Sarı

SARI

Ben lisede öğrenciyken bir köpeğim vardı.

Adı Sarı'ydı. Sarı çok akıllı bir köpekti. Okulumuzda dersler öğleyin bitiyordu, ben dersten çıkıyordum ve eve gidiyordum. Sarı beni hissediyordu ve havlamaya başlıyordu. Bahçede onunla biraz oynadıktan sonra eve giriyordum. Öğleden sonra onunla evimizin karşısındaki tepeye gidiyorduk, biraz geziyorduk. O, bu tepeyi çok seviyordu. Durmadan koşuyordu. Bazen kuşları ve kedileri kovalıyordu, ama o kötü niyetli değildi; onlarla oynuyordu. Belki kedilere biraz kızıyordu. Sarı'yı küçücükken babamın bir arkadaşı bize getirdi.

Babam önce onu istemedi; kardeşlerim, ben ve annem çok istedik, bunun için Sarı'yı almayı kabul etti. Ama babam bazen çok kızıyordu, çünkü Sarı evimizin balkonunda kalıyordu ve gece ağlıyordu. Bence annesini özlüyordu. Babam gece uyanıyordu, ona bakıyordu ve her sabah "Bu köpeği geri vereceğim.' diyordu. İki hafta sonra Sarı ağlamayı bıraktı ve sorun bitti. Sarı büyüdükten sonra oyuncu bir köpek oldu ve babam da Sarı'yı sevmeye ve onunla sık sık oynamaya başladı. Sarı'yı belirli aralıklarla veterinere götürüyorduk.

Veteriner ona bazı aşılar yapıyordu. Veteriner "Köpeğinizi köpek şampuanıyla yıkayın, ama kulaklarını vazelinli pamukla kapatın, kulaklarına su kaçmasın. Sonra iyice kurulayın ve tüylerini fırçalayın. Günde üç öğün yemek verin, altı aydan sonra iki öğün verebilirsiniz. Bir yaşından önce kemik vermeyin, özellikle tavuk kemiği vermeyin." dedi. Biz bunları yaptık. Sarı bir yaşına girdi.

Veteriner "Bir yaşından sonra köpeğe bir öğün yemek verebilirsiniz. Günde iki kez dışarı çıkarın, gezdirin." dedi. Biz Sarı'yı günde iki kez dışarı çıkarmadık, çünkü bahçemiz büyüktü ve Sarı bütün gün bahçede geziyordu veya bazen beraber evimizin karşısındaki tepeye gidiyorduk, koşuyorduk, oynuyorduk. Veteriner "Yılda en az bir defa veterinere götürün.

" dedi. Tabii ki bu çok önemli, çünkü onun sağlığı çok önemli. Köpeklerimiz ailemizin bir bireyidir.