Loĝi en urbo plikreemigas

Ni konsentu ke bela bildo pri la koncepto malkovro estas la rakonto pri Arĥimedo, kiu kriis “Eŭreka!” dum li kuris nuda tra la stratoj de Sirakuso.

Domaĝe. Ne nur ĉar tio verŝajne ne okazis - la rakonto aperis en libro du jarcentojn post la morto de la greka klerulo - sed ankaŭ ĉar ĝi longe nutris la fantazion ke malkovro estas subita sperto de unuopulo. Kaj historio kaj esploroj montras ke ĝi malofte estas tia. Kutime, novaj ideoj venas laŭ poioma procezo kiu disvolviĝas jen rapide jen malrapide dum monatoj aŭ eĉ multaj jaroj. Kaj plej ofte, elpenso estas rezulto de homa interkontakto, de homoj kun malsamaj fonoj kaj lertoj kies ideoj kunfrotiĝas kaj ekigas freŝajn pensojn kaj kunlaborajn viziojn.

Bona ekzemplo de ĉi tiu malneta sed fruktodona dinamiko ruliĝis post la Dua Mondmilito ĉe la Masaĉuseca Instituto pri Teĥnologio en Usono, en simpla konstruaĵo konata kiel Konstruaĵo 20. En sia libro, “De kie venas bonaj ideoj”, eldonita en 2010, Steven Johnson skribis pri tio ke la konstruaĵon oni uzis kiel kroman lokon por diversaj rapide kreskantaj sciencofakoj. Ĝi kunmiksis unikan koktelon de nukleaj sciencistoj, elektraj inĝenieroj, komputilsciencistoj, akustikaj inĝenieroj, kaj eĉ lingvistoj.

La rezulto estis konversacioj en koridoroj kaj hazardaj interparoloj kiuj igis ke Konstruaĵo 20 iĝis unu el la plej kreemaj lokoj sur la tero, loko kiu kovis mirigan serion da sciencaj malkovroj. Inter ili estis la unua komputila ludo (“SpaceWar!”) kaj gravaj paŝoj pri mikroondoj kaj rapidega fotado. Ĉi tie okazis ankaŭ la plej fruaj klopodoj de komputilaj hakistoj.

Sociaj sciencistoj diras ke la sama kirlo de kunmetitaj ideoj kaj konstanta interagado sur pli granda skalo igas ke urboj estas fontoj de kreemo. Fakte, esploro eldonita antaŭnelonge de sciencistoj de MIT konkludis ke produktivo kaj inventemo en urbaj regionoj kreskas je proksimume la sama rapido kiel nombro da loĝantoj. Tio okazas grandparte ĉar la plia denseco de urbanoj pliigas la ŝancojn por personaj interkontaktoj kaj por renkonti novajn ideojn.

La esplorteamo analizis multajn diversajn faktorojn por kalkulti la “sociligan densecon” de diversaj urboj. Tio estas la mezuma nombro da homoj kun kiuj ĉiu urbano interagas persone. Observitaj faktoroj inkluzivas la nombron da poŝtelefonaj kunparolantoj kiuj dividas radituron, la nombron da homoj kiuj konektiĝas per lokspecifaj sociaj retoj kiel Foursquare, eĉ la disvolviĝon de infektiĝoj pro malsanoj kiuj disvastiĝas nur per persona kontakto. Ili trovis ke ju pli altas la sociliga denseco de iu urbo, des pli altas ĝia produktivo kaj nombro da patentoj registritaj.

Kiam oni transloĝiĝas al granda urbo, oni ekkonas multajn diversajn homojn, kaj multaj ne estas amikoj. Ĉi tiuj portas malsamajn ideojn, malsamajn ŝancojn, kaj renkontiĝojn kun aliaj kiuj povas helpi onin.

La modelo ne funkcias, tamen, por la grandaj afrikaj kaj aziaj urboj kiuj havas eĉ pli densajn loĝantarojn ol urboj en la okcidento. Sed la teamo havas klarigon por tio. Ĝenerale, tiuj urboj havas malbonajn transportsistemojn. Se homoj ne povas cirkuli kaj havi tiujn hazardajn kontaktojn, denseco malpli gravas. Kernas la interfrotado.