12. Ο καθρέφτης τον Έριζεντ (2)

«Ποιος είναι εκεί;» ρώτησε αμέσως εκείνη, αλλά ο Χάρι δεν απάντησε κι απομακρύνθηκε.

Προς τα πού ήταν καλύτερα να πάει; Αμέσως του κατέβηκε μια ιδέα κι η καρδιά του άρχισε να χτυπά δυνατά. Θα πήγαινε στη βιβλιοθήκη, στο απαγορευμένο τμήμα! Τώρα θα μπορούσε να μείνει εκεί όσο ήθελε, να διαβάσει ό,τι ήθελε και ν' ανακαλύψει — επιτέλους! — ποιος ήταν αυτός ο Νίκολας Φλαμέλ. Ο Χάρι τύλιξε πιο σφιχτά πάνω του τον αόρατο μανδύα και ξεκίνησε αμέσως.

Η βιβλιοθήκη ήταν θεοσκότεινη κι αρκετά τρομακτική. Ο Χάρι άναψε μια από τις λάμπες πετρελαίου που ήταν ακουμπισμένες στα μακριά τραπέζια κι άρχισε να κοιτάζει τις σειρές τα βιβλία στα ράφια. Η λάμπα έμοιαζε να αιωρείται και παρόλο που ο Χάρι ένιωθε το χέρι του να κρατά σταθερά τη βάση της, το θέαμα παρέμενε τρομακτικό.

Το απαγορευμένο τμήμα βρισκόταν στο βάθος της βιβλιοθήκης. Ο Χάρι πέρασε προσεκτικά επάνω από το σχοινί που εμπόδιζε την είσοδο σ' αυτό. Μετά σήκωσε τη λάμπα ψηλά, για να μπορέσει να διαβάσει τους τίτλους των βιβλίων.

Οι τίτλοι δεν τον διαφώτισαν περισσότερο. Τα ξεθωριασμένα χρυσά γράμματά τους ήταν σε γλώσσες που ο Χάρι δεν ήξερε. Μερικά μάλιστα από τα βιβλία δεν είχαν καν τίτλο. Ένα από αυτά είχε στο εξώφυλλο ένα μεγάλο κόκκινο λεκέ, που έμοιαζε με αίμα. Χωρίς να μπορεί να εξηγήσει το γιατί, ο Χάρι ένιωσε ν' ανατριχιάζει. Ίσως να έφταιγε η ζωηρή φαντασία του, αλλά είχε τώρα την εντύπωση πως κάτι σαν αδύναμος ψίθυρος διαμαρτυρίας ερχόταν απ' τα βιβλία, λες και ήξεραν πως τα κοίταζε κάποιος που δεν είχε καμιά δουλειά μ' αυτά.

Αποφασιστικά, ο Χάρι θύμισε στον εαυτό του πως από κάπου έπρεπε ν' αρχίσει. Προσεκτικά, ακούμπησε τη λάμπα στο πάτωμα και κοίταξε στο πιο χαμηλό ράφι. Ένα μεγάλο μαύρο βιβλίο μ' ασημένια γράμματα τράβηξε την προσοχή του. Το έβγαλε με δυσκολία, γιατί ήταν πολύ βαρύ. Στηρίζοντας τη ράχη του στα γόνατά του, το άφησε ν' ανοίξει μόνο του.

Αμέσως μια δυνατή κι ανατριχιαστική κραυγή έσπασε τη σιωπή: ήταν το βιβλίο που ούρλιαζε! Ο Χάρι το έκλεισε αμέσως, αλλά η κραυγή συνεχίστηκε, το ίδιο δυνατή. Τρομαγμένος, έκανε ένα βήμα πίσω αναποδογυρίζοντας τη λάμπα του, η οποία έσβησε αμέσως. Γρήγορα βήματα ακούστηκαν να πλησιάζουν κι ο Χάρι, πανικόβλητος, έχωσε το βιβλίο πίσω στο ράφι κι άρχισε να τρέχει προς την έξοδο.

Φτάνοντας εκεί, αντίκρισε τον Φιλτς, που όμως δεν τον είδε. Ο Χάρι έσκυψε, πέρασε κάτω από το τεντωμένο χέρι του Φιλτς και συνέχισε να τρέχει, ενώ η κραυγή του βιβλίου αντηχούσε ακόμη στ' αφτιά του.

