6. kafli - Á fjallinu

Pabbi og mamma virtu fyrir sér píslirnar, sem ærsluðust fyrir utan kofann.

- Ósköp eru þau indæl, sagði mamma. Skyldu Gígja og Krúsa hafa hitt þau?

Pabbi svaraði ekki en gekk inn í kofann.

- Þetta verður ágætt þegar búið er að taka til, sagði mamma sem kom inn á eftir honum.

Pabbi samsinnti og tíndi saman nokkrar bækur af gólfinu. En hann missti fljótt áhugann á þeim, þegar hann skildi ekkert hvað í þeim stóð, og byrjaði að raða þeim í hillu sem var á veggnum.

- Pabbi!

- Mm.

- Þær voru hérna.

- Hvað segirðu?

- Jú, sérðu. Mamma tók úlpuna hennar Gígju upp af gólfinu.

- Já, þú segir satt. Þau brostu hvort til annars.

- Þær hljóta að koma aftur, sagði mamma.

- Heldurðu það? svaraði pabbi hugsandi.

- Já, auðvitað. Til að ná í úlpuna!

- Og eigum við þá að bíða hér? spurði pabbi.

- Já, svaraði mamma ákveðin. Hér verðum við þar til stelpurnar okkar koma aftur.

* * * * *

Gígju var hrollkalt og hún bylti sér í svefninum. Hún velti sér á hliðina og ætlaði að teygja sig í sængina. Allt í einu heyrði hún skerandi vein og hrökk upp með andfælum.

- Gættu að þér, stelpa, sagði Kisi og mjálmaði aftur. Ætlarðu að kæfa mig? Gígja settist rugluð upp.

- Mér fannst ég vera í rúminu mínu, sagði hún svo.

- Þú færð engan slíkan lúxus hér, svaraði Kisi og byrjaði að sleikja sig. Hér verðum við að notast við það sem náttúrulegt er.

Gígju var orðið hrollkalt og hún barði sig alla. Sólin var horfin bak við ský og það hafði hvesst. Ansi sveið hana í sárin.

- Hvar finn ég hreint vatn? spurði hún.

- Ég yrði ekki hissa þó að það væri hérna nálægt, svaraði Kisi og hélt af stað. Hún elti og tók nú eftir lágu hljóði sem áreiðanlega var lækjarniður.

Lækurinn rann í lágu gili rétt hjá. Gígja reyndi sem best hún gat að þvo sárin, en þau voru samt óhrein. Það loftaði um hrufluð hnén gegnum götin á buxunum. Hún þvoði sér einnig um hendur og í framan og reyndi að greiða hárið með höndunum en þegar því var lokið var henni hálfu kaldara en áður.

- Við þurfum að komast niður af fjallinu, sagði hún við Kisa.

- Hvað ætlarðu að gera niður? spurði Kisi.

- Ég þarf að finna Krúsu, svaraði Gígja.

- Og láta úlfinn éta þig.

- En ég þarf samt að finna Krúsu, þrjóskaðist Gígja við.

- Þú finnur hana ekki með því að hlaupa í klærnar á úlfinum. Kisi var lagður af stað upp hlíðina.

- Bíddu. Gígja hljóp á eftir honum. Hvert ætlarðu?

Kisi svaraði ekki, heldur hélt áfram.

- Ég vil ekki fara upp á fjallið, hrópaði Gígja lafmóð og reyndi að halda í við Kisa sem fór greitt. Við förum niður einhvers staðar þar sem úlfurinn er ekki.

- Nei, svaraði Kisi. Við förum upp.

- Af hverju?

- Af því. Og Kisi hljóp upp fjallshlíðina eins og ekkert væri auðveldara. Gígja gerði sitt besta, en hún dróst meir og meir aftur úr.

- Af hverju … ? hrópaði hún enn á eftir Kisa. Ég vil ekki fara upp! Krúsa er niðri! En það þýddi ekkert að hrópa. Kisi hélt ótrauður upp brattar skriðurnar og var brátt horfinn úr augsýn. Hún sá ekki betur en þarna uppi væri fjallið hulið skýi. Þetta var ekki árennilegt! Smám saman hægði hún ferðina og settist að lokum niður. Það var áreiðanlega hægt að finna aðra og auðveldari leið niður en þá háskalegu kletta sem hún hafði klifið upp. Hún hlaut að koma niður einhvers staðar þar sem úlfurinn var ekki. Kannski hjá kofanum! Krúsa var einhvers staðar í skóginum. Hún vildi ekki fara upp fjallið! Það var best að snúa við. Kisi var eitthvað skrýtinn. Hún gat ekki treyst honum.

