3. kafli - Boginn

Mamma horfði á eftir Krúsu sem þusti niður stigann.

- Þessar stelpur! tautaði hún fyrir munni sér. Hún gekk inn í stofu til pabba sem góndi á sjónvarpið.

- Krúsa fór út! sagði mamma.

- Jæja.

- Mér er nú ekki vel við það, hélt mamma áfram.

- Hvað er þetta! Hún skilar sér.

- En hún er bara sex ára.

- Náðu þá í hana. Hann ætlaði ekki að láta trufla sig frá sjónvarpinu. Mamma stundi, klæddi sig í kápu og fór út. Eftir nokkra stund kom hún til baka. Hún stóð í kápunni í dyrunum, þung á brún.

- Ég finn þær hvergi.

- Hvernig getur það verið? Pabbi leit undrandi upp.

- Ég skil það ekki.

- Gáðirðu í sjoppuna?

- Já, og ég fór líka til Siggu. Þau þögðu nokkra stund. Það var myrkur úti og nístingskaldur vindurinn lamdi gluggana. Að lokum reis pabbi á fætur. Það varð að finna stelpurnar. Gígja var oft að heiman á kvöldin en Krúsu varð að finna.

Þau þræddu allar göturnar í nágrenninu og hrópuðu sig hás án árangurs. Loks nam pabbi vondaufur staðar og hallaði sér upp að einhverju sem hann hélt vera vegg.

- Varaðu þig! hrópaði mamma. En það var of seint.

Það var ekki veggur sem pabbi hallaði sér upp að, heldur hurð, sem lét undan þannig að hann féll inn fyrir. Mamma stóð ein eftir og horfði á lokaðar dyrnar, sem voru þarna án dyrakarms eða veggja. Hún kyngdi og læddist að dyrunum. En hún þurfti ekki að hafa fyrir því að opna, því að þær opnuðust af sjálfu sér, birta flæddi út og mamma gekk hikandi inn.

- Hvað er þetta? spurði pabbi.

Mamma svaraði ekki, en skimaði ráðvillt í kringum sig. Pabbi gekk í kringum hurðina. Svo opnaði hann dyrnar örlítið og gægðist til baka á gangstéttina, götuna og ljósastaurana.

- Þetta eru nú meiri dyrnar, tautaði hann og lokaði þeim aftur. Ég botna barasta ekkert í þessu.

En nú tók mamma eftir úlpu sem lá á jörðinni. Það gat bara eitt barn átt þessa rifnu úlpu. Og nú vissu þau, að þetta var sú leið sem stelpurnar þeirra höfðu farið!

* * * * *

Gígja lá nokkra stund og naut þess að finna angan blómanna þegar hún vaknaði morguninn eftir. En hún var orðin dálítið svöng svo að fljótlega fór hún á fætur og svipaðist um eftir appelsínu. Meðan hún borðaði appelsínuna tók hún eftir því að Krúsa var horfin. Bjáninn, alltaf þurfti hún að stinga af. En þá heyrði hún blaðrið í henni í fjarska. Það var eins og hún væri að tala við einhvern.

Í sama bili birtist Krúsa milli trjánna með fangið fullt af litskrúðugum blómum.

- Þú mátt ekki rápa svona burtu, sagði Gígja ávítandi. Ég var orðin áhyggjufull.

Krúsa hló og hlammaði sér niður.

- Varst' að tala við einhvern?

- Bara við krakkana.

Gígja leit tortryggin á systur sína:

- Krakkana hvað?

- Nú, bara krakkana. Ég fékk að borða hjá þeim. Og Krúsa stökk á fætur og hvarf aftur inn í skóginn.

- Nei, bíddu! Gígja þreif úlpuna sína og hljóp á eftir Krúsu.

Inn á milli trjánna lá troðningur og þær fylgdu honum. Þær höfðu ekki gengið lengi þegar Krúsu fór að leiðast. Hún hljóp, klifraði upp í trén og hoppaði niður. Stundum hljóp hún út fyrir troðninginn og kom svo hlaupandi til baka.

- Sjáðu hvað ég fann! Og hún fann ýmislegt. Annaðhvort voru það blóm, könglar eða hinir undarlegustu ávextir og ber.

- Ekki vera svona leiðinleg, suðaði Krúsa. Það er ekkert gaman að þramma svona eftir veginum. Komdu, við skulum hlaupa upp á hólinn þarna. Og hún benti á hól sem gnæfði upp úr skóginum skammt frá. Gígja hugsaði sig um.

- Allt í lagi, sagði hún svo. Það getur verið gaman að líta í kringum sig.

