01 Het tinnen soldaatje

Er was eens een jongetje dat voor zijn verjaardag vijf-en-twintig tinnen soldaatjes in een houten doos kreeg. De soldaatjes waren allemaal van dezelfde oude tinnen schaal gemaakt en met dezelfde verf beschilderd. Ze hadden een prachtig uniform aan, een rode jas en een zwarte broek.

De soldaatjes leken sprekend op elkaar, behalve één. Het was de laatste die de speelgoedmaker gemaakt had en hij kwam net een beetje tin tekort. Daarom had het laatste soldaatje maar één been.

Het jongetje nam de tinnen soldaatjes één voor één uit de doos en zette ze op een rij op de tafel. Die stond al vol met ander speelgoed.

De soldaatjes stonden keurig in de houding voor een kasteel van karton, met hun geweer over de schouder. En het laatste tinnen soldaatje stond even netjes op één been als de andere soldaatjes op twee benen.

Op de ophaalbrug van het kasteel stond een danseresje. Het tinnen soldaatje met één been vond haar het mooiste meisje dat hij ooit had gezien. Ze had een witte zijden jurk aan en over haar schouders hing een dunne, lichtblauwe sjaal. De sjaal was vastgemaakt met een mooie zilveren speld in de vorm van een ster. Het danseresje stond op haar tenen en... op één been. Het andere been had ze naar achteren gestrekt. Omdat haar jurk over dat been viel was het bijna niet te zien. En daarom dacht het tinnen soldaatje dat ze maar één been had, net als hij.

"Ik zou best met haar willen trouwen," dacht hij. "Maar ze is veel te deftig voor mij. Zij woont in een kasteel en ik in een doos. En die moet ik ook nog delen met de andere soldaatjes."

Het werd avond. Het jongetje stopte zijn nieuwe tinnen soldaatjes in de doos en ging naar bed. Hij had niet gezien dat het soldaatje met één been zich snel achter grote roze doos had verstopt. Want hij wilde de hele nacht naar het mooie danseresje kijken. Het werd stil in de kamer. Maar toen de klok twaalf uur sloeg, begon het speelgoed te leven.

Een vrolijke clown maakte malle sprongen en een paar krijtjes begonnen sommetjes op het schoolbord te schrijven. De speelgoeddieren deden verstoppertje en dansten op de muziek van een muziekdoos. De tinnen soldaatjes wilden ook meespelen, maar ze konden het deksel van de doos niet open krijgen.

Alleen het tinnen soldaatje en het danseresje bewogen niet. Ze stonden nog steeds in dezelfde houding. Het soldaatje keurig recht op één been en het danseresje sierlijk op haar tenen. Ze keken elkaar aan zonder iets te zeggen.

De klok sloeg twee uur.

"Het deksel van de vierkante roze doos sprong open. En tegelijkertijd schoot er een raar mannetje uit de doos omhoog. Hij had een grote rode neus en rode piekharen.

"Hé, jij daar, tinnen soldaat:" riep hij, terwijl hij op en neer veerde. "Waarom staar je zo naar ons danseresje?"

Het tinnen soldaatje deed alsof hij het niet hoorde. Maar hij begon wel te blozen. Zijn gezicht werd bijna zo rood als zijn jasje.

Wil je wel eens naar me luisteren, soldaat! Wie denk je wel dat je bent. Een prins misschien? Of een held? Wacht jij maar af. Morgen zul je wat beleven!" En met een gemeen lachje verdween het vervelende mannetje in de doos.

De volgende morgen speelde het jongetje weer met de tinnen soldaatjes. Hij zette het tinnen soldaatje met één been op de vensterbank: "Jij moet uitkijken of de vijand er aan komt," zei hij.

Niemand weet hoe het precies gebeurde, maar opeens vloog het raam open en het tinnen soldaatje viel naar buiten. Was het raam opengegaan door de wind? Of was het soms het werk van het rare mannetje in de doos? Het jongetje holde naar beneden om het soldaatje te zoeken. Maar hij kon hem nergens vinden. Het begon te regenen en het jongetje moest binnen komen.

