8. kafli - Höllin

Smám saman aðlöguðust stelpurnar lífinu í dalnum. Gígja sinnti bústörfum og heimilishaldi með Silfurdögg og Krúsa hjálpaði stöku sinnum til.

Krúsa hafði mest gaman af því að flækjast um, annaðhvort með öðrum krökkum eða þá með Mána. Krúsa og Máni urðu góðir vinir, þó að sú vinátta væri raunar dálítið sérstök. Tímunum saman gátu þau rápað um og stjórnaði þá Krúsa Mána í flestu því sem þau tóku sér fyrir hendur. Stundum réð þó Máni ferðinni. Hann átti sína uppáhaldsstaði, sem hann kynnti fyrir Krúsu. En heima við hurfu þau hvort í sinn heim. Krúsa lék sér eða hjálpaði til, en Máni var ófáanlegur til að gera annað en hanga úti undir vegg og skoða pjötlur. Hann elskaði marglita efnisbúta svo að Silfurdögg þurfti að gæta bútanna í kistunni sinni sérstaklega vel.

Raunar hafði Máni dálítið sérstakt skap. Hann gat verið ánægður dögum saman. Þá kom hann stundum til Silfurdaggar eða Gígju, tók í hendur þeirra og rétti að þeim vangann, svo að þær gætu kysst hann. En aðra daga hafði hann allt á hornum sér. Þá fór allt í taugarnar á honum eða gerði hann hræddan. Eitthvað sem hann sá eða heyrði eða bara hvað sem var. Þá rauk hann upp, hrinti einhverju, eða jafnvel einhverjum, skemmdi eða reif og þaut út. Oft hljóp hann þá tímunum saman þar til hann hné niður úrvinda af þreytu og sofnaði.

Kisi kom og fór. Stundum sást hann ekki dögum saman, en svo var hann kominn. A milli þess sem hann elti Gígju sólaði hann sig. Raunar gat Gígja orðið dálítið pirruð á honum. Hann hafði nefnilega mikið dálæti á því að liggja í mjúku grasinu einmitt við hliðina á steininum þar sem boginn var grafinn.

- Það er svo ósköp gott að lúra hér, sagði hann við Gígju. Mér finnst alveg sérstaklega notalegt að liggja í svo dýrmætu bæli.

- Ekki láta svona leiðinlega, bað Gígja.

- Svona leiðinlega hvað? svaraði Kisi og geispaði letilega. Það er ekki alls staðar völ á því að liggja á dýrindis boga.

- Hættu þessu! hrópaði Gígja örg, og snáfaðu burtu.

- Eins og ungfrúin segir, svaraði Kisi og fór í burtu.

Gígja horfði fúl á eftir honum. Hún vildi gleyma boganum og úlfinum. Sú hugsun var of áleitin, að úlfurinn gæti komið inn í dalinn.

Næst þegar Gígja átti leið hjá steininum lá Kisi þar enn og svaf.

- Var ég ekki búin að segja þér að liggja annars staðar? hreytti hún út úr sér.

- Var það? svaraði Kisi og leit undrandi upp.

- Já, ég vil gleyma boganum, skilurðu það?

- Gleyma boganum? En Gígja mín, þú getur ekki gleymt boganum.

- Af hverju ekki?

- Af því að þú verður að æfa þig að skjóta.

- Nei, það kemur ekki til mála! Snáfaðu burtu, hrópaði Gígja æst. En Kisi hreyfði sig ekki.

- Gerðu það! sagði Gígja biðjandi. Ég vil ekki læra á bogann. Skilurðu það ekki?

En nú varð Kisi alvarlegur.

- Ungfrú góð. Þetta er ekki spurning um það hvað þú vilt, heldur hvað þú verður að gera. Þú verður að æfa þig á bogann.

- Af hverju?

- Það er spurning um líf og dauða, nei, enn alvarlegra en það, svaraði Kisi, og svo neitaði hann að segja meira.

Orð Kisa brenndu sig fast í huga Gígju. Hvernig gat það verið spurning um meira en líf og dauða að hún æfði sig að skjóta með boganum? Hún var bara venjuleg stelpa. Hún fékk ónotatilfinningu í magann. Kisi gat verið leyndardómsfullur. Einu svörin sem hún fékk, þegar hún forvitnaðist um ferðir hans, voru: Mikilvæg einkaerindi! Nei, þetta var bara mont í honum! Hún ákvað að hætta þessum vangaveltum og fór út á tún til að mjólka kúna.

Hún ætlaði að halda heim á leið, þegar hún sá Kisa koma hlaupandi niður túnið.

- Ég held að ég hafi aldrei séð svona girnilega froðu, sagði hann og mændi á mjólkurfroðuna í fötunni.

- Já, mikið ósköp er hún girnileg, svaraði Gígja og reyndi að herma eftir silkimjúkri rödd kattarins. En Kisi lét sem ekkert væri.