Σταμάτησε απότομα, λίγο πριν πέσει επάνω σε μια ψηλή πανοπλία. Το μυαλό του δούλευε πυρετωδώς για ν' αποφύγει τον κίνδυνο. Έτσι δεν είχε προσέξει προς τα πού πήγαινε και τώρα δεν είχε ιδέα πού βρισκόταν. Ο Χάρι ήξερε πως μια μεγάλη πανοπλία βρισκόταν μπροστά στην είσοδο που οδηγούσε στις κουζίνες, αλλά τώρα θα πρέπει να βρισκόταν τουλάχιστον πέντε πατώματα πάνω από τις κουζίνες.

Ξαφνικά η αντιπαθητική φωνή του επιστάτη έφτασε στα αφτιά του. Ο Φιλτς θα πρέπει μάλλον να γνώριζε κάποιο κρυφό πέρασμα, αφού είχε καταφέρει να φτάσει τόσο γρήγορα ως εκεί.

«Μου είπατε να σας ειδοποιήσω αμέσως, αν κάποιος τριγυρίζει έξω τη νύχτα... Και κάποιος είχε μπει λίγο πριν στη βιβλιοθήκη, στο απαγορευμένο τμήμα!» είπε ο Φιλτς.

Η φωνή που απάντησε στον Φιλτς έκανε την καρδιά του Χάρι να παγώσει από φόβο. Γιατί ήταν η φωνή του καθηγητή Σνέιπ!

«Στο απαγορευμένο τμήμα;» ρώτησε η φωνή. «Τότε δε θα 'χει προλάβει ν' απομακρυνθεί. Γρήγορα, να τον βρούμε!»

Ο Χάρι έμεινε εντελώς ακίνητος, καθώς ο Φιλτς και ο Σνέιπ φάνηκαν στη στροφή του διαδρόμου προχωρώντας ίσια επάνω του. Δεν μπορούσαν να τον δουν βέβαια, αλλά ο διάδρομος ήταν στενός κι ο αόρατος μανδύας τον έκανε μόνο αόρατο, όχι και άυλο. Αν σκόνταφταν επάνω του, θα τον καταλάβαιναν αμέσως!

Όσο πιο αθόρυβα μπορούσε, ο Χάρι άρχισε να οπισθοχωρεί. Είδε στ' αριστερά του μια μισάνοιχτη πόρτα. Κατάλαβε πως αυτή ήταν η μόνη του ελπίδα. Γλίστρησε μέσα, κρατώντας την αναπνοή του. Ήταν σίγουρος πως δεν τον κατάλαβαν. Ο Σνέιπ κι ο Φιλτς πέρασαν μπροστά από την ανοιχτή πόρτα χωρίς καν να κοιτάξουν μέσα. Όταν τα βήματά τους άρχισαν ν' απομακρύνονται, ο Χάρι ακούμπησε μ' ανακούφιση στον τοίχο κι άρχισε να παίρνει βαθιές αναπνοές, προσπαθώντας να ηρεμήσει. Έτσι πέρασαν μερικά λεπτά, προτού προσέξει το δωμάτιο όπου είχε τυχαία βρεθεί.

Έμοιαζε με αίθουσα μαθημάτων που είχε από καιρό να χρησιμοποιηθεί. Θρανία και καρέκλες ήταν σπρωγμένα κοντά στους τοίχους κι ανεβασμένα το ένα επάνω στο άλλο. Ένα αναποδογυρισμένο καλάθι αχρήστων ήταν πεταγμένο σε μια γωνιά. Όμως στον τοίχο απέναντί του ήταν κρεμασμένο κάτι το οποίο φαινόταν να μην ν' ανήκει σ' αυτό το δωμάτιο, κάτι το οποίο πρέπει να είχε αφεθεί εκεί για να μην πιάνει αλλού χώρο.

Ήταν ένας τεράστιος κι εντυπωσιακός καθρέφτης, ψηλός ίσαμε το ταβάνι, με μια χρυσή σκαλιστή κορνίζα γύρω γύρω, ο οποίος στηριζόταν επάνω σε δυο σκαλιστά ξύλινα πόδια. Στο επάνω μέρος του καθρέφτη ήταν χαραγμένη μια επιγραφή: Έριζεντ στραερόι οπ ούμπε κάφρου όπον βόζι.

