9. kafli - Dregur til tíðinda

Kisi hafði ekki sést í nokkra daga. Í fyrstu hafði Gígja litlar áhyggjur af honum, en þegar hann hafði enn ekki sést á sjöunda degi, var hún orðin verulega áhyggjufull.

- Það hlýtur eitthvað að hafa komið fyrir, sagði hún við morgunverðarborðið.

- Hann hefur kannski farið burtu úr dalnum, svaraði Silfurdögg. Hann á nú einu sinni ekki heima hér. Hann er hér bara.

- Ég held ekki, sagði Gígja. Hann myndi kveðja … svo held ég að hann vilji ekki fara, bætti hún við.

Nú hellti Krúsa niður mjólkinni, þannig að hún flæddi um allt borð.

- Þetta er honum að kenna, sagði hún og benti á Mána. Hann ýtti við mér.

- Nei, láttu ekki svona, svaraði Silfurdögg höstug. Hann gerir nógu margt af sér þó að þú farir ekki að koma sökinni á hann að ástæðulausu.

Krúsa svaraði ekki, heldur horfði fúl í gaupnir sér en Gígja náði í klút og reyndi að gera gott úr öllu. Stundum fannst henni Krúsa of upptekin af sjálfri sér.

- Veist þú um einhvern stað þar sem Kisi gæti verið? spurði hún Krúsu til að beina umræðunni annað. Þið Máni flækist svo víða.

Krúsa hristi höfuðið.

- Hann er langt í burtu, svaraði hún. Annars hefðum við séð hann.

Gígja horfði áhyggjufull út um gluggann.

- Hvað er þetta? Hann kann nú að bjarga sér, sagði Silfurdögg.

- Það getur ýmislegt komið fyrir, sagði Gígja dauflega.

- Eins og til dæmis hvað?

En Gígja lét ekkert uppskátt um það sem hún hafði mestar áhyggjur af. Henni leið ónotalega og tilkynnti að hún ætlaði að leita að Kisa.

Þau fóru öll með henni.

- Ég held að það sé best að útbúa nesti, sagði Silfurdögg. Þá getum við leitað í allan dag ef þörf er á.

Gígja andvarpaði. Það virtist hálf vonlaust að leita í víðáttumiklum dalnum. En hún hjálpaði Silfurdögg og saman smurðu þær brauð og settu í körfu.

- Bíðið þið aðeins, sagði Gígja við hin þegar þau voru nýlögð af stað. Ég þarf að gera dálítið. Hún hljóp til baka og horfði hugsandi á steininn á hlaðinu. Sem snöggvast ætlaði hún að hætta við og hlaupa til hinna, en svo náði hún í spýtu og velti steininum við.

Hún var önnum kafin við að strjúka moldina af örvamælinum, þegar hún varð vör við Mána. Hann hafði elt hana og nú horfði hann heillaður á steinana sem glitruðu í sólskininu.

- Finnst þér þeir fallegir? spurði Gígja.

Máni rétti fram höndina og horfði biðjandi á Gígju.

- Allt í lagi. Ef þú ferð varlega með hann, svaraði Gígja og rétti Mána örvamælinn. Hann strauk steinana og lyfti örvamælinum upp svo að steinarnir glitruðu sem mest. Svo brosti hann og benti hrifinn á steinana.

- Já, þeir eru sannarlega fallegir, sagði Gígja. Sjálf gat hún horft endalaust á þá.

- Ertu ekki að koma? Krúsa kom hlaupandi. Nei, ætlarðu að taka bogann með?

Gígja hrökk við. Silfurdögg kom líka og horfði með athygli á örvamælinn.

- Ég er svo hrifin af svona steinum, sagði hún.

- Af hverju ætlarðu að taka bogann með? spurði Krúsa.

Gígja svaraði ekki strax, en strauk sleipan viðinn hugsandi. Af hverju ætlaði hún annars að taka bogann með?

- Af því bara! svaraði hún loks þurrlega. Svo setti hún ör varlega á streng og spennti bogann. Mikið var það einfalt og auðvelt. Það eina sem hún þurfti að gera var að sleppa … Púff! Hún ætlaði að æfa sig seinna. Hún spennti vopnið í flýti á bak sér og svo lögðu þau af stað.