Even later kwamen twee jongens voorbij. Zij zagen het soldaatje liggen. Een van de jongens zei: "Kijk eens hoe hard het water in de goot stroomt. Het lijkt wel een rivier." En ze vouwden een bootje van een stuk papier, zetten de soldaat erin en lieten het bootje met de stroom mee varen. Het soldaatje stond keurig rechtop. Maar plotseling begon het water sneller te stromen.

Het soldaatje werd een beetje bang. Ineens werd het helemaal donker om hem heen. Het bootje was met de waterstroom mee in een put in de stoeprand terechtgekomen. En nu voer het in een rioolpijp, die onder de grond.

In die pijp woonde een grote bruine rat. "Dit is verboden terrein," riep hij. "Of heb je misschien een geldig paspoort?"

Het tinnen soldaatje antwoordde niet, "Stop!" schreeuwde de rat. Maar het soldaatje bleef dapper staan en het bootje voer verder.

De stroom van het water werd steeds sterker. Even later zag het soldaatje in de verte daglicht schemeren. De rioolpijp kwam uit in een rivier. Maar de pijp lag net iets hoger en daardoor stortte het rioolwater als een waterval omlaag. Het bootje werd ook meegesleurd.

Het tinnen soldaatje wist niet hoe hij het bootje moest stoppen. Hij kneep zijn ogen dicht en dacht aan het danseresje.

"lk zal haar nooit meer zien," zei hij.

"Nu zal ze nooit weten hoe dapper ik ben. Als ze dat had geweten, was ze misschien toch wel met me getrouwd."

Het bootje draaide drie, viermaal in de rondte. Het water sloeg over de kanten en het bootje liep langzaam vol. Het papier begon te scheuren en het tinnen soldaatje zonk naar de bodem van de rivier.

En alsof dat nog niet genoeg was, kwam er op dat ogenblik net een vis voorbij zwemmen. Die sperde zijn bek wijd open en in één grote hap slokte hij het soldaatje op.

Het tinnen soldaatje bleef stil liggen in de maag van de vis. Het was er nog donkerder dan in de rioolpijp. "Nu moet ik niet bang worden," zei hij tegen zichzelf.

De vis zwom verder. Hij zag een vette worm. "Mmm! lekker hapje!" dacht hij. Maar de vis wist niet dat de worm aan een scherpe haak vast zat. En die haak zat aan een lange lijn, en die lijn aan... een hengel die werd vastgehouden door een visser. De vis hapte naar de worm... en was gevangen.

De visser ging met de vis naar de markt. Daar verkocht hij hem aan een mevrouw. Toen die mevrouw thuiskwam, legde ze de vis op de keukentafel. Ze pakte een scherp mes en sneed de maag van de vis open.

Het tinnen soldaatje knipperde met zijn ogen. Hij had ook zo lang in het donker gezeten. En toen hoorde hij zeggen: "Maar dit is het tinnen soldaatje met één been. Het soldaatje dat uit het raam is gevallen."

Ze pakte hem op en bracht hem naar de speelkamer. Daar zette ze hem op tafel tussen het andere speelgoed.

Het soldaatje zocht met zijn ogen de tafel af. En ja hoor, daar stond ze... het danseresje.

Hij vond haar nog mooier dan eerst. Hij was zo blij dat hij haar weer zag, dat hij bijna begon te huilen. Het soldaatje keek naar het danseresje en het danseresje keek naar het soldaatje...

"Raad eens waar ik je tinnen soldaatje heb gevonden?" vroeg de mevrouw aan haar zoontje. "In de maag van de vis die we vanavond eten. Wat een spannende avonturen zal hij beleefd hebben."

Maar het jongetje was helemaal niet blij dat hij zijn tinnen soldaatje terug had.

"Bah, wat ruikt hij vies!" zei het jongetje. En opeens pakte hij het tinnen soldaatje op en gooide het in het brandende haardvuur. