10. kafli - Um dimma nótt

Það var komin nótt þegar þau skreiddust heim í kotið. Þau höfðu hlaupið nánast alla leiðina. Eina hugsunin var að komast heim, heim í öruggan bæinn. Stundum nam Gígja staðar og lagði við hlustirnar. Oftast heyrði hún ekkert óvenjulegt, en við hvert hljóð, sem skar sig úr öðrum hljóðum skógarins, brest í trjágrein eins og stigið væri á hana eða dynk, jókst skelfing hennar og hún hljóp aftur af stað. Sérstaklega voru þau hrædd eftir að fór að skyggja. Ljósin í dalnum vísuðu þeim leið, en sjálf þurftu þau að hlaupa í myrkri því að fullt tunglið, sem óð í skýjunum þessa nótt, gaf frá sér litla birtu. Gígja hrökk stöðugt við en bægði grunsemdum jafnóðum frá.

Gígja settist við borðið og horfði í gaupnir sér. Þá heyrði hún að Silfurdögg var farin að snökta.

- Svo hræðilegur - svo voðalegur, snökti hún. Gígja tók utan um Silfurdögg og Silfurdögg hágrét við öxl hennar. Sjálf andaði Gígja þungt og var með stóran kökk í hálsinum.

Krúsa klappaði Silfurdögg á öxlina.

- Þetta verður allt í lagi, sagði hún. Nú verður allt gott aftur.

- Já, sannaðu til, tók Gígja undir með systur sinni og strauk tárin úr augnakrókum Silfurdaggar. En rödd Gígju titraði. Í hjarta sínu átti hún erfitt með að trúa því að allt yrði örugglega gott aftur.

Allt í einu tók Gígja eftir því að Kisi var ekki með þeim.

- Ég skal sko taka kattarskömmina í gegn, sagði hún æfareið. Gat hann svo ekki komið heim eftir allt sem við höfum lagt á okkur til að finna hann?

Krúsa opnaði gluggann og gægðist út.

- Sérðu nokkuð til hans? spurði Gígja, sem byrjuð var að taka til mat.

- Nei, það sést ekkert, svaraði Krúsa. Við skulum hafa opið nokkra stund, bætti hún við, gekk til Gígju og kíkti ofan í pottinn. Mm, ég er svo svöng. En Silfurdögg var ekki á því að hafa opið.

- Ég vil ekki hafa það, sagði hún æst og fór út í gluggann. Ég vil hafa lokað. Hún ætlaði að skella hleranum aftur um leið og hún sagði þetta, en í sama mund stökk Kisi upp í gluggann.

- Gættu að hvað þú gerir, ungfrú góð, sagði Kisi. Ég hefði getað kramist til bana. Og það hefði verið mikill missir að mér.

- Það væri þá missir! Gígja sneri sér öskureið frá matargerðinni. Kisi horfði stórum augum á hana.

- Ég verð að viðurkenna að ég hafði vonast eftir hlýlegri móttökum eftir svo langa fjarveru, sagði hann svo.

- Hlýlegri móttökum. Við leituðum að þér í allan dag … við lögðum okkur í lífshættu þín vegna … við erum sárfætt, þreytt og hrædd … nú gat hún ekki sagt meir, svelgdist á og reyndi að harka af sér og þurrkaði burtu tárin sem gægðust fram í augnakrókana.

- Sussu sussu. En nú er hann Kisi karlinn kominn aftur. Hann skal passa upp á ykkur. Og Kisi stökk upp í fang Gígju og sleikti hana.

* * * * *

Risinn var heillaður. Hann hafði elt Kisa frá sér numinn. Hann hafði þrammað í átt til byggðarinnar og jörðin dunað undir fótum hans.

- Draumadís, sagði hann við sjálfan sig. Fegursta stúlkan undir sólinni. Hún hlýtur að koma frá himnaríki. Kisi hafði sést eins og svartur skuggi í bjarmanum frá tunglsljósinu, þegar hann hljóp eftir túninu upp að efsta bænum í dalnum. Risinn greip andann á lofti þegar hann sá draumadísina koma út í gluggann og hleypa Kisa inn. Og nú stóð hann grafkyrr í túnfætinum og horfði á lokaðan gluggann. Út á milli samskeytanna á gluggahleranum lagði örlitla birtu, sem sýndi að enn voru allir vakandi.

* * * * *

Þau voru öll lengi að sofna, en að lokum seig svefn á alla nema Gígju. Hún lá í fleti sínu og horfði galopnum augum upp í loftið.

Krúsa, sem lá við hlið hennar, bylti sér í svefninum og tautaði eitthvað fyrir munni sér. Og Silfurdögg var einnig óróleg. Aðeins Máni og Kisi sváfu rólega.

Allt í einu heyrði hún þrusk berast frá glugganum. Hún rýndi út í myrkrið en sá ekkert.

- Hver er þar? hrópaði hún loks skjálfrödduð. Er einhver þarna?

Í sömu andrá var gluggahleranum ýtt upp, loðin krumla teygðist inn og fálmaði í fletin. Silfurdögg æpti í örvæntingu þegar krumlan þreifaði á hári hennar og brjósti og dró hana svo út um gluggann. Gígja brölti á fætur, klifraði yfir þau Krúsu og Mána og hentist út að glugganum. Þau hrukku upp með andfælum. Flet Silfurdaggar var tómt og glugginn galopinn. Gígja þóttist sjá á eftir stórri veru sem hljóp í átt til skógar, stórri, ómennskri veru. Neyðaróp Silfurdaggar bárust utan úr nóttinni.

- Hvað var þetta? Þetta var rödd Krúsu. Gígja svaraði ekki, en kveikti á lampa með miklu fumi. Svo lét hún sig falla niður í fletið sitt og hafði ekki augun af fleti Silfurdaggar. En ekkert gat breytt því að það var tómt - galtómt! Allt í einu rak hún augun í bogann sem hún hafði lagt við hlið flets síns þegar hún kom heim. Nú flæddu tárin fram og hún þreif bogann og fleygði honum út í horn.

- Þetta var voðalegt, sagði Kisi. Alveg voðalegt … Þú mátt ekki skemma bogann, bætti hann svo við og gekk úr skugga um að boginn væri óbrotinn.

- Hvernig geturðu talað svona? snökti Gígja. Það mætti halda að þér stæði alveg á sama.

Máni var staðinn á fætur og rápaði órólega um herbergið. Gígja horfði döpur á hann. Aumingja Máni! Sennilega skildi hann ekkert í því sem gerst hafði.

- Nú ertu ósanngjörn, sagði Kisi og stökk upp í gluggann. Það er ljóst að ungfrúnni hefur verið rænt og mér þykir það mjög leiðinlegt. Hann horfði vökulum augum út í nóttina. … Mér sýnist vera ljós í höllinni, bætti hann við og sneri sér að Gígju. Hún gægðist út og sá ekkert.

- Ljós í höllinni! hnussaði hún. Það er ekkert ljós.

- Ég hefði getað svarið … Gígja horfði örg á Kisa. Hann var óþolandi. Allt í einu mundi hún eftir einu.

- Heyrðu, sagði hún. Af hverju hljópstu í burtu þegar Máni sá þig í dag?

- Hljóp í burtu?

- Já, og lést okkur elta þig.

- Ha? Kisi var sakleysið uppmálað eins og hann skildi ekkert hvað Gígja væri að tala um. Allt í einu vöknuðu hræðilegar grunsemdir hjá Gígju.

- Víst hljópstu í burtu. Ef þú hefðir ekki gert það, hefði risinn aldrei séð okkur.