12. kafli - Biðstaða

Lífið færðist í fastar skorður. En nú varð Krúsa að hjálpa meira til og það gerði hún líka með glöðu geði. Máni breytti í engu lifnaðarháttum sínum. Hann flæktist um eins og áður, einrænn og málvana. En Gígju fannst eins og að köstum hans hefði fjölgað. Hann gat verið spenntur heilu dagana og endað með því að skemma eða meiða og rjúka út til að hlaupa. Kannski hafði Silfurdögg haft róandi áhrif á hann með glaðværð sinni. Þar gat Gígja ekki farið í sporin hennar.

Allir nema Gígja höfðu steingleymt Silfurdögg.

* * * * *

Hún fann bogann úti í horni þegar hún var að taka til. Hann hafði dottið bak við kistuna, svo að hún hafði gleymt honum. Eða hafði hún kannski ekki viljað muna eftir honum?

- Þú verður að æfa þig. Kisi sat í gluggakistunni og horfði á hana.

- Ég er engin hetja.

- Málið snýst ekki um hetjuskap, heldur fagmennsku.

- Ég veit ekki hvar hún er.

- Víst veistu það, sagði Kisi og leit í átt til hallarinnar.

Hún strauk eftir boganum.

- En ég er hrædd við risann, sagði hún loks. Kisi fussaði.

- Aumingja Silfurdögg! Nú situr hún í prísundinni og vonast eftir frækilegri björgun.

Gígja andvarpaði og setti ör á streng. Svo einfalt. Svo þurfti bara að miða og … sleppa.

* * * * *

Silfurdögg sat á gullstól og saumaði út. Hún saumaði blóm og fallegt mynstur með gulli og silfri. Gullið hár hennar liðaðist niður á gólf og það glitraði á lokkana í sólskininu sem lýsti inn um gluggann. Hún var í purpurarauðum silkikjól, sem féll þétt að mitti hennar og rykktist niður að ökklum. Það tindraði á ísaumaða gullþræðina í kjólnum, perlurnar um hálsinn, demantana í hárinu og fíngerða gullskóna. En blá augu hennar voru dapurleg.

Hún heyrði lyklinum snúið í skránni. Síðan opnuðust dyrnar með ískri og risinn stóð í dyrunum með bakka fullan af mat. Ilminn lagði af steikinni svo að hún fékk vatn í munninn.

- Jæja, rumdi í risanum.

Hún fitjaði upp á nefið. Risinn snýtti sér í ermina.

- Jæja, endurtók hann. Viltu giftast mér? Hún leit hvasst á hann.

- Nei, aldrei í lífinu. Risinn andvarpaði.

- Gerðu það! Ef þú giftist mér, færð þú enn meira gull. Allir dýrgripir hallarinnar eru þínir. Þú færð þúsund kjóla, hvern öðrum fegurri. Þú færð allt sem þú óskar þér.

Silfurdögg varð litið niður á kjólinn sem hún var í. Þúsund kjóla! Þetta var fallegur kjóll. Líka sá guli með ísaumuðu demöntunum sem hékk inni í skáp.

- Nei, endurtók hún ákveðnum málrómi. Ég vil ekki giftast þér. Risinn muldraði eitthvað í barm sér og snýtti sér aftur.

- Þá er best að ég fari aftur með matinn, sagði hann svo og gerði tilraun til að hvessa rödd sína. Þú veist að þú færð ekkert að borða nema ….

Hann ætlaði að snúa við með matarbakkann en hikaði þegar Silfurdögg kallaði:

- Bíddu, má ég ekki fá smá mat, bara smá? Risinn tvísté í dyrunum. Ég skal hugsa málið þangað til á morgun ef … Það glaðnaði yfir risanum og hann skellti bakkanum á borðið.

- Lofarðu? spurði hann og horfði biðjandi á Silfurdögg.

- Ég lofa, svaraði hún og sendi honum bros. Ég lofa að hugsa málið þangað til á morgun. Síðan tók hún til matar síns en risinn gekk afturábak út úr herberginu og horfði heillaður á hana.

Silfurdögg heyrði risann læsa hurðinni og lauk mat sínum í ró og næði. Að því loknu tók hún gullinn kamb og greiddi hár sitt af vandvirkni. Hún fléttaði það í mikla fléttu og gekk svo út að glugganum. Hún beið eftir riddara á hvítum hesti sem kæmi þeysandi upp hallargarðinn, hyggi nornina og risann í spað og bjargaði henni.

* * * * *

- Hvað ertu að gera? Krúsa kom hlaupandi upp túnið og horfði á systur sína, sem spennt hafði örvamælinn á bak sér og stóð nú hin vígalegasta með ör á streng.

- Æfa mig auðvitað.

- Skjóttu á þetta tré þarna, sagði Krúsa og benti. Gígja miðaði og skaut. Örin flaug fram hjá skotmarkinu.

- Aftur! skipaði Krúsa.

Gígja lagði aðra ör á streng en þá blandaði Kisi sér í málið.

- Ég trúi ekki mínum eigin augum! Hann veifaði skottinu hneykslaður. Gígja lét bogann síga.

- Ég hélt að þú vildir að ég æfði mig, sagði hún reiðilega.

- Já, vissulega. Og ég sé að það er engin vanþörf á því. Kisi hristi höfuðið.

- Það varst þú sem heimtaðir að ég æfði mig. Ef þér finnst ég skjóta asnalega, get ég alveg hætt því. Þú getur bara kennt öðrum að skjóta.

- Svona svona. Kisi stökk upp í fang hennar og gældi við hana huggandi með því að strjúka hnakka sínum við vanga hennar. Ekki vera sár. En þú verður að læra að halda rétt um bogann, annars geturðu ekki miðað rétt þegar mikið liggur við. Sjáðu til, hélt hann áfram, um leið og hann stökk aftur niður. Þú mátt ekki halda svona fast um örina, heldur toga hana aftur mildilega milli vísifingurs og löngutangar. Gígja reyndi og svitnaði af einbeitingu.

- Slakaðu á, stúlka litla. Kisi strauk sér við fætur hennar. Hafðu vinstri höndina alveg beina og haltu þannig um bogann og slakaðu umfram allt á. Gígja dró andann djúpt og reyndi aftur. Hún hitti tréð!

- Hurra. Krúsa klappaði áköf saman lófunum.

- Ekki alvont, ekki alvont, sagði Kisi drjúgur. Aftur!

Svona héldu þau áfram þar til Gígja var alveg að gefast upp. Henni fannst sér hafa farið mikið fram, en Kisi var spar á hólið.

- Gæti verið verra, sagði hann bara. Við höldum áfram á morgun.

Gígja hafði æft sig á hverjum degi í langan tíma þegar Kisi var loks ánægður.

- Þetta ætti að duga, sagði hann hugsandi… ætti að duga.

- Til hvers?

- En til hvers heldurðu, yngismær? Hann sleikti framlöpp sína makindalega.

- Ég kann ekkert á boga, sagði Gígja enn einu sinni vesaldarlega.

- Jú víst, þú kannt það víst, sagði Kisi ákveðinn. Við förum á morgun.