Τώρα που ο Σνέιπ κι ο Φιλτς δεν ακούγονταν πια, ο πανικός του Χάρι καταλάγιασε. Έκανε λοιπόν ένα βήμα προς τον καθρέφτη, θέλοντας να τον κοιτάξει. Ήταν σίγουρος πως δε θα έβλεπε το είδωλό του, αφού ο μανδύας τον έκανε αόρατο.

Όταν όμως τελικά κοίταξε, έφερε αμέσως και τα δυο χέρια μπροστά στο στόμα του, για να εμποδίσει την τρομαγμένη κραυγή που ανέβηκε αυθόρμητα στα χείλη του. Γιατί στον καθρέφτη είδε όχι μονάχα τον εαυτό του, αλλά και πολλούς άλλους ανθρώπους να τον τριγυρίζουν! Βιαστικά, ο Χάρι κοίταξε πίσω. Το δωμάτιο ήταν άδειο.

Με την ανάσα κομμένη, κοίταξε πάλι στον καθρέφτη. Να τος ο εαυτός του, χλομός και τρομαγμένος, ενώ πίσω του φαίνονταν τουλάχιστον άλλοι δέκα άνθρωποι. Ο Χάρι κοίταξε πάλι γρήγορα πίσω του. Το δωμάτιο ήταν και πάλι άδειο. Μήπως οι άνθρωποι που έβλεπε στον καθρέφτη ήταν αόρατοι, όπως κι εκείνος; Μήπως, δηλαδή, βρισκόταν σ' ένα δωμάτιο γεμάτο αόρατους ανθρώπους που μόνο ο καθρέφτης έδειχνε;

Ο Χάρι κοίταξε πάλι στον καθρέφτη. Μια γυναίκα, η οποία στεκόταν ακριβώς πίσω του, χαμογελούσε και του κουνούσε το χέρι. Αμέσως εκείνος άπλωσε το χέρι του προς τα πίσω, αλλά δεν ακούμπησε τίποτα. Αν αυτή η γυναίκα βρισκόταν πραγματικά μέσα στο δωμάτιο, θα πρέπει να την άγγιζε, γιατί οι εικόνες τους στον καθρέφτη φαίνονταν πολύ κοντά η μία στην άλλη. Δεν είχε, όμως, αγγίξει τίποτα. Αυτό σήμαινε πως η γυναίκα, όπως κι όλοι οι άλλοι, βρίσκονταν μόνο στον καθρέφτη.

Η γυναίκα που του χαμογελούσε, ήταν πολύ όμορφη. Είχε πυκνά και σκούρα κόκκινα μαλλιά και τα μάτια της... Τα μάτια της είναι ίδια με τα δικά μου, σκέφτηκε ο Χάρι, καθώς πλησίαζε πιο κοντά στον καθρέφτη. Ζωηρά πράσινα ήταν τα μάτια της, ακριβώς το ίδιο χρώμα και σχήμα με τα δικά του. Ξαφνικά, όμως, ο Χάρι πρόσεξε πως τα μάτια της γυναίκας ήταν δακρυσμένα. Ναι, του χαμογελούσε, αλλά ταυτόχρονα έκλαιγε! Κι ο ψηλός, αδύνατος άντρας με τα μαύρα μαλλιά, που στεκόταν δίπλα της, έβαλε το μπράτσο του γύρω από τους ώμους της, σαν να ήθελε να την παρηγορήσει... Ο μελαχρινός άντρας φορούσε γυαλιά και τα μαλλιά του ήταν ακατάστατα, όπως ακριβώς και του Χάρι, και μάλιστα στο ίδιο ακριβώς μέρος του κεφαλιού με αυτό του Χάρι!

Ο Χάρι στεκόταν τώρα τόσο κοντά στον καθρέφτη, που η μύτη του σχεδόν άγγιζε την εικόνα του.

«Μαμά;» ψιθύρισε. «Μπαμπά;»

Η γυναίκα και ο άντρας συνέχισαν να τον κοιτάζουν χαμογελώντας. Σε λίγο ο Χάρι άρχισε να προσέχει και τ' άλλα πρόσωπα που ήταν στον καθρέφτη. Είδε κι άλλα μάτια σαν τα δικά του, κι άλλες μύτες σαν τη δική του, κι άλλα μαλλιά σαν τα δικά του. Είδε κι ένα γέρο με γυαλιά, που έμοιαζε να έχει τα ίδια γόνατα με αυτόν — κοκαλιάρικα! Κατάλαβε τότε πως έβλεπε την οικογένειά του, για πρώτη φορά στη ζωή του.

