Kafede Buluşma

KAFEDE BULUŞMA

Nazlı - Çok affedersin, canım! Beklettim mi?

Seda - Yok, önemli değil, ben de on dakika önce geldim.

Nazlı - Ne kadar sıkışık bir trafik vardı, inanamazsın!

Seda - Tahmin ediyorum. Ben de biraz geç kaldım zaten. Ofisten çıkıyordum, bir dosya daha getirdiler. Hemen ona şöyle bir göz attım ve çıktım.

Nazlı - Eee.. anlat bakalım, haberler sende! Neler yaptın en son görüşmemizden sonra?

Seda - Açıkçası pek bir şey yapmadım. İşe gittim, geldim. İşler çok yoğundu. Birkaç hafta sonu lisedeki arkadaşlarımla buluştum, beraber yemek yedik. Onlarla da çok uzun süreden beri görüşmüyordum. Hafta içi işten çıktıktan sonra dışarı çıkmayı ve sinemaya gitmeyi çok istedim, ama üşendim. Çünkü genellikle hafta içi yorgun oluyorum. İşten sonra hemen eve gidiyorum. Biraz okuduktan sonra uyuyorum.

Nazlı - Seni anlıyorum. Ben de hafta içi akşamları yorgun oluyorum. Gün boyu çalışmaktan enerjim tükeniyor. Akşam evde hiçbir şey yapmak istemiyorum. Bazen eve iş getiriyorum, yani bazen evde de çalışıyorum. Bu iyi bir şey değil tabii, ama ne yapabilirim, bazı haftalar çok fazla iş oluyor.

Seda - Ben asla eve iş getirmem. Bu benim prensibim. Eğer çok iş varsa, ertesi gün ofise bir saat erken giderim ve işimi ofiste bitirim.

Nazlı - Evet, sen daha doğru yapıyorsun. Böylece evde dinlenebilir veya özel işlerini yapabilirsin, ertesi gün de ofisteki işlerine daha iyi konsantre olabilirsin. Bundan sonra ben de böyle yapayım.

Seda - Tavsiye ederim. Bu hafta sonu dört beş arkadaş sahilde kahvaltı yapacağız. Kahvaltıdan sonra da yapmayı düşünüyoruz. Sen de gel!

Nazlı - Çok isterim, ama ne yazık ki gelemem. kardeşlerim gelecek. Biz de sahile gitmeyi düşünüyoruz.

Seda - Belki karşılaşırız.

Nazlı - Belki. Kim bilir!