Hún var rétt lögð af stað þegar það fór að hellirigna. Ekki leið á löngu þar til hún varð rennvot. Regnið lak niður sítt hárið, gegnum peysuna og á beran kroppinn. Það lamdi hana á lærin og streymdi niður í skóna. Regnið var svo þétt að hún sá ekki hvert hún gekk og það bullaði í skónum við hvert skref. Af hverju þurfti þetta að fara svona? Eins og þær höfðu verið hamingjusamar í skóginum. Þær hefðu getað átt heima hjá píslunum og notið lífsins í sólskininu! En þess í stað var hún hér, alein á fjallinu, einmana, blaut og köld!

Allt í einu var eins og jörðin opnaðist fyrir framan hana. Hún hafði ætlað að taka skref, en fann þá ekkert að stíga á. Hún hörfaði aftur á bak og stóð grafkyrr. Svo reyndi hún aftur, ósköp varlega. Þarna var ekkert. Hún stóð á bjargbrún. Nú hvarf henni allur máttur og hún lét sig síga niður á jörðina. Það eina sem hún gat gert var að halda kyrru fyrir. Kroppurinn varð allur dofinn, hún setti handleggi yfir höfuð og ákvað að láta sig rigna í kaf. Hún gæti bráðnað í rigningunni. Lekið niður í jörðina og þá væri allt búið.

* * * * *

Krúsa var í hreiðri fugladrottningarinnar efst uppi á fjallinu. Hún hafði setið í trénu og horft niður í gin úlfsins. Allt í einu kom fugladrottningin fljúgandi. Hún var stærri og fallegri en allir aðrir fuglar. Hvar sem hún flaug, horfðu íbúar skógarins upp til hennar, fullir aðdáunar. Sólin glitraði í silfurfjöðrunum hennar og á höfðinu hafði hún logagylltan krans gullfjaðra, glóandi kórónu sem tók af allan vafa um að hér flygi enginn venjulegur fugl, heldur drottning annarra fugla.

Fugladrottningin flaug til Krúsu, sem settist á bak og vafði örmum sínum utan um háls hennar. Síðan flugu þær yfir skóginn og alla leið í hreiður fugladrottningarinnar. Þetta var annar dagur Krúsu í hreiðrinu.

Krúsa hallaði sér að risastóru eggi fugladrottningarinnar og hugsaði mál sitt. Hana var farið að svengja. Fugladrottningin hafði látið hana í hreiðrið og skilið hana eftir nokkra stund á meðan hún aflaði fæðu. En ekki leið á löngu þar til hún birtist með mús í klónum og lét hana detta fyrir framan Krúsu. Krúsa tók dauða músina upp með tveim fingrum og henti henni út í horn á hreiðrinu. Þá sótti fugladrottningin fugl og ekki leist Krúsu betur á hann. Eftir að fugladrottningin hafði náð í nokkrar tegundir smádýra án þess að Krúsa liti við nokkru þeirra gafst hún upp. Krúsa hélt um magann og horfði á matarskammtinn sinn sem lá í hrúgu.

Hreiðrið, sem gert var úr stráum og sprekum, var uppi á háum kletti og allt í kring var möl og grjót. Fugladrottningin hafði safnað miklum fjölda af sprekum og dreift þeim umhverfis hreiðrið. Allt í einu datt Krúsu nokkuð í hug. Hún gæti steikt kjöt á eldi. Hún safnaði saman sprekum í einn haug, fann tvo steina, sem líktust eldsteinum píslanna, og sló þeim saman. En ekkert gerðist. Engir neistar komu úr grjótinu.

- Ansans, tautaði hún við sjálfa sig. Hún fann aðra tvo en þeir kveiktu heldur ekki eld. Hún prófaði grjót af ýmsum stærðum og gerðum og ekki leið á löngu þar til komin var stór grjóthrúga við hlið hennar. Hún horfði vonsvikin á grjótið og greip enn um magann. Hún var svo svöng!