Οι Πότερ συνέχισαν να του χαμογελούν και να του κουνούν τα χέρια τους. Εκείνος τους κοίταζε με λαχτάρα, με τις παλάμες του ακουμπισμένες στον καθρέφτη, λες και προσπαθούσε να τους αγγίξει. Μέσα του ένιωθε ένα δυνατό αλλά και παράξενο συναίσθημα: χαρμολύπη, δηλαδή χαρά ανάμικτη με λύπη.

Ο Χάρι δεν είχε ιδέα πόση ώρα στάθηκε έτσι. Τα πρόσωπα στον καθρέφτη συνέχιζαν να τον κοιτάζουν. Ξάφνου ένας μακρινός θόρυβος τον επανέφερε στην πραγματικότητα. Κατάλαβε τότε πως έπρεπε να φύγει από κει το συντομότερο δυνατό. Έπρεπε να γυρίσει στο δωμάτιό του. Έτσι τράβηξε με δυσκολία τα μάτια του από το πρόσωπο της μητέρας του, ψιθύρισε «θα ξανάρθω» και βγήκε βιαστικά από το δωμάτιο.

«Θα 'πρεπε να με είχες ξυπνήσει!» είπε νευριασμένος ο Ρον, όταν ο Χάρι τού διηγήθηκε τη νυχτερινή του περιπέτεια.

«Μπορείς να 'ρθεις απόψε», τον καθησύχασε εκείνος. «Θα ξαναπάω και θέλω πολύ να σου δείξω τον καθρέφτη».

«Θέλω πολύ να δω τους γονείς σου», είπε τότε ο Ρον.

«Κι εγώ θέλω να δω όλους τους Ουέσλι», αποκρίθηκε ο Χάρι. «Θα μπορέσεις να μου δείξεις τον πατέρα σου και τα άλλα δυο αδέλφια σου;»

«Αυτούς μπορείς να τους δεις όποτε θέλεις», του είπε ο Ρον. «Δεν έχεις παρά να κάνεις μια βόλτα από το σπίτι μου το καλοκαίρι που μας έρχεται. Εξάλλου αυτός ο καθρέφτης μπορεί να δείχνει μόνο πεθαμένους... Κρίμα, όμως, που δε βρήκες τίποτα για τον Φλαμέλ. Θέλεις μπέικον, ή κανένα λουκάνικο; Γιατί δεν τρως τίποτα;»

Ο Χάρι, όμως, δεν είχε καθόλου όρεξη για φαγητό. Είχε δει τους γονείς του κι απόψε θα τους ξανάβλεπε πάλι. Είχε σχεδόν ξεχάσει τον Νίκολας Φλαμέλ. Το όλο ζήτημα του φαινόταν τώρα ασήμαντο. Ποιος νοιαζόταν για το τι φύλαγε το σκυλί με τα τρία κεφάλια; Τι σημασία είχε αν θα το έκλεβε ο καθηγητής Σνέιπ;

«Αισθάνεσαι καλά;» τον ρώτησε ανήσυχος ο Ρον. «Έχεις περίεργο ύφος...»

Αυτό που ο Χάρι φοβόταν περισσότερο απ' όλα, ήταν πως δε θα μπορούσε να ξαναβρεί το δωμάτιο με τον καθρέφτη. Εξάλλου, με τον Ρον τυλιγμένο μαζί του στον αόρατο μανδύα, έπρεπε να προχωρούν πολύ αργά εκείνο το βράδυ. Ξεκινώντας από την πόρτα της βιβλιοθήκης, προσπάθησαν να ξανακάνουν την ίδια διαδρομή που είχε κάνει ο Χάρι το προηγούμενο βράδυ. Δεν έφτασαν όμως πουθενά, με αποτέλεσμα να τριγυρίζουν στους σκοτεινούς διαδρόμους για περισσότερο από μια ώρα.

«Έχω παγώσει», είπε κάποια στιγμή ο Ρον. «Ας το ξεχάσουμε γι' απόψε και ας γυρίσουμε στο δωμάτιό μας».