* * * * *

Risinn kraup á gólfinu og hamaðist við að skrúbba hvítan marmarann, svo að sápufroðan skvettist í allar áttir. Sólin skein inn um stóra gluggana og tandurhreint gólfið glansaði. Allt í einu féll skuggi beint fyrir framan hann. Svartklædd nornin gnæfði há og föl yfir risanum sem leit auðmjúkur upp frá vinnu sinni.

- Kallarðu þetta þvott! Rödd hennar var ísköld. Hann svaraði ekki, en leit lúpulegur niður.

- Horinn úr þér lekur niður á gólf. Hann spýtist um allt. Og nornin beindi oddhvössum fingrum sínum ógnandi í átt að risanum, rétt eins og til að magna upp galdur.

- Ég bið auðmjúklega afsökunar, náðuga frú. Risinn hneigði sig niður á gólf. Nornin steig á úfið skegg risans sem lá á gólfinu.

- Allt í lagi, svaraði hún kuldalega. Þú skrúbbar auðvitað allt aftur.

- Að sjálfsögðu, náðuga frú. Risinn lá enn niðri á gólfi því að nornin stóð enn á skeggi hans.

- Já, skrúbbaðu! orgaði nornin.

- Ef mín náðuga frú vildi vera svo væn … risinn var skjálfraddaður.

Nornin hló skrækum hlátri og leið á brott hljóðlaust eins og hún hafði komið. Í dyrunum sneri hún sér við:

- Þegar þú hefur lokið þessu, skaltu ganga niður í skóg. Það má enginn koma nærri höllinni. Skilurðu það. Enginn ….

* * * * *

Þau gengu meðfram vatninu í átt til hallarinnar og hrópuðu á Kisa. En hvergi bólaði á honum. Það var kominn miður dagur og þau voru búin að hrópa sig hás. Þau höfðu skipt liði, Krúsa og Máni leituðu saman og Silfurdögg og Gígja höfðu gott bil á milli sín. En nú söfnuðust þau saman í fjörunni. Silfurdögg dró upp nesti og nokkra stund voru allir önnum kafnir við að borða. Gígja virti höllina fyrir sér. Þau voru komin það nálægt að nú sást vel hversu glæsileg hún var.

Þegar Gígja hafði lokið nesti sínu ákvað hún að æfa sig. Krúsa uppveðraðist öll og fór strax að stjórna.

- Þú miðar á stóra tréð þarna, sagði hún og benti. Gígja miðaði og skaut fram hjá.

- Þú átt að vanda þig, hrópaði Krúsa. Þér hefur farið aftur.

Gígja miðaði aftur og skaut nú aðeins nær.

- Þetta er betra, sagði Krúsa. Áfram.

Gígja skaut enn einni ör og í þetta sinn hitti hún trjábolinn.

- Þetta er allt í áttina, sagði Krúsa, en bolurinn er breiður. Þú verður að æfa þig meira.

- Nei, þetta er nóg, sagði Gígja og batt bogann og örvamælinn á bakið. Ég vil ekki æfa mig meira. Og það þýddi ekkert fyrir Krúsu að mótmæla. Gígja var ófáanleg til að halda áfram. Hún óskaði þess að boginn hefði aldrei fundist. Ef hún ætti engan boga, gæti enginn ætlast til annars af henni en að vera bara venjuleg stelpa. Hún var engin hetja.

Það var orðið áliðið dags þegar þau sneru við, þreytt og vondauf um að finna Kisa.

- Máni þarf að hlaupa, sagði Krúsa. Það var orð að sönnu, því að Máni dró djúpt andann og hnyklaði alla vöðva.

- Leyfðu honum þá að hlaupa, svaraði Gígja dauf í dálkinn.

Og Máni hljóp. Sterklegir fætur hans hreyfðust eins og hjól, hann beygði handleggina, golan blés í hári hans og hann þaut eins og kólfi væri skotið eftir troðningi sem lá inn í skóginn.

Gígja horfði ergileg á eftir honum. Af hverju þurfti hann að hlaupa í vitlausa átt?

- Ég skal finna hann, sagði Krúsa og rauk á eftir honum.

En Máni hafði séð Kisa og Kisi var ekki á því að láta hann ná sér. Hann skaust eftir stígnum og hljóp í átt til hallarinnar. Máni elti Kisa ótrauður. Langt fyrir aftan hann hljóp Krúsa og enn aftar eltu Silfurdögg og Gígja. Skyndilega nam Kisi staðar. Máni stoppaði lafmóður og ætlaði að teygja sig í Kisa, en þess í stað horfði hann undrandi inn í rjóður, sem opnaðist fyrir honum milli trjánna.