Þær hlupu af stað milli trjánna. Krúsa var minni og liprari, svo að Gígja missti fljótt sjónar á henni. Samt fannst henni hún sjá hana alls staðar. Hún sá glitta í eitthvað rautt á milli trjánna beint fram undan, en andartaki síðar heyrði hún skrjáfa í greinum til hliðar við sig. Svo sveigðust greinarnar til fyrir aftan hana svo að Gígja nam staðar alveg rugluð.

- Krúsa! hrópaði hún. Þetta var ekki í fyrsta skipti í þessu ferðalagi sem hún kallaði á hana og sennilega ekki í það síðasta heldur, hugsaði hún.

- Ég er hérna, heyrði hún Krúsu hrópa. Hún var komin upp á hólinn og veifaði til systur sinnar. Gígja skundaði upp hólinn.

- Ég hefði getað svarið að það var einhver í skóginum, sagði hún við Krúsu þegar hún kom til hennar.

- Já, auðvitað, það voru krakkarnir. Sástu þá ekki? Gígja leit skilningssljóum augum á Krúsu. Svo horfði hún rannsakandi niður í skóginn. Krakkarnir? Skógurinn iðaði af lífi smádýra og fugla, en hún sá enga krakka.

Þær virtu útsýnið fyrir sér. Skógurinn breiddi úr sér svo langt sem augað eygði, en í einni átt var hann rofinn af háum fjöllum. Skógurinn var hvorki þéttur né trén hávaxin og því virtist vera greiðfært milli þeirra. Skammt frá sáu þær silfurtæra tjörn speglast milli trjánna. Allt í einu fann Gígja að hún var orðin bæði sveitt og óhrein. Peysan og buxurnar loddu við hana og rauði trimmgallinn hennar Krúsu var orðinn blettóttur af grasgrænu. Sjálf var Krúsa orðin brún í framan, hvort sem það var af óhreinindum eða sólinni. Sennilega hvoru tveggja, hugsaði Gígja.

- Veistu hvað! sagði hún við Krúsu. Við skulum þvo okkur.

- Þvo?

- Já, sérðu! Hún benti í átt til lindarinnar.

Enn gekk Krúsu illa að halda sig á veginum en Gígja gekk í hægðum sínum. Silfurtær lækur seytlaði yfir troðninginn svo að Gígja varð að nema staðar. Í sama bili kom Krúsa út úr skóginum.

- Gáum hvor getur stokkið lengra! hrópaði hún.

Þær tóku tilhlaup, stukku yfir lækinn og duttu beint á rassinn. Svo kútveltust þær í moldinni og skvettu vatni hvor á aðra.

- Ef mamma sæi okkur núna, sagði Gígja og þær hlógu hjartanlega við tilhugsunina. Svona óhreinar höfðu þær aldrei verið.

Ekki leið á löngu þar til það opnaðist fyrir þeim rjóður í skóginum. Lindin var í miðju rjóðrinu, spegilslétt og tær.

- O-o, þær hlupu að lindinni, fleygðu sér niður og fengu sér að drekka beint upp úr vatninu. Síðan þvoðu þær sér vel um andlit og hendur.

- Nú þvoum við fötin okkar! sagði Gígja mynduglega og á samri stundu voru þær komnar úr öllu. Þegar þær höfðu þvegið mestu óhreinindin úr, lögðu þær fötin til þerris ofan á lágvaxna runna sem stóðu á bakkanum.

Krúsa rak tána út í.

- Vatnið er ískalt, sagði hún og hló. Gígja sullaði í vatninu með höndunum og fylgdist með Krúsu sem nú gerði aðra tilraun til að setja fótinn út í. Í þetta sinn óð hún út í. Hún óð lengra og lengra, hló og fíflaðist og fyrr en varði náði vatnið henni upp að mitti.

- Komdu, hrópaði hún. Þetta er ofsalega gaman. Gígja harkaði af sér og skömmu síðar voru þær farnar að sulla vatni hvor á aðra af miklum ákafa.

Þær höfðu ekki baðað sig lengi þegar Krúsa hrópaði:

- Hæ, komið þið ofan í. Gígja hringsnerist og leit við. Henni svelgdist á af undrun yfir því sem hún sá. Út úr skóginum kom hópur pínulítilla krakka, svo lítilla að þeir virtust helmingi minni en Krúsa. Krakkarnir blöðruðu hver í kapp við annan og raddir þeirra voru háar eins og raddir af plötu sem spiluð er of hratt. Blaðrið var óskiljanlegt. Krakkapíslirnar tættu sig úr fötunum og eftir örstutta stund hafði tjörnin fyllst af hlæjandi píslum.

Það leið ekki á löngu þar til kuldinn rak þær upp úr.