«Όχι!» ψιθύρισε ο Χάρι. «Είμαι σίγουρος πως κάπου εδώ βρίσκεται».

Σε λίγο πέρασαν δίπλα από το φάντασμα μιας ψηλής μάγισσας, χωρίς όμως να συναντήσουν τίποτ' άλλο παράξενο. Κι ακριβώς τη στιγμή που ο Ρον άρχισε να λέει πως δεν ένιωθε πια τα πόδια του απ' το κρύο, ο Χάρι είδε την ψηλή πανοπλία.

«Εδώ είναι!» είπε. «Ναι, εδώ...»

Κι οι δυο μαζί άνοιξαν την πόρτα και γλίστρησαν μέσα. Ο Χάρι άφησε τον αόρατο μανδύα να πέσει κι έτρεξε στον καθρέφτη. Κι αμέσως τους είδε πάλι όλους. Η μητέρα του κι ο πατέρας του χαμογέλασαν βλέποντάς τον.

«Βλέπεις;» ψιθύρισε με χαρά στον Ρον. «Δεν μπορώ να δω τίποτα...»

«Κοίτα! Δεν τους βλέπεις... εκεί... όλους μαζί;»

«Μόνο εσένα βλέπω».

«Κοίταξε καλά. Έλα να σταθείς εδώ, μπροστά μου...»

Ο Χάρι παραμέρισε, όμως καθώς ήταν ο Ρον εκείνος που στεκόταν τώρα μπροστά στον καθρέφτη, ο Χάρι δεν μπορούσε πια να βλέπει την οικογένειά του. Το μόνο που έβλεπε, ήταν η εικόνα του Ρον με τις ριγέ πιτζάμες του. Ο Ρον, όμως, κοιτούσε στον καθρέφτη και τα μάτια του ήταν ορθάνοιχτα απ' την έκπληξη.

«Κοίταξέ με!» είπε στον Χάρι.

«Μπορείς να δεις όλη την οικογένειά σου;» τον ρώτησε ο Χάρι.

«Όχι. Μόνο εμένα... αλλά είμαι διαφορετικός... πιο μεγάλος και... είμαι αρχηγός!»

«Τι;»

«Ναι, είμαι... Φοράω την ταυτότητα, όπως άλλοτε ο Μπίλι... Και κρατάω στα χέρια μου το κύπελλο του Γκρίφιντορ και το κύπελλο του κουίντιτς... Είμαι κι αρχηγός της ομάδας του κουίντιτς, δηλαδή...»

Ο Ρον τράβηξε το βλέμμα του από αυτό το υπέροχο θέαμα και ρώτησε τον Χάρι:

«Λες αυτός ο καθρέφτης να δείχνει το μέλλον;»

«Πώς είναι δυνατόν; Αφού κανένας απ' την οικογένειά μου δε ζει πια! Άφησε με να ξανακοιτάξω...»

«Κοίταξες αρκετά χθες το βράδυ... Άφησε εμένα τώρα».

«Μα εσύ κρατάς το κύπελλο του κουίντιτς!» διαμαρτυρήθηκε ο Χάρι. «Τι ενδιαφέρον έχει αυτό; Εγώ θέλω να δω τους γονείς μου!»

«Μη με σπρώχνεις...»

Ένας ξαφνικός θόρυβος έξω στο διάδρομο έβαλε τέλος στην κουβέντα τους. Κι οι δυο δεν είχαν προσέξει το πόσο δυνατά μιλούσαν.

«Έλα! Γρήγορα!»

Ο Ρον τύλιξε το μανδύα γύρω κι από τους δυο τους τη στιγμή που τα φωτεινά μάτια της γάτας, της κυρίας Νόρις, φάνηκαν πίσω από την πόρτα που άνοιγε. Τα δυο παιδιά έμειναν εντελώς ακίνητα, κρατώντας την αναπνοή τους. Το μυαλό τους τριβέλιζε η ίδια ερώτηση. Άραγε ο αόρατος μανδύας ήταν αποτελεσματικός και με τις γάτες; Μετά από μερικές στιγμές, που φάνηκαν και στους δυο σαν αιώνες, η κυρία Νόρις έκανε στροφή κι έφυγε.

