Kofinn í skóginum

- Þau reikuðu um skóginn í tvo daga. Það var gott að vera með Almari. Hjá honum var Krúsa örugg. Hún ákvað að trúa því að héðan í frá yrði allt gott og skemmtilegt. Almari fannst ekki liggja á því að fara heim. Þess í stað sýndi hann Krúsu helstu kennileiti, kenndi henni að leggja snörur, kveikja eld og flá veiðibráð. Veitt gat Krúsa þó ekki. Enn leit hún undan þegar Almar skar bráð sína á háls. Almar veiddi líka fisk í á sem hann nefndi Veiðiá. Hún streymdi eftir djúpu gili ofan af heiði og liðaðist áfram gegnum skóginn. Hann sat tímunum saman á hækjum sér á bakkanum með spjótið tilbúið. Þegar hann sá fisk stakk hann spjótinu leiftursnöggt í gegnum fiskinn. Krúsa reyndi þetta einu sinni en þegar hún var búin að húka nokkra stund á árbakkanum var hún búin að fá nóg og sagði Almari að hann gæti gert þetta sjálfur. Þess í stað fór hún að safna rótum á bakkanum. Hún var búin að læra að þekkja algengustu ætu ræturnar og þóttist góð að geta lagt björg í bú.

- Að morgni þriðja dags fannst Almari tímabært að fara heim.

- Finnst pabba þínum og mömmu í lagi að þú sért svona lengi í burtu? spurði Krúsa, þegar þau gengu í hægðum sínum eftir troðningi áleiðis heim til Almars.

- Almar leit undrandi á Krúsu.

- Ég er bara að fara til hans Finns, sagði hann.

- Finns skógarbúa? spurði Krúsa glöð. Almar kinkaði kolli.

- Er hann pabbi þinn? Almar hugsaði sig um.

- Já, ætli það ekki, svaraði hann svo. Líklega er hann pabbi minn.

- Þau komu að hrörlegum kofa að áliðnum degi. Krúsu létti þegar kofinn kom í augsýn, því að eftir því sem leið á gönguna hafði hvesst. Nú var komið napurt rok svo að það hvein í trjánum.

- Einkennilegt, sagði Almar. Af hverju eru dyrnar ekki lokaðar? Dyrnar voru opnar og hurðin skall til í vindinum. Kofinn virtist mannlaus því að inni var svartamyrkur. Hvergi vottaði fyrir nokkrum manni.

- Úff, sagði Krúsa. Þetta er draugalegt. Hún greip í hönd Almars um leið og hann opnaði upp á gátt.

- Við þeim blasti ófögur sjón. Borð og bekkur lágu á hliðinni og brotin leirílát voru dreifð um gólfið innan um brauðhleifa og hrúgur af mjöli. Krúsu varð um og ó. Hún lét augun reika í dimmustu skot herbergisins og bjóst allt eins við að sjá óvini liggja þar í leyni. En þar var ekkert.

- Almar gekk hikandi inn og leit ráðþrota í kringum sig. Svo beygði hann sig niður og tók til við að rétta borðið við.

- Hér hefur eitthvað gerst, sagði Krúsa um leið og hún rétti Almari hjálparhönd. Hann svaraði ekki en fór þess í stað að bisa við bekkinn.

- Leirinn er ónýtur, hélt hún áfram og tíndi saman brotnar skálarnar, eins og það lægi ekki í augum uppi.

- Enn svaraði Almar ekki og hélt áfram að rannsaka kofann þungur á brún.

- Krúsa sópaði mjölinu saman og mokaði því ofan í tunnu sem lá á hliðinni, hálffull af mjöli. Reyndar var mjölið orðið óhreint en við því var ekkert að gera. Að þessu loknu tíndi hún brauðið upp af gólfinu. Það var brotið og byrjað að þorna en vel ætt. Hún fékk sér bita.

- Má bjóða þér? spurði hún Almar.

- Hann hristi höfuðið. Hann hafði enga matarlyst.

- Hvar er pabbi þinn? spurði hún og maulaði í sig brauðið.

- Það er nefnilega það, svaraði Almar vonleysislega og hlammaði sér niður á bekkinn. Hann mundi aldrei fara og skilja kofann eftir opinn og allt í óreiðu.

- Hvar er hann þá? ítrekaði Krúsa. Hann leit í augu hennar og sagði lágt:

- Ég veit það ekki! Ég veit ekki hvar Finnur er. Það er eitthvað að!

- Það var kalt og skuggsýnt inni svo að Almar kveikti upp í eldstónni. Skömmu síðar lágu þau í hálmfleti í horninu en fletið var nánast það eina sem verið hafði óhreyft. Krúsu var að hlýna. Hún kúrði hjá Almari, hlustaði á ýlfrið í vindinum og horfði á draugalega birtuna í kofanum.

- Ertu viss um að enginn sé fyrir utan? sagði Krúsa.

- Fyrir utan? Almar var með spurn í svip. Hvað ætti svo sem að vera fyrir utan?

