14. Νόρμπερτ, ο νορβηγικός δράκος (2)

Όταν, μερικές στιγμές αργότερα, φταρνίστηκε, σπίθες φωτιάς πετάχτηκαν από τα ρουθούνια του.

«Δεν είναι πανέμορφος;» είπε ο Χάγκριντ κι άπλωσε το χέρι του για να τον χαϊδέψει. Αμέσως ο δράκος προσπάθησε να δαγκώσει τα δάχτυλα του Χάγκριντ με τα μικρά αλλά κοφτερά δόντια του.

«Α, το χρυσούλι μου! Ίδιος η μαμά του!» είπε ο Χάγκριντ.

«Χάγκριντ», ρώτησε η Ερμιόνη, «πόσο γρήγορα μεγαλώνουν οι δράκοι;»

Ο γίγαντας άνοιξε το στόμα του για ν' απαντήσει, αλλά ξαφνικά πετάχτηκε όρθιος κι έτρεξε προς το παράθυρο.

«Τι τρέχει;»

«Κάποιος κοιτούσε μέσα από τις κουρτίνες. Είδα το πρόσωπό του! Κάποιο παιδί απ' το σχολείο...» είπε ο Χάγκριντ.

Ο Χάρι έτρεξε αμέσως στην πόρτα και την άνοιξε. Το παιδί που απομακρυνόταν τρέχοντας ήταν ο Μαλφόι. Κι ο Μαλφόι είχε δει το δράκο.

Το εκδικητικό χαμόγελο δεν εννοούσε να φύγει από το πρόσωπο του Μαλφόι όλη την επόμενη εβδομάδα. Αυτό ανησυχούσε ιδιαίτερα τον Χάρι, τον Ρον και την Ερμιόνη. Π' αυτό και περνούσαν σχεδόν όλο τον ελεύθερο χρόνο τους στην καλύβα του Χάγκριντ, προσπαθώντας να τον λογικέψουν.

«Ασ' τον να φύγει!» επέμενε ο Χάρι. «Ελευθέρωσέ τον!»

«Δεν μπορώ...» απαντούσε ο γίγαντας. «Είναι τόσο μικρός ακόμη... θα ψοφήσει...»

Γύρισαν όλοι μαζί προς το δράκο. Το μήκος του είχε τριπλασιαστεί μέσα σε μια εβδομάδα και καπνός έβγαινε τώρα συνέχεια από τα ρουθούνια του. Ο Χάγκριντ παραμελούσε συνεχώς τα καθήκοντά του στο «Χόγκουαρτς», γιατί ο δράκος τον απασχολούσε πολλές ώρες. Και το πάτωμα της καλύβας του ήταν γεμάτο φτερά κοτόπουλου κι άδειες μπουκάλες κονιάκ.

«Θα τον φωνάζω Νόρμπερτ», είπε ο Χάγκριντ, κοιτάζοντας το δράκο με τρυφερότητα. «Με γνωρίζει τώρα... Να, θα σας το αποδείξω. Νόρμπερτ! Νόρμπερτ, πού είναι η μαμά;»

«Σίγουρα τρελάθηκε», ψιθύρισε ο Ρον στον Χάρι.

«Χάγκριντ», προσπάθησε πάλι ο Χάρι. «Σε μια εβδομάδα ο Νόρμπερτ θα 'χει μεγαλώσει τόσο, που δε θα χωράει πια στην καλύβα σου. Κι ο Μαλφόι μπορεί να πάει στον καθηγητή Ντάμπλντορ από τη μια στιγμή στην άλλη...»

Ο Χάγκριντ δάγκωσε τα χείλη του.

«Το ξέρω πως δεν μπορώ να τον κρατήσω για πάντα», παραδέχθηκε. «Αλλά δεν μπορώ και να τον πετάξω έξω. Δεν μπορώ, σου λέω!»

Ο Χάρι γύρισε απότομα στον Ρον.

«Ο Τσάρλι!» του είπε.