«Δεν είμαστε ασφαλείς εδώ», είπε αμέσως ο Ρον. «Μπορεί να πήγε να ειδοποιήσει τον Φιλτς. Καλύτερα να πηγαίνουμε...»

Και τράβηξε βιαστικά τον Χάρι έξω από το δωμάτιο.

Την άλλη μέρα το πρωί, το χιόνι δεν είχε λιώσει ακόμη. «Θέλεις να παίξουμε σκάκι, Χάρι;» ρώτησε ο Ρον.

«Όχι».

«Τότε... γιατί δεν πάμε να κάνουμε μια επίσκεψη στον Χάγκριντ;»

«Όχι... Πήγαινε εσύ...»

«Ξέρω τι έχεις στο μυαλό σου, Χάρι. Εκείνον τον καθρέφτη! Μην ξαναπάς εκεί απόψε».

«Γιατί όχι;»

«Δεν ξέρω... Έχω ένα κακό προαίσθημα γι' αυτόν τον καθρέφτη... Κι εξάλλου, αρκετές φορές γλίτωσες στο παρά τρίχα. Απ' ό,τι φαίνεται, ο επιστάτης, η γάτα του κι ο καθηγητής Σνέιπ τριγυρίζουν συνέχεια εκεί. Βέβαια, δεν μπορούν να σε δουν... αλλά αν σ' αγγίξουν; Και τι θα γίνει, αν εσύ σπρώξεις κάτι και πέσει κάτω;»

«Σαν την Ερμιόνη κάνεις», είπε ο Χάρι.

«Σοβαρά μιλάω. Μην πας, Χάρι...»

Ο Χάρι, όμως, είχε μονάχα μια σκέψη στο μυαλό του: να βρεθεί πάλι μπροστά σ' εκείνον τον καθρέφτη! Κι ούτε ο Ρον, ούτε κανείς άλλος, θα μπορούσε να τον εμποδίσει.

Την τρίτη νύχτα ο Χάρι έφτασε στο δωμάτιο με τον καθρέφτη πιο γρήγορα από τις άλλες φορές. Έτρεχε σχεδόν. Το καταλάβαινε βέβαια πως δεν έκανε θόρυβο, αλλά και σ' όλη τη διαδρομή δε συνάντησε κανέναν.

Φτάνοντας στο δωμάτιο με τον καθρέφτη, οι γονείς του ήταν εκεί και του χαμογελούσαν. Ένας από τους παππούδες του, μάλιστα, του κουνούσε καταφατικά το κεφάλι. Ο Χάρι κάθησε μπροστά στον καθρέφτη κι αναστέναξε ανακουφισμένος. Θα μπορούσε να περάσει εδώ όλη τη νύχτα, κοιτάζοντας την οικογένειά του. Ναι, τίποτα δε θα τον εμπόδιζε να το κάνει. Εκτός...

«Ώστε λοιπόν ήρθες πάλι, Χάρι...»

Ο Χάρι ένιωσε να παγώνει ολόκληρος. Γιατί εκεί, στον απέναντι τοίχο, καθισμένος σ' ένα από τα παλιά θρανία, ήταν ο ίδιος ο 'Αλμπους Ντάμπλντορ. Ο Χάρι θα πρέπει να είχε περάσει δίπλα του, αλλά ήταν τόση η λαχτάρα του να φτάσει στον καθρέφτη, που δεν τον είχε προσέξει!

«Δε... δε σας είδα, κύριε...» τραύλισε.

«Είναι περίεργο πόσο τυφλός γίνεται κανείς όταν είναι αόρατος», παρατήρησε χαμογελώντας ο Ντάμπλντορ.

Ο Χάρι ανακουφίστηκε που ο Ντάμπλντορ δεν ακουγόταν θυμωμένος.

«Λοιπόν», συνέχισε ο Ντάμπλντορ ενώ σηκωνόταν όρθιος, «εσύ, Χάρι, όπως χιλιάδες άλλοι πριν από σένα, ανακάλυψες τα πλεονεκτήματα του καθρέφτη του Έριζεντ».

«Δεν ήξερα ότι λέγεται έτσι, κύριε...»

«Φαντάζομαι όμως, Χάρι, πως θα κατάλαβες πια τι κάνει...»

«Ναι... μου δείχνει την οικογένειά μου!»