- Bara eitthvað! sagði Krúsa kæruleysislega. Hvað gat svo sem verið þar? Og henni varð hugsað til þess þegar hún var ein í skóginum áður en hún hitti Almar. Hún mundi eftir heiftúðugu rifrildi trjánna á meðan hún svaf. Meira að segja jörðin sjálf hafði verið lifandi. Það gat ýmislegt verið fyrir utan, náttúrlegt sem yfirnáttúrlegt. Almar hafði þó ekki áhyggjur af því. Hann hafði bara áhyggjur af Finni. Hann dundaði lengi þögull við að raða útskornum trédýrum sem hann hafði dregið undan fletinu. Svo sagði hann:

- Ég skil þetta ekki.

- Kannski komu ræningjar og námu hann pabba þinn á brott, sagði Krúsa.

- Ertu galin? svaraði Almar. Ræningjar! Hann hafði aldrei heyrt annað eins.

- Kannski var hann reiður út af einhverju og henti öllu út um allt, stakk Krúsa upp á. Slíkt gæti hún vel skilið.

- Finnur verður aldrei reiður, svaraði Almar afundinn.

- Kannski var pabbi þinn ekki heima og einhverjir komu inn til hans og drösluðu til.

- Almar lét sér nægja að yppa öxlum við síðustu uppástungunni. Honum fannst hún ekki trúleg.

- Þau þögnuðu og horfðu í logana. Værð færðist yfir þau og Krúsa var næstum því sofnuð þegar hún mundi eftir einu sem hún þurfti að segja við Almar. Einu mjög mikilvægu.

- Almar! Hún hnippti í hann.

- Hmm, hann bylti sér.

- Ekki sofna. Ég þarf að segja þér dálítið.

- Hvað? Hann opnaði augun.

- Við skulum finna hann.

- Finna hann?

- Já, á morgun. Við skulum fara tvö saman og leita að pabba þínum. Ég skal hjálpa þér að finna hann. Þá verður allt gott aftur.

- Almar brosti og tók í hönd Krúsu.

- Takk fyrir, sagði hann. Takk fyrir, þú ert góð. Skömmu síðar voru þau sofnuð. Almar fálmaði til Krúsu í svefninum og þrýsti sér að henni. Kannski dreymdi hann pabba sinn sem horfinn var á dularfullan hátt.

- Krúsa hrökk upp við það að hurðinni var hrundið upp á gátt. Þau settust upp í viðbragðsstöðu. Inn um dyrnar blés hífandi rok svo að þau gripu andann á lofti. Í dyrunum stóð mannvera, hvít og draugaleg í þverrandi birtunni frá eldstónni.

- Finnur? spurði Almar vonarfullur.

- Hvernig spyrðu drengur? svaraði maðurinn í vandlætingartóni. Þessa rödd þekkti Krúsa. Þetta var Gagnráður. Hann gekk inn fyrir og skellti hurðinni á eftir sér.

- Úff, það er kalt, sagði hann. Þetta veðurfar er ekki einleikið á þessum tíma árs. Hann hlammaði sér niður hjá þeim og ýfði kumpánlega hárið á Krúsu.

- Hérna ertu þá, sagði hann.

- Ég týndist, sagði Krúsa.

- Og Almar fann þig?

- Já.

- Það er alltaf hægt að treysta Almari, sagði Gagnráður ánægjulega. Ég held svei mér að það geti verið þroskandi að týnast í skóginum og vera fundinn af Almari.

- Krúsa svaraði engu. Þetta skildi hún ekki fremur en margt annað sem Gagnráður sagði.

- Nú ættum við að geta rætt málin, sagði Gagnráður. Hún kinkaði kolli og geispaði.

- Kannski er best að fresta því til morguns, stakk Gagnráður upp á.

- Krúsa samsinnti því. Það gaf ekki góða raun að tala um flókin málefni eins og Demantinn eina og forna spádóma þegar hún var syfjuð.

- Gagnráður kyssti Krúsu á ennið.

- Ég er líka orðinn lúinn, sagði hann. Er pláss fyrir mig? Þau rýmdu til fyrir honum og hann lagðist á milli þeirra.

- Krúsa var í svefnrofunum þegar hún heyrði að Gagnráður var sestur upp aftur og farinn að bauka við skjóðuna sína. Hann tautaði eitthvað fyrir munni sér og tætti skruddurnar upp úr.

- Það getur ekki verið! muldraði hann. Nei, ég trúi því ekki, það getur ekki verið …

- Hvað getur ekki verið? spurði Krúsa syfjulega og reis upp við dogg.

- Gagnráður hélt enn áfram að tæta bækurnar upp úr og í óðagotinu valt kristalskúlan upp úr skjóðunni og í hendur Krúsu. Hún virti kúluna vandlega fyrir sér. Einkennilegt! Þegar hún sá kúluna fyrst var hún fölblá en nú lýsti frá henni hvítri birtu.

- Ég trúi þessu ekki, tautaði Gagnráður enn og rótaði í bókunum.

- Hverju trúirðu ekki? spurði Krúsa.

- Það skiptir ekki máli, svaraði Gagnráður. Farðu nú að sofa. Um leið tók hann kúluna af henni og stakk ofan í skjóðuna.

- Krúsu virtist sem hún fengi ekki ljósara svar. Því lagðist hún aftur út af og lokaði augunum. Það síðasta sem hún heyrði áður en hún féll í svefn var tautið í Gagnráði:

- Þetta veit á illt! sagði hann. Þetta veit sannarlega á illt!

- Krúsa og Gagnráður töluðu saman meðan þau snæddu morgunverð daginn eftir, brauð og ost sem Almar hafði fundið innst inni í skáp áður en hann rauk út einhverra erinda. Gagnráður var kominn til að útskýra fyrir henni að hún þyrfti að leita Demantsins eina.

- Þið eruð sem sé enn ekki búin að finna hann, sagði Krúsa.

- Gagnráður hristi höfuðið.

- Hann liggur áreiðanlega í grasinu einhvers staðar nálægt brunarústunum, sagði Krúsa. Það er asnalegt að ég leiti ein að honum, bætti hún við. Hann finnst ekki nema margir leiti saman.

- Þú skilur ekki, stúlka litla, sagði Gagnráður og hallaði sér í átt að Krúsu.

- Stúlka litla! Ég er ekki lítil, sagði Krúsa og fitjaði upp á nefið.

- Afsakið, stóra stúlka þá, sagði Gagnráður og kímdi. En það sem ég vildi sagt hafa … Það er ekki lengur þörf á að leita í grasinu nálægt rústunum.

- Krúsa stakk upp í sig brauði.

- Af hverju ekki? spurði hún með fullan munninn.

- Ég tel nánast fullvíst, hélt Gagnráður áfram, að hafi Demanturinn eini hafnað í grasinu nálægt brunarústunum, þá sé hann þar ekki lengur.

- Krúsa þagði. Hún skildi ekki og beið eftir skýringu.

- Nú skal ég sýna þér dálítið, sagði Gagnráður og dró kristalskúluna góðu upp úr skjóðu sinni. Þú sérð hvernig hún er á litinn, hélt hann áfram.

- Já, hvít, svaraði Krúsa og gerðist nú óþolinmóð. Hann talaði við hana eins og smábarn.

- Hvernig var kúlan kvöldið sem demanturinn hvarf? spurði Gagnráður enn.

- Nú, blá, svaraði Krúsa enn. Ætlarðu ekki að koma þér að efninu?

- Jú, svaraði Gagnráður, ég er að tala um það. Allt skiptir þetta máli. Það sem kúlan er að segja okkur er að Demanturinn eini er horfinn.

- Hvað ertu að bulla? Krúsa var rasandi. Nú var Gagnráður farinn að rugla. Hún vissi vel að demanturinn var horfinn.

- Eins og málum er háttað, hélt Gagnráður áfram, getur enginn af íbúum Hins þekkta heims fundið Demantinn eina og flutt hann til baka því að… Gagnráður var truflaður af Almari, sem nú ruddist inn úr dyrunum.

- Ég er búinn að finna þau! hrópaði hann.

- Finna þau hver? spurði Krúsa forviða.

- Sporin hans Finns, sagði Almar ákafur.

- Finns? Nú varð Gagnráður forviða.

- Já, hann Finnur er pabbinn hans Almars, sagði Krúsa til skýringar.

- Það veit ég, svaraði Gagnráður afundinn. Hvað er þetta með sporin hans Finns?

- Jú, hann er sko týndur, pabbinn hans Almars, sagði Krúsa.

- Gagnráður hleypti brúnum.

- Er Finnur horfinn? sagði hann. Það líst mér illa á.

- Almar hafði safnað saman nauðsynlegustu hlutum í miklum flýti og stungið í bakpoka í stað þess að taka þátt í samtalinu. Nú var hann tilbúinn.

- Jæja, sagði hann við Krúsu. Nú förum við.

- Nei, bíddu! sagði Krúsa í uppnámi.

- En Almar vildi ekki bíða. Hann þurfti að gera það sem var öllu öðru mikilvægara. Því hlustaði hann ekki á Krúsu og rauk út. Krúsa horfði andartak á dyrnar sem lokuðust á eftir Almari. Svo leit hún á Gagnráð.

- Almar verður að finna pabba sinn!

- Minna má nú sjá, svaraði Gagnráður.

- Ég lofaði að hjálpa honum, hélt Krúsa áfram. Ég hef eiginlega ekki tíma til að leita að demantinum. Þú verður að biðja einhvern annan. Mér finnst miklu mikilvægara að hjálpa Almari að finna pabba sinn.

- Nei, heyrðu mig nú … svaraði Gagnráður.

- Ef ég flýti mér ekki missi ég af Almari.

- Já en …

- Ég verð að fara.

- Ertu ákveðin í því? spurði Gagnráður.

- Þú hlýtur að skilja það, sagði Krúsa óþolinmóð. Það verður að finna pabbann hans Almars.

- Þetta er ekki svona einfalt, sagði Gagnráður.

- Æ, láttu ekki svona, sagði Krúsa pirruð. Ég verð að flýta mér. Við tölum betur saman seinna þegar Finnur er fundinn.

- Gagnráður yppti öxlum.

- Eins og þú vilt, svaraði hann. Við tölum betur saman seinna.