En nú byrjaði að rigna svo að hún forðaði sér upp í hreiðrið. Rétt á eftir kom fugladrottningin fljúgandi, lagðist ofan á eggið og breiddi vænginn yfir Krúsu.

Krúsa hafði ekki legið lengi undir væng fugladrottningarinnar þegar hún heyrði að einhver var kominn í hreiðrið. Fuglinn virtist vera að tala við einhvern. Gesturinn gaf frá sér mjóróma hljóð en fuglinn svaraði með dimmu kurri. Gesturinn hvarf fljótt á braut og Krúsa ákvað að fá sér blund.

* * * * *

Það rigndi og rigndi. Allt flaut í vatni, Gígja, fötin, grösin, fjallið. Alls staðar var rigning. En nú heyrðist mjálm úr fjarska.

- Kisi! hrópaði Gígja aumingjalega. Ekkert svar barst á móti.

- Kisi! hrópaði hún aftur hærra.

- Hvað á þetta að þýða? sagði Kisi við hlið hennar. Ætlarðu að ganga fram af björgum?

- Hjálpaðu mér, elsku Kisi minn. Hún tók utan um rennvotan köttinn og faðmaði hann að sér. Gerðu það, hjálpaðu mér.

- Ég er hundblautur, sagði Kisi.

- Já, elsku Kisi. Það rignir svo hræðilega.

- Ég hefði getað verið kominn í skjól, yljað mér og sleikt!

Við þessu átti Gígja ekkert svar.

- Svo stingur þú af út í bláinn!

- Fyrirgefðu, Kisi minn. Gerðu það, fyrirgefðu.

- Þú mátt ekki hlaupa aftur svona í burtu.

- Nei, ég lofa því. Ég skal fara hvert sem þú vilt, bara ef þú hjálpar mér.

- Jæja góða. Komdu þá. Og Kisi lagði af stað, en í þetta sinn var hann ekki lengra á undan Gígju en í seilingarfjarlægð.

Rigningin var orðin að léttum úða þegar Gígja og Kisi komu upp að hreiðrinu. Hún hafði klifið fjallið blindandi í regninu og þokunni og treyst algjörlega á ratvísi Kisa. Það var ekki þurr þráður á henni og hún hríðskalf.

- Jæja, þá erum við komin, sagði Kisi.

- Komin?

- Já, hér býr vinkona mín. Gígja kom nú auga á fugladrottninguna sem hafði sofið með nef undir væng og leit nú upp. Eitthvað hreyfðist undir væng fuglsins.

- Gígja!

Hrópaði einhver nafnið hennar?

- Gígja! Þetta gat ekki verið! Hún sá Krúsu skríða undan vængnum.

- Krúsa, ó elsku Krúsa. Allt í einu var Gígju allri lokið. Hún fór að gráta. Hún hágrét og svo hló hún. Hlæjandi og fljótandi í tárum breiddi hún faðminn á móti systur sinni.

Krúsa stökk út úr hreiðrinu og svo lá hún í fangi Gígju sinnar. Þær föðmuðust og föðmuðust. Þær kreistu hvor aðra og knúsuðu. Þær ætluðu aldrei að geta sleppt hvor annarri.

- Elsku, elsku litla systir, sagði Gígja.

- Elsku, elsku stóra systir, sagði Krúsa. Mikið agalega ertu blaut! sagði hún svo. Tennurnar glömruðu í munni Gígju. Þú verður að klæða þig úr öllu.

Gígja var svo krókloppin að hún gat ekki klætt sig úr hjálparlaust. Þegar hún var komin úr, vatt Krúsa úr fötum hennar eins og hún best gat og breiddi þau til þerris ofan á sprekahrúgu, en nú var alveg hætt að rigna og sólin að brjótast fram úr skýjunum. Fugladrottningin lyfti upp væng sínum og Gígja skreið fegin í hlýjuna.

Kisi reif matinn hennar Krúsu í sig.

- Ég var orðinn glorhungraður, sagði hann. Gígja horfði á köttinn rífa í sig hrátt músakjötið og hryllti sig.

- Hvað gerum við nú? spurði hún Kisa.

- Við hvílum okkur, sagði Kisi og sleikti út um. Hann gat trútt um talað - saddur og sæll. Hún var orðin svöng.

- En hvað svo? spurði hún.

- Svo förum við í dalinn.

- Hvaða dal?

- Nú, dalinn.

