Czy ZABÓJCY naprawdę wracają na MIEJSCE ZBRODNI? – 7 metrów pod ziemią (3)

żeby przeprowadzić dodatkowo wywiady

z członkami rodziny.

I tutaj nam się otwiera właśnie ta kwestia, dlaczego to jest takie trudne.

Tak, tutaj nie jest to możliwe.

I skoro już rozmawiamy o konkretach, to przypominam sobie sprawę

sprzed kilku lat, którą opiniowałem na zlecenie prokuratury,

jednej z prokuratur podwarszawskich, kiedy to

kobieta... Wybacz, że nie będę mówił tutaj o szczegółach, które by mogły panią jakoś identyfikować

bardzo czy jej rodzinę, bo to było bardzo niefajne.

To oczywiste jest.

Nie w porządku.

Natomiast chodziło o to, że... To była młoda kobieta,

właściwie, no, całe życie przed nią.

W niefortunnym związku, który tam się cechował bardzo, bardzo,

można powiedzieć, przykrymi incydentami.

Co w konsekwencji, ten związek i poczucie osaczenia takiego, znalezienia się w sytuacji bez wyjścia,

doprowadziło do tego, że postanowiła

zabić swojego synka

kilkuletniego. Zabić synka, ale też zabić siebie.

Natomiast co było dodatkowo tutaj takie trudne i pogmatwane,

to to, że ona wcześniej, jak udało nam się ustalić,

przeszukiwała dostępne sobie zasoby. Czyli, no, generalnie co jest dostępne? Internet.

Pod kątem znalezienia wskazówek, jak upozorować

samobójstwo na morderstwo.

I teraz ktoś zrobi wielkie oczy, ale halo, no, dlaczego ktoś miałby upozorować samobójstwo na morderstwo?

No mogą być dwa wątki. Dwa wątki motywacyjne. Jedna

kategoria motywacyjna to jest taka, że

ktoś po prostu próbuje przekierować uwagę

policji, prokuratury, na osoby, które w jej ocenie

skrzywdziły jego lub ją.

Na zasadzie...

Jakiejś zemsty?

Na zasadzie... Tak. "Rzucam na ciebie klątwę", tak?

"Męcz się z tym", "to przez ciebie", "zobacz, co narobiłeś" albo "zobacz, co narobiłaś".

Lub próba. Może to być próba obrony dobrego imienia rodziny.

Na zasadzie takiej, że rodzina będzie cierpieć, jeżeli sąsiedzi będą gadać,

że ktoś popełnił samobójstwo. Więc łatwiej jest zaakceptować, że ktoś został po prostu zamordowany,

niż popełnił samobójstwo.

A to zaskakujące.

Nam to się może nie mieścić w głowie, ale przypomnę, że

to, co nam się w głowie mieści, a co się nie mieści,

to jest, że tak powiem, wtórne względem tego,

że musimy myśleć stylem myślenia ofiary

czy stylem myślenia sprawcy. Troszeczkę postawić się

w jej perspektywie.

No to podsumowując... Jak najmniej samobójstw i jak najwyższej skuteczności

ci życzę. Pięknie dziękuję za tę rozmowę,

dzięki za spotkanie.

Również dziękuję.

Jak mogliście się przekonać, praca policyjnego psychologa skrywa wiele tajemnic.

Jeśli temat was zaciekawił, odsyłam do serialu "Żywioły Saszy. Ogień"

Już od szóstego kwietnia na antenie TVN-u.