«Μου φαίνεται πως τρελάθηκες κι εσύ», αποκρίθηκε ο Ρον. «Ρον με λένε, το ξέχασες;»

«Όχι. Ο αδελφός σου, ο Τσάρλι, αυτός που είναι στη Ρουμανία και κάνει μελέτη για τους δράκους. Μπορούμε να στείλουμε σ' αυτόν τον Νόρμπερτ. Θα τον φροντίσει ώσπου να μεγαλώσει και μετά θα τον αφήσει ελεύθερο στο φυσικό του περιβάλλον! Πώς σου φαίνεται η ιδέα, Χάγκριντ;»

Στο τέλος ο Χάγκριντ συμφώνησε να στείλουν μια κουκουβάγια στον Τσάρλι και να τον ρωτήσουν αν ήθελε ν' αναλάβει τον Νόρμπερτ.

Η επόμενη εβδομάδα φάνηκε σ' όλους ατελείωτη. Την Τετάρτη το βράδυ ο Χάρι κι η Ερμιόνη βρέθηκαν να κάθονται μόνοι στην αίθουσα αναψυχής του Γκρίφιντορ, αφού όλοι είχαν πάει για ύπνο. Το ρολόι είχε μόλις χτυπήσει δώδεκα, όταν η τρύπα στον τοίχο πίσω από το πορτρέτο της χοντρής κυρίας άνοιξε με δύναμη κι ο Ρον παρουσιάστηκε μπροστά τους, κρατώντας στα χέρια του τον αόρατο μανδύα του Χάρι. Είχε πάει στην καλύβα του Χάγκριντ για να τον βοηθήσει στο τάισμα του Νόρμπερτ, ο οποίος έτρωγε τώρα νεκρούς αρουραίους με το τσουβάλι.

«Με δάγκωσε!» τους είπε ο Ρον, δείχνοντας το χέρι του, που ήταν τυλιγμένο σ' ένα ματωμένο μαντίλι. «Είναι το δεξιό και για καμιά βδομάδα δε θα μπορώ να κρατάω το φτερό της πένας μου. Σας ορκίζομαι, αυτός ο δράκος είναι το πιο απαίσιο ζώο που είδα ποτέ στη ζωή μου. Ο Χάγκριντ, όμως, τον βλέπει σαν άκακο, μικρό κουνελάκι! Όταν με δάγκωσε, μάλωσε εμένα, γιατί —λέει— τον τρόμαξα. Κι όταν έφευγα, του τραγουδούσε ένα νανούρισμα!»

Εκείνη τη στιγμή ένα χτύπημα ακούστηκε στο παράθυρο.

«Η Χέντβιχ είναι!» είπε ο Χάρι, τρέχοντας να της ανοίξει. «Θα φέρνει την απάντηση του Τσάρλι».

Τα τρία παιδιά έφεραν κοντά τα κεφάλια τους για να διαβάσουν μαζί το γράμμα.

Αγαπημένε μου Ρον,

Πώς τα πας; Σ' ευχαριστώ για το γράμμα σου. Ευχαρίστως να πάρω το νορβηγικό δράκο, αλλά δε θα είναι καθόλου εύκολο να έρθει ως εδώ. Νομίζω πως το καλύτερο είναι να τον φέρουν κάτι φίλοι μου, που θα 'ρθουν να με δουν την άλλη εβδομάδα. Το πρόβλημα, όμως, είναι πως δεν πρέπει να τους δει κανείς να μεταφέρουν ένα δράκο, γιατί είναι παράνομο.

Μήπως θα μπορούσες να πας το δράκο στον πυργίσκο του «Χόγκουαρτς» το ερχόμενο Σάββατο τα μεσάνυχτα; Οι φίλοι μου θα σε συναντήσουν εκεί και θα τον παραλάβουν όσο είναι ακόμη σκοτάδι.

Στείλε μου απάντηση το γρηγορότερο.

Με αγάπη, Τσάρλι.

--

Τα τρία παιδιά κοιτάχτηκαν.