- Og hvernig? En Kisi svaraði ekki, heldur lokaði augunum og fór að sofa.

* * * * *

Það var orðið áliðið dags þegar þau bjuggust til ferðar. Rök og köld föt Gígju strengdust utan á henni og skórnir voru harðir og meiddu hana. Hún var að fá kvef af volkinu og hnerraði við og við.

En Kisi var saddur og sæll eftir góðan blund.

- Stúlkur mínar! ávarpaði hann þær hátíðlega. Nú munum við auðga reynslu okkar.

- Eigum við nú að klifra niður? spurði Gígja og hnerraði enn einu sinni. Hún var ekki í neinu ástandi til fleiri svaðilfara.

- Klifra? Nei, stúlkur mínar, nei. Slíkur ferðamáti væri óvirðing við hina virðulegu drottningu himingeimsins.

Um leið og Kisi sagði þetta, laut fugladrottningin niður og bauð þeim bak sitt. Krúsa áttaði sig strax og kleif upp á bak fuglsins. Eftir stutt hik fylgdi Gígja á eftir, en Kisi krækti sér enn einu sinni í öxl hennar.

Fugladrottningin breiddi út vængi sína og flaug af stað. Gígja hélt sér um háls hennar, Krúsa hélt um Gígju, en Kisi læsti klónum enn fastar í axlir Gígju. Þrátt fyrir digurbarkalegt tal sitt virtist honum vera um og ó, því að Gígja fann hvernig hann stirðnaði allur upp.

Þau svifu um himingeiminn. Langt fyrir neðan þau blasti við iðjagrænn dalur, baðaður í skini kvöldsólarinnar og það sindraði á spegilslétt vatn í miðju dalsins. Smám saman kom jörðin nær og að lokum lentu þau í grasi vaxinni hlíð ofarlega í dalnum.

- Úff! Kisi hristi sig. Þetta var meiri ferðin! Gígja gat ekki annað en brosað.

- Mér fannst dásamlegt að auðga reynslu mína á þennan hátt, sagði hún stríðnislega.

- Vissulega, vissulega! svaraði Kisi. En nú er þeirri reynslu lokið og mér er það síður en svo á móti skapi. Minn ferðamáti er á jörðinni. Og Kisi sperrti sig allan.

Gígju varð litið á fugladrottninguna. Hún stóð þarna í allri sinni máttugu stærð, höfuð hennar var á hæð við Gígju, en auðvitað var hún miklu stærri, öflugri og sterkari. Hún horfði blíðlega á Gígju með stóru, bláu augunum sínum. Gígja gekk til hennar.

- Þakka þér fyrir, sagði hún. Þakka þér fyrir litlu systur mína og okkur öll. Hún tók utan um hálsinn á fugladrottningunni og lagði vanga sinn að höfði fuglsins. Silfurfjaðrirnar kitluðu hana þægilega. Fugladrottningin gekk til Krúsu, sem teygði báða handleggi sína upp til hennar, og fugladrottningin beygði sig yfir hana. Þá smellti Krúsa kossi á gogg fuglsins.

- Takk fyrir, fugladrottning, sagði Krúsa. Takk fyrir allt. Svo hóf fugladrottningin sig til flugs. Systurnar héldust í hendur og horfðu á eftir henni. Gusturinn frá vængjaslætti fugladrottningarinnar lék um þær allar, svo minnkaði hann, fuglinn flaug ofar og ofar og hvarf að lokum upp á fjallið.

Þau voru stödd hátt uppi í hlíð. Fyrir neðan blasti breiður dalurinn við, umkringdur fjöllum á alla vegu. Fjallshlíðarnar voru skógi vaxnar niður að vatninu sem var í miðju dalsins. Þeirra megin við vatnið voru torfbæir, grösug tún og akrar sem girtir voru af með grjótgörðum, og víða voru hópar kvikfénaðar á beit. Ofarlega í hlíðinni handan vatnsins glampaði á hvíta höll í kvöldsólinni.

Systurnar litu glaðar hvor á aðra og síðan á Kisa.

- Kæru ungfrúr! sagði hann. Má ég bjóða ykkur velkomnar í dalinn.

- Takk, og hvað gerum við nú?

- Finnum okkur heimili. Ég vil fá að lúra við góðan arin, svaraði Kisi.

Og þau gengu af stað í átt til efsta bæjarins í dalnum.