TÜRK AİLE BAĞLARI
Türklerin ailelerine olan düşkünlüğü herkes tarafından bilinir. Bunun iyi ve kötü yanları vardır. Bu durumun daha çok gelenekle alakalı olduğunu düşünüyorum. Teknolojinin gelişmesi ile birlikte bazı aile bağları zayıfladı. Özellikle büyük şehirlerde yaşayan insanlar birbirleriyle çok sık görüşemiyorlar. Bu da aile bağlarına zarar veriyor. Yaşlı Türkler bu durumdan sürekli şikayet ediyorlar. Gençlerin onları umursamadıklarını söylüyorlar.
Liberal toplum yapısında "birey"e önem verilir. Türkler buna henüz hazır değiller. Kırsal bölgelerde yaşayan insanlar için bireyin pek bir önemi yoktur. Orada önemli olan toplumdur, ailedir, cemaattir. Köyden kente yapılan göçler sonucu birey-toplum ilişkilerinde değişimler meydana geldi. Bazı anlaşmazlıklar, kırgınlıklar ortaya çıktı. Büyük şehirlerde yaşayan insanlar sürekli çalışmak zorundadırlar. Bu yüzden ailelerine daha az zaman ayırırlar.
Her şeye rağmen Türkler ailelerine çok düşkündürler. Çocuklar 30 yaşına gelse bile ebeveynleri tarafından korunurlar. Aile ilişkilerinin ekonomik bir boyutu da var. Çocuklar 18 yaşını geçseler bile anne-babaları onları ekonomik olarak desteklemeye devam ederler. Bazı aileler bunu abartırlar. Çocuğu 30 yaşına gelse bile onlara para vermeye devam ederler. Bu durum gençlerin kişiliklerinin gelişmesini engelleyebilir. Onları asalak yapabilir. Kişiler kendi ayakları üstünde durmayı* öğrenmeliler.
Belki de, Türkiye'de intihar oranının düşük olması aile bağlarının sağlam olması ile ilgilidir. Çünkü insanlar depresyona girince konuşabilecekleri, dertlerini anlayabilecekleri birilerini ararlar. Ekonomik sebepler intihar vakalarında ana sebep değildir. Öyle olsaydı fakir insanların hepsi intihar ederdi. Tersine, zengin ülkelerde bu oran daha yüksektir. Türkler morali bozuk olan akrabalarını asla yalnız bırakmazlar. Onları sürekli ararlar. Onları mutlu etmek için çabalarlar.
Geleneksel Türk ailesinde babanın güçlü bir otoritesi vardır. Çocuklar babalarının her sözüne uymak zorundadır. Çocuklar yetişkin olsa bile bu durum değişmez. Oğullar ve kızlar kesinlikle babalarının karşısında sigara içemezler. Çünkü Türk kültüründe yaşça büyük birinin karşısında sigara içmek saygısızlık olarak değerlendirilir. Bu ayıptır.
Çocukların yetişkinlerin karşısında bacak bacak üstüne atması saygısızlık olarak kabul edilir. Yine geleneksel ailelerde, çocuklar büyüklerini görünce onların ellerini öperler. Bu bir saygı göstergesidir. Fakat büyük şehirlerde bu kurallara pek uyulmuyor. İnsanlar bu tür şeyleri pek umursamıyorlar. Bunları saçma buluyorlar.
Dedeler ve nineler torunlarını çok severler. Bazı ailelerde çalışan anne-babalar çocuklarını dede-ninelerine bırakırlar. Bu durumun bazı zararları vardır. Yaşlı insanlar torunlarını şımartma eğilimindedirler. Çocukların terbiyesi bozulabilir. Dikkatli olmak lazım.
Ailelerin Ramazan ve Kurban Bayramlarında biraraya gelmeleri çok önemlidir. Bayrama katılamayan kişilerin birbirlerini aramaları gerekir. Bu bayramlara katılmayan veya büyüklerini aramayan kişiler saygısız olarak nitelenir. Cenazelere katılım da toplum tarafından önemsenir. Kişiler yakın akrabaları olmasa bile ölen akrabalarının cenazelerine katılmak zorundadırlar. Mezarlığa gitmeleri gerekir. Bu kurallara uymayan kişiler toplum tarıfından dışlanabilirler.