«Και στο φίλο σου τον Ρον έδειξε τον εαυτό του αρχηγό της τάξης...»

«Πώς το ξέρετε;»

«Σε μένα δε χρειάζεται μανδύας για να γίνω αόρατος», αποκρίθηκε μαλακά ο Ντάμπλντορ. «Τώρα, μήπως μπορείς να μου πεις τι δείχνει στον καθένα μας ο καθρέφτης του Έριζεντ;»

Ο Χάρι κούνησε αρνητικά το κεφάλι.

«Θα σου εξηγήσω λοιπόν. Ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος του κόσμου θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει τον καθρέφτη του Έριζεντ σαν ένα συνηθισμένο καθρέφτη. Θα μπορούσε, δηλαδή, να κοιτάξει σ' αυτόν και να δει τον εαυτό του όπως ακριβώς είναι! Κατάλαβες τώρα;»

Ο Χάρι σκέφτηκε για λίγο. Μετά είπε αργά: «Μας δείχνει αυτό που θέλουμε, όποιο πράγμα θέλει ο καθένας μας...»

«Και ναι και όχι», αποκρίθηκε ο Ντάμπλντορ. «Μας δείχνει μονάχα αυτό που είναι η πιο βαθιά επιθυμία της καρδιάς μας. Εσύ, που δε γνώρισες ποτέ την οικογένειά σου, τους βλέπεις όλους να στέκονται γύρω σου. Ο Ρον Ουέσλι, που πάντα ζει στη σκιά των αδελφών του, βλέπει τον εαυτό του να στέκεται μόνος, με τις μεγαλύτερες σχολικές διακρίσεις στα χέρια του, ο καλύτερος απ' όλους στην οικογένειά του. Αυτός ο καθρέφτης, όμως, δε δείχνει σε κανένα μας μήτε την αλήθεια, μήτε τη γνώση. Πολλοί άνθρωποι ξόδεψαν ολόκληρη τη ζωή τους μπροστά του, μαγεμένοι από αυτά που τους έδειχνε για τον εαυτό τους. 'Αλλοι, πάλι, τρελάθηκαν, επειδή δεν μπορούσαν να βεβαιωθούν πως αυτά που έβλεπαν θα γίνονταν κάποτε πραγματικότητα... Όσο για σένα, Χάρι, θέλω να σου πω πως αυτός ο καθρέφτης θα μεταφερθεί αύριο αλλού και πως δε θα πρέπει να ψάξεις να τον ξαναβρείς. Κι αν, πάλι, τύχει να τον ξανασυναντήσεις, θέλω να είσαι προετοιμασμένος. Να θυμάσαι πως δεν ωφελεί σε τίποτα το να παραδίνεσαι στα όνειρα και να ξεχνάς ότι ζεις στην πραγματικότητα! Τώρα, γιατί δεν ξαναφοράς αυτόν το θαυμάσιο μανδύα και να ξαναγυρίσεις στο κρεβάτι σου;»

Ο Χάρι σηκώθηκε όρθιος.

«Κύριε... Καθηγητή Ντάμπλντορ, μπορώ να σας ρωτήσω κάτι;» είπε.

«Ναι, μπορείς», αποκρίθηκε χαμογελώντας εκείνος. «Εσείς τι βλέπετε, όταν κοιτάτε στον καθρέφτη;»

«Εγώ; Βλέπω τον εαυτό μου να κρατά ένα ζευγάρι χοντρές κάλτσες...»

Ο Χάρι τον κοίταξε κατάπληκτος.

«Οι χοντρές κάλτσες είναι πολύ χρήσιμες. Όσο πιο πολλές έχει κανείς, τόσο το καλύτερο», του εξήγησε ατάραχος ο Ντάμπλντορ. «Βλέπεις τα φετεινά Χριστούγεννα πέρασαν και κανείς δε μου χάρισε έστω κι ένα ζευγάρι. Όλοι επιμένουν να μου χαρίζουν βιβλία...»

Μόνο αργότερα, ξαπλωμένος στο κρεβάτι του, ο Χάρι σκέφτηκε πως ίσως ο καθηγητής Ντάμπλντορ μπορεί να μην του είχε απαντήσει στην ερώτησή του και να είχε ξεγλιστρήσει, θεωρώντας την υπερβολικά αδιάκριτη!