«Έχουμε τον αόρατο μανδύα», είπε ο Χάρι. «Νομίζω πως είναι αρκετά μεγάλος για να σκεπάσει δυο από μας και τον Νόρμπερτ».

Η λαχτάρα να ξεφορτωθούν το δράκο, αλλά και τον Μαλφόι, έκανε τους άλλους δυο να συμφωνήσουν αμέσως μαζί του.

Την άλλη μέρα, όμως, ένα σοβαρό πρόβλημα παρουσιάστηκε. Το χέρι του Ρον το οποίο είχε δαγκώσει ο δράκος, πρήστηκε και έγινε διπλάσιο! Φοβόταν να πάει στην κυρία Πόμφρι, τη νοσοκόμα, μήπως αναγνώριζε στην πληγή τη δαγκωματιά δράκου. Το πρωί πέρασε και ήρθε το απόγευμα. Ο Ρον δεν είχε πια άλλη λύση, γιατί η πληγή είχε πάρει ένα άσχημο πράσινο χρώμα, πράγμα που σήμαινε πως τα δόντια του Νόρμπερτ ήταν δηλητηριασμένα.

Ο Χάρι κι η Ερμιόνη έτρεξαν να βρουν τον Ρον αμέσως μόλις τελείωσαν τα μαθήματα. Τον βρήκαν ξαπλωμένο στο κρεβάτι του ιατρείου, τρομερά αναστατωμένο.

«Δεν πρόκειται για το χέρι μου», τους ψιθύρισε, «αν και το νιώθω έτοιμο να πέσει από μόνο του. Για τον Μαλφόι πρόκειται. Είπε στην κυρία Πόμφρι πως ήθελε να δανειστεί ένα από τα βιβλία μου, για να τον αφήσουν να 'ρθει εδώ και να γελάσει εις βάρος μου! Και με απειλούσε συνέχεια ότι θα της έλεγε τι πραγματικά ήταν αυτό που μου έκανε την πληγή. Εγώ της είπα πως ήταν ένα άγριο σκυλί, αλλά δε νομίζω να με πίστεψε! Όσο για τον Μαλφόι, το κάνει γιατί του μαύρισα το μάτι στο ματς του κουίντιτς...»

Ο Χάρι κι η Ερμιόνη προσπάθησαν να ηρεμήσουν το φίλο τους.

«Όλα θα τελειώσουν τα μεσάνυχτα του Σαββάτου», τον παρηγόρησε η Ερμιόνη.

Αυτό όμως, αντί να καθησυχάσει τον Ρον, τον τάραξε ακόμη περισσότερο. Ανακάθισε στο κρεβάτι και το χλομό πρόσωπό του ήταν λουσμένο στον ιδρώτα.

«Το Σάββατο τα μεσάνυχτα!» είπε με φωνή που έτρεμε. «Αχ, όχι! Θεέ μου... τώρα το θυμήθηκα! Το γράμμα του Τσάρλι ήταν μέσα στις σελίδες του βιβλίου που δανείστηκε ο Μαλφόι! Τώρα, λοιπόν, μάλλον θα ξέρει με ποιον τρόπο σκοπεύουμε να ξεφορτωθούμε τον Νόρμπερτ... Και πότε!»

Ο Χάρι κι η Ερμιόνη δεν πρόλαβαν να πουν τίποτα, γιατί εκείνη τη στιγμή η κυρία Πόμφρι μπήκε μέσα και τους έδιωξε, λέγοντας πως ο Ρον είχε ανάγκη από ανάπαυση.

«Είναι πολύ αργά πια για ν' αλλάξουμε σχέδιο», είπε αργότερα ο Χάρι στην Ερμιόνη. «Δεν έχουμε καιρό να στείλουμε άλλη κουκουβάγια στον Τσάρλι κι αυτή είναι ίσως η μοναδική μας ευκαιρία να ξεφορτωθούμε τον Νόρμπερτ... θα πρέπει, λοιπόν, να το διακινδυνέψουμε. Εξάλλου έχουμε τον αόρατο μανδύα. Ο Μαλφόι δεν ξέρει τίποτα γι' αυτόν...»