- Komum í eltingarleik, hrópaði Krúsa. Svo hljóp hún af stað allsber inn í skóginn. Píslirnar ráku upp fagnaðaróp og eltu hana. Gígja hikaði andartak, en svo hljóp hún á eftir. Svona á að lifa lífinu, hugsaði hún himinlifandi, hlaupa ber um í skóginum og fíflast.

Eftir langan eltingarleik hlupu þær hlæjandi inn í rjóðrið, klæddu sig og settust síðan og hvíldu sig. Píslirnar drógu upp brauð og gáfu systrunum með sér. Það hljóðnaði yfir hópnum og nokkra stund heyrðist ekkert í rjóðrinu nema smjatt og uml.

Þegar Gígja var búin að borða, stóð hún upp og gekk í hægðum sínum umhverfis tjörnina. Hún tíndi blóm og sönglaði með sjálfri sér. Allt í einu tók hún eftir því að raddir skógarins höfðu þagnað. Frá því að þær komu í skóginn hafði aldrei verið algjör þögn. Það mátti alltaf heyra vindblæinn syngja í trjánum, fuglana tísta, flugurnar suða og smádýrin skoppa milli trjánna. En nú heyrðist ekkert hljóð. Það var dauðaþögn. Meira að segja píslirnar voru hættar að smjatta og pískra. Krúsa þagði opinmynnt og Gígja starði í kringum sig með undrun.

Allt í einu fór jörðin að titra. Það dimmdi og miklar drunur bárust undan fótum þeirra. Titringurinn jókst þar til allt lék á reiðiskjálfi. Trén hristust og sveigðust til og frá. Handan við lindina rifnaði tré upp með rótum, svo annað og enn eitt. Stærðar björg komu upp úr jörðinni, sprungur opnuðust, vatnið í lindinni varð kolsvart og seig djúpt niður í jörðu. Píslirnar æptu af skelfingu og stukku á fætur til að hlaupa burtu - en það var ekkert hægt að hlaupa. Gígja varð máttlaus í hnjáliðunum. Skyndilega opnaðist sprunga beint fyrir framan hana.

Hún stóð magnvana og horfði á einhvern hlut koma upp úr jörðinni, svo lokaðist jörðin aftur.

Andartaki síðar var allt búið. Jörðin varð aftur stöðug undir fótum þeirra, lindin færðist á sinn stað og skógarhljóðin fóru smám saman að heyrast aftur. Gígja þorði enn ekki að hreyfa sig og starði á hlutinn fyrir framan sig. Svo tók hún hann ofurvarlega upp.

Krakkapíslirnar hópuðust að Gígju og horfðu hugfangnar á hana, á meðan hún strauk moldina af fundi sínum. Enginn sagði orð og enginn hreyfði sig. Gígja starði sjálf heilluð á það sem smám saman kom undan moldinni. Hún hélt á boga. Áfastur við bogann, með útskornu leðurbelti, var örvamælir, alsettur glitrandi steinum. Píslirnar horfðu á Gígju og bogann aðdáunaraugum. Síðan hneigðu þær sig lotningarfullar fyrir henni og gengu þegjandi út úr rjóðrinu.

Gígja og Krúsa stóðu einar eftir. Eftir langa þögn sagði Krúsa:

- Þessi bogi er fyrir þig, ég veit það.

- Hvað áttu við?

- Jú, Gígja og boginn - boginn og Gígja, það á saman. Þetta er heillabogi, sem kom upp úr jörðinni bara fyrir þig. Gígja roðnaði og hjartað barðist í brjósti hennar. Svo leit hún aftur á bogann. Hún vissi ekki til hvers hann var. En hún varð samt að gæta hans vel.

Hún spennti bogann og örvamælinn á bak sér og naut þeirrar sérstöku ánægjutilfinningar sem því fylgdi. Krúsa hafði rétt fyrir sér. Boginn var einmitt nú á réttum stað - hjá henni! Síðan tókust systurnar í hendur og héldu af stað.

Þær höfðu ekki gengið lengi þegar píslirnar komu aftur til þeirra. Um kvöldið fundu þær gott rjóður og píslirnar dreifðust um allt að safna sprekum. Systurnar horfðu forviða á píslirnar raða sprekunum saman í hrauk í miðju rjóðrinu og hlaða grjóti í kring. En þær urðu furðu lostnar, þegar ein píslanna dró upp steina í stað eldspýtna, sló steinunum saman þannig að það neistaði frá þeim og eftir örstutta stund höfðu neistarnir frá steinunum kveikt eld í sprekunum. Gígja sýndi með látbragði að hún hefði áhuga á að skoða eldsteinana. En þeir virtust ósköp venjulegir.

- Sláðu þeim saman, sagði Krúsa. Gígja sló þeim saman og vissulega neistaði frá þeim við höggið.

