Marathonjournaal 19 maart 2012
Die is het, dat is hem, kijk.
Ja, dit is hem. Willem Kloos, 25 jaar deelnemer aan de Rotterdam Marathon, 1981 - 2005. Nou en een man van 76 jaar, dat kom je weinig tegen die dan nog de marathon lopen. Dus dat is ook iets bijzonders. En eh, ja, ik heb het toevallig heb ik dat in huis en daar kan ik alleen maar blij mee zijn dat het zo ging. En nu loop ik nog steeds. Toen zijn we hier gestart, we waren met 200 man, die marathon die liep dan vier maal rond het bos, en was ook nog gekoppeld aan een limiet, want dan hadden we nog 4 uur, mocht je er vier uur over doen, en als je dan op, zeg maar, op het 35 kilometer punt stond, en daar stond ook een mannetje, en als je dan op een gegeven moment niet aan de tijd voldeed, dan werd je er uitgehaald, en dan werd je in een busje gestopt, en dan werd je weer naar de ...(?) En dat was het gebeuren. Dus hier is het ontstaan. Ik zit hier aan de Kralingseplaslaan, op dat bankje waar ik nu zit, daar zat, is de geeigende plek, waar altijd mijn vrouwtje zat dan als ik die marathon liep.
En dit was ongeveer het bijna het dertig kilometer punt, dus dan had ik nog 12 kilometer te gaan. Het zijn een beetje van die trefpunten waar je op af loopt dat je denkt, nou ja, als ik nou daar en daar ben, dan heb ik nog dat en dat te doen. En dan drink je wat en even wat relaxen, beetje zitten, en dan ga je weer verder. Ja, dat was hartstikke leuk om te doen. Uiteindelijk, ik heb al die marathons gelopen, maar dat waren niet alleen de marathons van mezelf, maar ook die van haar, want zeker die laatste, daar stond ze helemaal achter. Ze vond dat iets geweldigs dat ik dat heb kunnen bereiken zoveel marathons achter elkaar te lopen. Ik ben nog kerngezond, dat is ook een geluk in het leven, dat je gezond zo lang, alleen ja, ik heb natuurlijk door al die, ik heb zo'n beetje de wereld rondgelopen, dus ja, op een gegeven moment ja, alles wat rijdt dat slijt, maar dat is met ons ook, en dat kan je niet wegdenken, en nou ja, nou zit ik met versleten knieen, maar, ik, desondanks blijf ik toch niet thuis.