Όταν τα δυο παιδιά πήγαν κατόπιν στην καλύβα του Χάγκριντ για να του πουν τα νέα, είδαν απέξω τον Φανγκ, το άγριο λυκόσκυλο του Χάγκριντ, με την ουρά τυλιγμένη σ' επιδέσμους. Ο Χάγκριντ, μάλιστα, δεν τους άνοιξε την πόρτα να μπουν μέσα, αλλά μόνο ένα παράθυρο για να τους μιλήσει.

«Δε θα σας αφήσω να μπείτε σήμερα, γιατί ο Νόρμπερτ είναι λίγο ανήσυχος», τους είπε. «Δεν υπάρχει σοβαρό πρόβλημα, αλλά...»

Όταν του είπαν για το γράμμα και το σχέδιο του Τσάρλι, τα μάτια του Χάγκριντ γέμισαν δάκρυα. Αυτό, όμως, δεν οφειλόταν στο ότι ο Νόρμπερτ τον είχε μόλις δαγκώσει στο πόδι.

«Αχ!» φώναξε. «Όχι, όχι, δεν τρέχει τίποτα... μόνο την μπότα μου έσκισε... Παίζει, βλέπεις... Μωρό είναι ακόμη...» Το «μωρό» χτύπησε στο πάτωμα την ουρά του, κάνοντας τα τζάμια να τρίξουν. Ο Χάρι κι η Ερμιόνη γύρισαν στο κάστρο, ανυπομονώντας ακόμη περισσότερο πότε θα 'ρχόταν το Σάββατο.

Κάτω από άλλες συνθήκες, τα δυο παιδιά —ο Χάρι και η Ερμιόνη— θα είχαν νιώσει λύπη τη στιγμή που ο Χάγκριντ αποχαιρετούσε το δράκο του. Τώρα, όμως, το μόνο που τα απασχολούσε, ήταν η μεταφορά του δράκου μέχρι τον πυργίσκο που τους είχε υποδείξει ο Τσάρλι. Η νύχτα ήταν συννεφιασμένη και πολύ σκοτεινή. Είχαν μάλιστα αργήσει λίγο να φτάσουν στην καλύβα του Χάγκριντ, γιατί αναγκάστηκαν να περιμένουν μέχρι να φύγει ο Πιβς, που έπαιζε τένις στον τοίχο μπροστά από την έξοδο του πύργου του Γκρίφιντορ.

O Χάγκριντ είχε τον Νόρμπερτ έτοιμον, κλεισμένο μέσα σ' ένα μεγάλο ξύλινο κουτί.

«Του έβαλα μέσα πολλούς αρουραίους και μια μπουκάλα κονιάκ», τους είπε με φωνή που έτρεμε. «Κι έβαλα και το αρκουδάκι του, για να μη νιώθει μοναξιά στο ταξίδι...»

Μέσα από το κουτί έβγαιναν κάτι ανατριχιαστικοί θόρυβοι, που έκαναν τον Χάρι να σκεφθεί πως ο Νόρμπερτ μάλλον καταβρόχθιζε το αρκουδάκι του.

«Γεια σου, Νόρμπερτ! Στο καλό, αγόρι μου!» έλεγε κλαίγοντας ο Χάγκριντ, καθώς ο Χάρι κι η Ερμιόνη σκέπαζαν το κουτί με τον αόρατο μανδύα και μετά έμπαιναν κι οι δυο από κάτω του. «Η μαμά δε θα σε ξεχάσει ποτέ!»

Το πώς έφεραν τον Νόρμπερτ μέχρι το κάστρο και ύστερα τον ανέβασαν από τις στριφτές μαρμάρινες σκάλες, ο Χάρι κι η Ερμιόνη δεν το κατάλαβαν ποτέ. Πριν καν φτάσουν στα μισά του δρόμου, ήταν κι οι δυο λαχανιασμένοι και λουσμένοι στον ιδρώτα.

«Κοντεύουμε», είπε ο Χάρι. «Λίγα σκαλοπάτια ακόμη και...»