Risinn hafði gengið langt og hallaði sér nú upp að stóru tré til að hvíla sig og velti fjöregginu. Við hlið hans lá stór og sver lurkur. Þegar hann sá Mána hrökk hann við og teygði sig tortrygginn í átt að lurkinum. En fjöregginu sleppti hann ekki. Þeir hreyfðu sig ekki nokkra stund og horfðust í augu. En allt í einu birtist Krúsa.

Hún virti risann fyrir sér. Hið litla sem sjáanlegt var af andliti hans fyrir reyttu hárstrýinu var bólótt og þakið sárum. Úr nefi hans lak hor gegnum skeggið og niður á bringu. Fatadruslur hans voru stagbættar og frá þeim lagði fnyk margra ára óhreininda. Risinn snýtti sér í ermina og tók þéttar um fjöreggið.

- Hæ! sagði Krúsa.

Risinn boraði upp í nefið, greip hikandi um lurkinn og starði á Krúsu og Mána. Fjöregginu sleppti hann ekki.

- Af hverju ertu svona stór? spurði Krúsa. Risinn svaraði ekki og velti egginu órólega milli fingra sér.

- Kanntu ekki að tala eða hvað? spurði Krúsa enn.

- Ha! svaraði risinn loks. Hún spurði svo mikið og talaði svo hratt að hann var ekki búinn að hugsa svar við einni spurningu, þegar önnur kom.

- Má ég sjá! Hvað ertu með? spurði Krúsa og þreif fjöreggið af risanum. Hann hrökk við, en Krúsa hljóp í burtu frá honum. Það kom fum á risann og hann flýtti sér á fætur.

- Láttu mig fá eggið, sagði hann biðjandi. Þetta er fjöreggið mitt! Rödd hans var djúp og mikil. Gerðu það, grátbað hann aftur og rétti út hönd sína, það má ekki brotna.

- Af hverju ekki? spurði Krúsa íhugul og skoðaði eggið vandlega. Er þetta ekki bara venjulegt egg? Hún hóf það á loft eins og hún ætlaði að kasta því. Í örvæntingu sinni stökk risinn til Krúsu, þreif hana upp og greip eggið á síðustu stundu. Hann hélt nú á Krúsu í vinstri handarkrika, á meðan hann fann fyrir þægilegum, ávölum línum fjöreggsins með hægri hendi. Lurkinum hafði hann alveg gleymt í æsingnum út af egginu. Krúsa, sem klemmd var undir handlegg risans, orgaði og sparkaði en risinn tók ekkert eftir því og stakk egginu varlega í vasann.

Í þessu komu Gígja og Silfurdögg. Gígja stóð eitt andartak sem lömuð. Þá fálmaði hún eftir boganum. Einhvern veginn tókst henni að leggja ör á streng en svo lét hún bogann síga ráðþrota. Hún kunni ekkert að miða. Hún gæti hitt systur sína.

Allt í einu blandaði Silfurdögg sér í málið.

- Viltu sleppa henni! sagði hún. Viltu vera svo vænn! rödd hennar titraði. Blá augun voru fljótandi í tárum, hárið hafði losnað úr fléttunum og lá í stórum lokkum langt niður á kné. Munnur hennar var rjóður sem blóð og nef hennar mjótt og fagurlega skapað. Gerðu það, sagði hún grátbiðjandi og rétti báða handleggi í átt til risans. Slepptu henni.

Risinn starði hugfanginn á Silfurdögg, rétti fram báða handleggi eins og til að taka hana og um leið hlammaðist Krúsa niður. Hún kútveltist á jörðinni, spratt svo á fætur og hljóp af stað. Hann vissi ekki fyrr til en aðkomufólkið var horfið inn í skóginn. Risinn stóð stjarfur nokkra stund en tók þá eftir svörtum ketti. Kötturinn horfði á risann sem gekk af stað í átt til hans. En þá hvarf Kisi inn í skóginn. Risinn þrammaði á eftir Kisa.

- Svo falleg, tautaði hann við sjálfan sig. Svo undurfögur. Fallegri en sjálf sólin ….