De Gekke Loempia - Hoofdstuk 3 – De snelweg

Hoofdstuk 3 – De snelweg

Ik word vroeg wakker en ga douchen. Ik bestel wat eten op mijn kamer. Ik heb op dit moment weinig geld. Maar ik heb weer honger dus ik neem de tijd en geniet ervan.

Daarna kleed ik me aan en vertrek. Ik zie op een klok in de hal hoe laat het is. Het is tien uur ‘s ochtends. Ik vraag me af of mam al met Julia heeft gesproken. Mijn zus is vaak nerveus. Ik hoop dat alles goed gaat met haar.

Ik ga naar de ingang van het hotel. Terwijl ik het hotel verlaat, vraag ik me af: ‘Hoe kom ik terug in Amsterdam?' Ik heb het grootste deel van mijn geld aan het hotel uitgegeven. Ik weet niet waar een bank is. Ik kan geen geld van mijn rekening halen. En Julia wacht waarschijnlijk op me. Ik moet snel een oplossing vinden!

Dan zie ik twee werkmannen. Ze dragen dozen naar een vrachtwagen. Op de vrachtwagen staat een foto met de naam van het bedrijf. Ik kijk wat beter. En ik begin dan heel hard te lachen maar ik stop weer snel. Ik wil me niet weer opgelaten voelen! Ik kan het niet geloven. De foto op de vrachtwagen is van een loempia. Het is een vrachtwagen van het restaurant De Gekke Loempia!

Ik stap op één van de werkmannen af. ‘Hallo', zeg ik.

‘Goedemorgen', antwoordt hij. ‘Kan ik u helpen?'

‘Werkt u voor dit restaurant in Amsterdam?', vraag ik hem en ik wijs naar de foto op de vrachtwagen.

‘Nee, ik ben gewoon vrachtwagenchauffeur', zegt de man.

‘Kent u het restaurant De Gekke Loempia?'

‘Ja, we brengen er elke week noedels naartoe. Ze zijn voor hun loempia's, maar ik werk er niet.'

De chauffeur stapt in de vrachtwagen. Opeens heb ik een idee. ‘Neem me niet kwalijk', zeg ik.

‘Ja, wat is er?', antwoordt de chauffeur.

‘Kunt u me meenemen naar Amsterdam?', vraag ik.

‘Nu?', zegt hij.

‘Ja', antwoord ik. ‘Ik heb weinig geld. Ik moet terug naar mijn zus!'

De chauffeur denkt even na. Dan antwoordt hij: ‘Oké dan maar. Stap in de vrachtwagen. Ga tussen de dozen met noedels zitten. En vertel het aan niemand!'

‘Nee hoor, dat doe ik niet. Dank u wel', zeg ik.

‘Graag gedaan', zegt hij. Dan zegt hij ook nog: ‘Maar wel snel. Ik moet nu weg. Ik mag niet te laat komen!'

Ik klim achterin de vrachtwagen. Ik ga tussen een paar dozen met noedels zitten. De chauffeur start de vrachtwagen. We gaan op weg naar Amsterdam. Ik vind het een geweldig idee. Een vrachtwagen is sneller dan een bus. Op die manier kan ik wat tijd winnen. En het kost me geen geld. Ik ga lekker achterover zitten om van de rit te genieten.

Het is erg donker achterin de vrachtwagen. Ik zie niets. Ik hoor alleen maar de motor van de vrachtwagen en de auto's op de snelweg. Dan beweegt er plotseling iets in de vrachtwagen. Er zit nog iemand tussen de dozen met noedels! ‘Hallo?', zeg ik. Stilte.

‘Wie is daar?', vraag ik in het Engels. Nog steeds stilte. Ik weet dat er iemand is. Hij of zij zit tussen de dozen. Ik sta op en loop er naartoe. Nou, dat is een verrassing! Het is een oude man. Hij zit verstopt tussen de dozen.

‘Neem me niet kwalijk', zeg ik. ‘Maar wie bent u?'

‘Laat me alsjeblieft alleen', antwoordt de man. Hij spreekt perfect Nederlands!

‘Wat doet u hier?', vraag ik.

‘Ik ben op reis naar Amsterdam.'

‘Weet de chauffeur dat u hier zit?'

‘Nee, dat weet hij niet. Ik ben in de vrachtwagen geklommen terwijl je met hem sprak.'

‘Ik snap het …' zeg ik.

Plotseling stopt de chauffeur. Hij stapt uit en gaat naar achteren. De oude man kijkt me bezorgd aan. ‘Waarom is hij gestopt?'

‘Dat weet ik niet.'

We horen een geluid bij de achterdeur.

‘Ik moet me verstoppen', zegt de man.

De chauffeur klimt de vrachtwagen in. Hij ziet alleen mij. De oude man zit verstopt achter de dozen.

‘Wat is er aan de hand?' vraagt hij mij.

‘Niets.'

‘Met wie sprak jij?

‘Ik? Niemand. Er is niemand anders hier. Ziet u dat niet?'

‘Luister. We zijn nog niet in Amsterdam. Wees stil. Ik wil geen problemen. Begrepen?'

‘Ik begrijp het', antwoord ik.

De chauffeur doet de deur dicht. Hij gaat weer terug. Op hetzelfde moment komt de oude man tussen de dozen vandaan. Hij kijkt me met een glimlach aan. ‘Ik heb geluk gehad dat hij me niet zag!', zegt hij.

‘Jazeker', zeg ik. ‘Zeg op. Waarom reist u in een vrachtwagen van Maastricht naar Amsterdam?'

‘Wilt u dat echt weten?'

‘Natuurlijk!'

‘Dan zal ik je mijn verhaal vertellen.'

‘Graag! Het is een lange rit.'

De oude man vertelt me zijn verhaal. ‘Ik heb een zoon, maar ik heb hem nog nooit ontmoet. Zijn moeder en ik waren vele jaren geleden samen. Het ging niet zo goed tussen ons. Maar ik hield van haar. Toen ging ik naar de Verenigde Staten. Het was voor een baan, maar het werk ging niet goed. Ik kon niet terugkomen.' Hij stopte even. ‘En toen', vertelde hij verder, ‘is ze verhuisd. En ik heb haar en mijn zoon nooit meer gezien. Laatst heb ik ontdekt waar ze zijn.'

‘In Amsterdam?'

‘Precies.'

‘Hoe oud is uw zoon?'

‘Hij is 24.'

‘Dat is ook mijn leeftijd!'

De oude man lacht. ‘Wat een toeval!'

‘Jazeker.'

Na een paar minuten stilte sta ik even op. Ik vraag de man: ‘Hoe heet uw zoon?'

‘Zijn naam is Arnoud. Hij heeft een flat in Amsterdam. Die staat in een buurt niet ver van het restaurant De Gekke Loempia. Daarom zit ik in deze vrachtwagen van De Gekke Loempia.'

De man in de vrachtwagen is de vader van mijn vriend Arnoud. Ik kan het niet geloven!

Hoofdstuk 3 Overzicht

Samenvatting

Daniel wordt wakker en eet in zijn hotelkamer in Maastricht. Als hij het hotel verlaat, ziet hij een vrachtwagen. Die hoort bij het restaurant De Gekke Loempia. Daniel vraagt de chauffeur om hem naar Amsterdam terug te brengen. De chauffeur zegt ja. In de vrachtwagen ontmoet Daniel een oude man. De man gaat ook naar Amsterdam. Hij is op zoek naar zijn zoon, Arnoud. De man is de vader van Arnoud, de vriend van Daniel.