft að biðja einhvern um að gefa þér vatn eða eitthvað svoleiðis eða þú þarft að biðja einhvern um hjálp, þá er ekki jafn auðvelt að muna þessi orð sem þú þarft. Eins og segjum að þú þurfir að biðja einhvern um að láta þig fá skrúfujárn til að skrúfa skrúfu af því að það er laus spíta á einhverju, á húsinu þínu og þú þarft að festa spítuna með því að skrúfa skrúfuna inn, þá er miklu líklegra til dæmis eins og á einhverju máli sem ég hef verið að læra, eins og kannski frönsku eða spænsku, að ég mundi þekkja þessi orð, skrúfa og spíta og hús og laga og skrúfa og eitthvað svoleiðis, heldur en að ég mundi endilega muna hvernig á að segja þau sjálfur. Ef ég ætti að segja þetta á frönsku núna til dæmis, þá þyrfti ég að hugsa soldið vel: Hvernig segir maður aftur skrúfa, hvernig segir maður aftur spíta, man alveg hvernig maður segir hús því að það er einfalt orð sem maður notar mikið, en þetta er svolítið öðruvísi. Og maður þarf auðvitað að byrja einhversstaðar þegar þú er að læra mál. Fyrst kanntu ekki orðin. Þú þarft að læra orðin og það er mjög gott að læra orð með því að lesa þau í LingQ, sjá þýðinguna, svo þarf maður að hlusta. Maður þarf að hlusta oft og maður þarf að hlusta mikið og þetta er ákveðið millistig, þessir þættir, að þetta er aðeins erfiðara að skilja heldur en að hlusta á lesinn texta, en þetta er ekki eins erfitt eins og ef þú værir að hlusta á tvo Íslendinga sem að tala um eitthvað. Sérstaklega ef að það er eitthvað flókið, stjórnmál eða vísindi og kannski ef þeir eru að rífast og gefa hvorum öðrum ekki tíma til að klára það sem þeir eru að segja. Þannig að þetta er fyrsti þátturinn af Einföld eintöl með Rökkva og í næsta þætti ætla ég að tala aðeins meira um að læra tungumál.