- Vá! sagði hún agndofa.

- Þetta eru galdrar, sagði Krúsa sannfærð.

Píslirnar voru önnum kafnar við að skera niður og þrífa ávexti og rætur.

- Hvað á að gera við þetta? hvíslaði Krúsa.

- Ætli þetta sé ekki maturinn okkar, svaraði Gígja íhugul.

- Ojbara. Ekki ætla ég að borða, sagði Krúsa ákveðin. En Krúsa borðaði samt. Þegar sest var að snæðingi, fundu þær, að þær voru báðar sársvangar, og gleyptu græðgislega í sig matinn.

Þegar þær voru búnar að borða skoðaði Gígja bogann nánar. Það tindraði á steinana í örvamælinum í bjarma eldsins.

- Hvernig á að nota hann? spurði Krúsa.

Gígja andvarpaði. Hún hafði ekki hugmynd um það.

- Hvað ætlarðu að gera, ef þú þarft endilega að nota hann? hélt Krúsa áfram.

- Ég þarf ekkert endilega að nota hann.

- En ef þú þarft endilega að nota hann?

- Ég veit það ekki, viðurkenndi Gígja.

- Þú verður að læra á hann, skipaði Krúsa.

- Já, ég verð víst að gera það, svaraði Gígja vandræðalega. Hún sneri boganum á alla kanta og reyndi að átta sig á því hvernig hann ætti að snúa. Að lokum setti hún ör á streng og skaut. Örin flaug af strengnum og inn í miðjan píslahópinn. Þær stukku skelfingu lostnar á fætur og flúðu í allar áttir.

- Gættu þess hvert þú skýtur, skammaði Krúsa Gígju. Þetta er ekkert leikfang.

- Allt í lagi, allt í lagi. Gígja reyndi aftur og miðaði nú í átt að stóru tré. Nú gekk allt betur og örin lenti nálægt trénu. Hún hélt áfram að æfa sig og smám saman fór henni að ganga betur. Píslirnar hópuðust í kringum hana og hrópuðu upp yfir sig í aðdáun í hvert sinn sem hún hitti tréð.

- Nú má ég prófa, sagði Krúsa og þreif af henni bogann. Hún lagði ör á streng og reyndi að spenna bogann. En ekkert gerðist. Krúsa togaði og togaði, en hún réð ekkert við bogann. Hvernig fórstu að þessu? spurði hún ergileg.

- Það var enginn vandi. Ég bara togaði og hann skaut næstum því sjálfur. Gígja reyndi að hjálpa systur sinni en þótt þær legðu krafta sína saman, tókst ekki að spenna bogann.

- Hann vill ekki leyfa mér að skjóta, sagði Krúsa loks og ekki var laust við að hún væri dálítið afbrýðisöm. Hann er bara fyrir þig.

Gígja svaraði ekki en strauk hendi sinni létt yfir sleipan viðinn. Hann var bara fyrir hana!

Áður en hún sofnaði, lá hún nokkra stund og horfði upp í himininn. Þetta hafði verið viðburðaríkur dagur.

Þær höfðu vaknað einar og ókunnugar í framandi umhverfi og nú voru þær hér, umkringdar vinum. Svo var það boginn. Það var dularfullt að hann skyldi koma upp úr jörðinni beint fyrir framan hana. Píslirnar virtust vera þess fullvissar að boginn væri stórmerkilegur og sýndu Gígju takmarkalausa lotningu eftir að hún fékk hann. Það var bara - til hvers átti að nota hann? Hún átti enga óvini. Voru ekki eingöngu vinir þarna í skóginum?

* * * * *

Í dalnum voru allir að ganga til náða. Íbúarnir slökktu elda sína og ró var yfir öllu. En nornin var glaðvakandi. Hún hrærði af kappi í stórum potti og tautaði fyrir munni sér. Það kraumaði í pottinum og upp úr honum stigu eiturgufur. Svört augu hennar horfðu kalt og rannsakandi í gufuna sem myndaði sérkennilegt mynstur í loftinu. Allt í einu varð hún hamslaus af bræði.

- Úlfstuska! orgaði hún.

Úlfurinn sem hafði hringað sig værðarlega fyrir framan arininn hrökk við.

- Úlfstuska! endurtók nornin hálfu hærra. Úlfurinn stökk á fætur og sperrti eyrun. Nornin beygði sig niður að honum og hvíslaði skipandi í eyru hans. Hann hlustaði vandlega, en svo lét hann skína í oddhvassar vígtennurnar og gul augu hans skutu gneistum í bjarma eldsins. Örstuttri stundu síðar þaut úlfurinn gegnum hallargarðinn, út um hliðið og hvarf út í nóttina.