14. kafli - Í bæli nornarinnar

Grasi vaxinn hallargarðurinn var skreyttur runnum, blómum, gangstígum og gosbrunnum. Handan hallargarðsins stóð höllin. Þau virtu hana fyrir sér, hvíta og glæsilega með rauðum þökum.

- Vá maður, sagði Krúsa og blés mæðinni. Hvað er nú þetta?

- Þetta, svaraði Kisi, var einu sinni konungshöll alls Hins þekkta heims.

- Ekki vissi ég að svona glæsilegt hús gæti verið til, sagði Krúsa.

- En höllin sést neðan úr dalnum, sagði Gígja.

- Er það? sagði Krúsa og leit á hana stórum augum. Ég hef barasta aldrei tekið eftir henni.

Þau gengu hratt gegnum hallargarðinn. Taugar Gígju voru þandar til hins ýtrasta og hún hafði ekki augun af blóðslóðinni sem lá beint til hallarinnar. Hún tók skref fyrir skref og kreisti bogann.

Hvítir hallarveggirnir gnæfðu til himins. Sólin var farin að lækka á lofti, en samt var enn bjart. Blóðslettur lágu upp eftir einum turninum. Og allt í einu horfðist hún í augu við hvítt, ómennskt andlit, sem að hálfu var hulið svörtu hári. Heiftarleg reiði skein úr nornarandlitinu og hún hóf hendur sínar ógnandi á loft.

Kisi hló hæðnishlátri.

- Nú fer um þig! hrópaði hann upp til nornarinnar. Nornin svaraði ekki, en frá fingrum hennar streymdu vængjaðar verur með hvassar klær sem stefndu óðfluga á þau.

Þau ætluðu að flýja, en Kisi stöðvaði þau hastarlega.

- Geturðu ekki betur en þetta? hrópaði hann hæðnislega til nornarinnar. Þetta þykja mér aumir galdrar.

Nornin orgaði af reiði og skellti aftur gluggahleranum. Gígja sá kvikindin koma þjótandi í átt til sin og bar ósjálfrátt hendur fyrir höfuð sér.

- Uss, sagði Kisi. Sjónhverfingar, tómar sjónhverfingar. Og verurnar flugu í gegnum þau og hurfu niður hallargarðinn.

- Hafðu bogann tilbúinn, skipaði Kisi.

Gígja dró nýja ör úr örvamælinum, en örin datt úr höndum hennar.

- Æi, hraut henni af munni. Mér er svo kalt á höndunum.

- Allt í lagi, svaraði Kisi. Inn! og hann benti á þunga vængjahurðina. Krúsa ætlaði að opna, en hurðin stóð á sér.

- Ekkert mál, sagði Kisi. Gígja, notaðu þau verkfæri sem þú hefur. Gígja beygði sig eftir örinni eins og í leiðslu, bar hana að lásnum og um leið hrökk hann upp.

Þau voru stödd í stórum og gulli búnum sal, alsettum þykkum flostjöldum og skrautmunum. Á veggjum héngu myndir af skrautbúnu kóngafólki. Í enda salarins var vængjahurð, sem einnig var harðlokuð. Gígja bar ör að lásnum og hurðin hrökk upp. Þannig fóru þau sal úr sal og gang eftir gang. Fótatak þeirra bergmálaði í víðum salarkynnunum.

Að lokum komu þau að fornfálegum hringstiga og andartaki síðar stóð Gígja andspænis þykkri viðarhurð. Hver vöðvi hennar var í viðbragðsstöðu og hún dró þungt andann. Nú komu Krúsa og Máni á eftir henni og staðnæmdust að baki hennar. Gígja læddist, skref fyrir skref og tók varlega í hurðarhúninn. Það ískraði í húninum en hurðin haggaðist ekki. Hikandi bar hún örina að skránni. Það heyrðist smellur … hún opnaði dyrnar … og gekk inn.

Hún var andspænis norninni. Nornin stóð við eldstóna, það mallaði og kraumaði í stórum pottinum og hvítt andlit hennar, fjólubláar varirnar og stingandi augun voru að hálfu hulin gufu. Úr annarri öxl hennar vall svart blóð. Nornin hvessti glyrnurnar á Gígju og hló hæðnishlátri.

- Er þetta ofurhuginn, sem á að bera vopn á drottningu undirheimanna! Um leið varp hún dufti ofan í pottinn og upp úr honum streymdu þykkar, litaðar gufur sem fylltu herbergið, hringsnerust og þyrluðust upp og breyttust í afskræmisleg kvikindi sem hvæstu og létu ófriðlega. Gígja greip andann á lofti. Hún varð máttvana í fótunum, annars hefði hún reynt að forða sér. Svo reyndi hún að leggja örina á streng, en svo mikið fum var á henni, að hún missti örina sem rann langt út á gólf.

Hún heyrði skrækan hlátur nornarinnar.

- Ertu nú hrædd, stelpubjálfi? Veistu nú hvað það þýðir að ætla að etja kappi við drottningu svartagaldursins? Um leið og nornin sagði þetta, hellti hún meira dufti í pottinn og upp úr honum spýttust slöngur sem skriðu hvæsandi í átt til Gígju. Gígja teygði sig skjálfandi í aðra ör og reyndi að setja hana á streng, en hún gat ekki náð almennilegu taki á boganum.

Aftur gall við hæðnishlátur og nornin bætti í pottinn.

Nú stökk upp úr honum kolsvartur úlfur, hálfu stærri og ógurlegri en sá sem hrapað hafði í gjána. Loks tókst Gígju að spenna bogann. Hún beindi honum í þá átt sem hún hélt nornina vera … og skaut.

Nornin rak upp skerandi vein og samstundis hurfu öll kvikindi, snákar og úlfar aftur ofan í pottinn. Hún lyppaðist niður og lá eins og svört hrúga á gólfinu. Smám saman skrapp hrúgan saman og varð að þykkri, svartri leðju sem lak niður í gólfið, milli gólfsteinanna. Andartaki síðar var leðjan horfín.

Gígja læddist þangað sem nornin hafði staðið, en þar var ekkert að sjá nema örina sem lá á gólfinu. Hún tók örina varlega upp. Örin var nákvæmlega eins og hún var áður en hún skaut henni, þurr og tandurhrein.