- Ég held að engin blómarós í þessum dal bjóði upp á jafngóða mjólk.

- Nei, vafalaust ekki, svaraði Gígja. Það má kannski bjóða þér að smakka.

Það þurfti ekki að segja Kisa það tvisvar og lapti hann með mikilli áfergju, þar til hann valt út af með fullan belg.

Gígja settist við hlið kattarins og klóraði honum annars hugar í hnakkanum.

- Tekurðu eftir einhverju sérstöku við höllina? spurði Kisi.

Gígja leit til hallarinnar handan vatnsins.

- Nei, svaraði hún, mér sýnist hún vera eins og venjulega.

- Hm, sagði Kisi dræmt. Mér sýndist … eins og eitthvað hreyfðist þarna upp frá.

Gígja horfði lengi á höllina.

- Bölvuð vitleysa er þetta í þér, sagði hún loks. Þó að eitthvað hreyfðist gætum við ómögulega séð það. Höllin er of langt í burtu.

- Heldurðu það? svaraði Kisi. Ég hefði getað svarið ….

Þegar kvöldverkum var lokið sátu Gígja og Silfurdögg fyrir utan kotið og töluðu saman. Þetta gerðu þær oft á kvöldin þegar veður var gott. Silfurdögg talaði þá oft mikið og sagði Gígju frá ótalmörgu sem gerst hafði í dalnum. Það leið því ekki á löngu þar til hún var orðin nákunnug fólkinu í dalnum, lífi þess og áhugamálum, bara af því að hlusta á Silfurdögg.

Gígju varð starsýnt á höllina og hugsaði til orða Kisa frá því um daginn.

- Tekur þú eftir einhverju sérstöku við höllina? spurði hún Silfurdögg. En Silfurdögg svaraði ekki, heldur hélt áfram að tala um annað. Gígja hélt að Silfurdögg hefði ekki heyrt og endurtók spurninguna og enn svaraði Silfurdögg ekki. Þá gafst Gígja upp á að spyrja.

Daginn eftir sagði Kisi við Gígju:

- Heldur þú að Silfurdögg sé farin að heyra illa? Það væri slæmt fyrir hana ef svo væri.

- Af hverju dettur þér það í hug? spurði Gígja.

- Svo sem ekki af neinu sérstöku, svaraði Kisi og sleikti vandlega á sér loppuna. En mér heyrðist þú spyrja hana að einhverju.

- Mér þykir þú heyra merkilega vel, sagði Gígja reiðilega. Liggur þú á hleri þegar við Silfurdögg erum að tala saman?

- Hver? Ég? Ég veit ekki hvað þú ert að tala um, svaraði Kisi og hljóp í burtu.

Um kvöldið sátu þær aftur fyrir utan húsið.

- Höllin er óvenju falleg núna, sagði Kisi sem kom aðvífandi. Þetta voru orð að sönnu, því að hvít höllin ljómaði í birtu kvöldsólarinnar og skógi vaxnar hlíðarnar, sem lágu upp að höllinni, voru roðagylltar.

Silfurdögg masaði og masaði og tók ekki undir hjá Kisa.

- Höllin er óvenju falleg núna, endurtók Kisi, en Silfurdögg heyrði ekki í honum. Kisi sendi Gígju þýðingarmikið augnaráð.

- Ég var að tala um höllina, æpti hann. Enn heyrði Silfurdögg ekki og Kisi kinkaði kolli til Gígju íbygginn á svip og lét sig hverfa á brott.

Silfurdögg hélt áfram að tala. Gígja sagði:

- Silfurdögg!

- Hm … Silfurdögg tuggði grasstrá hugsandi.

- Hann var að tala um höllina?

- Þú hefðir átt að sjá til Páls um daginn.

- Höllina! endurtók Gígja hærra.

- Hann var í sparifötunum, örugglega bara til að gera sig til fyrir mér.

- Höllina! hrópaði Gígja.

- Svo sagði Páll við mig … hélt Silfurdögg áfram. Gígja gafst upp. Kisi hafði rétt fyrir sér. Silfurdögg heyrði illa. En hún heyrði bara illa þegar rætt var um höllina!

- Sagði ég ekki! sagði Kisi daginn eftir við Gígju.

- Já, hún heyrir illa þegar talað er um höllina.

- Það heyra allir hér í dalnum illa þegar rætt er um höllina, sagði Kisi. Heyrðu annars, bætti hann við. Ég er byrjaður að grafa á hlaðinu.

- Grafa?

- Já, grafa upp bogann. Þú ætlar að fara að æfa þig! Gígja hrökk við.

- Andstyggðar, ófétis kötturinn þinn! hrópaði hún. Geturðu ekki hætt þessari afskiptasemi? Ég vil hvorki sjá þennan boga þinn né höllina. Skilurðu það! Og hún strunsaði út á hlað og tróð mold ofan í holuna sem Kisi hafði rótað upp.