Ξαφνικά, όμως, ένας απότομος θόρυβος ίσια μπροστά τους παραλίγο να τους κάνει ν' αφήσουν το κιβώτιο να πέσει κάτω. Ξεχνώντας πως ήταν αόρατοι, στριμώχτηκαν σε μια γωνιά, κοιτάζοντας δυο σιλουέτες που πάλευαν σε απόσταση μερικών μέτρων από αυτούς. Κατόπιν μια λάμπα άναψε και στο φως της είδαν την καθηγήτρια ΜακΓκόναγκαλ, με καρό ρόμπα και φιλέ στα μαλλιά, να κρατά τον Μαλφόι από το αφτί.

«Στην απομόνωση!» του φώναξε. «Και είκοσι βαθμούς από το Σλίθεριν! Ακούς να γυρίζει μέσα στη νύχτα στους διαδρόμους! ... Πώς τόλμησες;»

«Μα... δε με καταλάβατε, κυρία καθηγήτρια... Ο Πότερ θα 'ρθει εδώ... κι έχει μαζί του ένα δράκο...»

«Ανοησίες! Πώς τολμάς να μου λες τέτοια χαζά ψέματα; Εμπρός, πάμε... Θα μιλήσω στον καθηγητή Σνέιπ για σένα, Μαλφόι!»

Μετά από αυτό το επεισόδιο, το ανέβασμα του τελευταίου κομματιού της ατέλειωτης σκάλας φάνηκε παιχνιδάκι στον Χάρι και στην Ερμιόνη. Όταν έφτασαν στην κορυφή του πυργίσκου, πέταξαν από πάνω τους τον αόρατο μανδύα και πήραν βαθιές ανάσες, να χορτάσουν καθαρό αέρα. Η Ερμιόνη, μάλιστα, άρχισε να χοροπηδά.

«Ο Μαλφόι σε περιορισμό!» είπε. «Μου 'ρχεται να τραγουδήσω!»

«Καλύτερα όχι», τη συμβούλεψε ο Χάρι.

Κουβεντιάζοντας χαμηλόφωνα, κάθισαν και περίμεναν, ενώ ο Νόρμπερτ χτυπιόταν κάθε τόσο στο κουτί του. Περίπου δέκα λεπτά αργότερα, τέσσερα σκουπόξυλα φάνηκαν να κατεβαίνουν από τον ουρανό προς το μέρος τους.

Οι φίλοι του Τσάρλι ήταν ευχάριστοι τύποι. Έδειξαν πρόθυμα στα δυο παιδιά ένα μεγάλο δίχτυ από χοντρά σκοινιά, το οποίο είχαν φτιάξει για να μπορούν να σηκώνουν όλοι μαζί το κουτί με το δράκο. Ο Χάρι κι η Ερμιόνη τους βοήθησαν να βάλουν μέσα το κουτί, τους έσφιξαν μετά τα χέρια και τους ευχαρίστησαν θερμά.

Λίγες στιγμές αργότερα ο Νόρμπερτ είχε φύγει οριστικά από τη ζωή τους.

Ο Χάρι κι η Ερμιόνη άρχισαν να κατεβαίνουν τις σκάλες με την καρδιά τους τόσο ανάλαφρη όσο και τα χέρια τους, τώρα που είχαν ξεφορτωθεί το δράκο. Τέρμα ο Νόρμπερτ... ο Μαλφόι σε περιορισμό... Τι θα μπορούσε να χαλάσει την ευτυχία τους;

Η απάντηση σ' αυτή την ερώτησή τους περίμενε στο τέλος της σκάλας. Καθώς άρχισαν να διασχίζουν το διάδρομο, ο επιστάτης Φιλτς φανερώθηκε μπροστά τους μέσα από το σκοτάδι.

«Μπα, μπα, μπα!» τους είπε. «Σας τσάκωσα, πουλάκια μου!»

Είχαν ξεχάσει τον αόρατο μανδύα στην κορυφή του πυργίσκου.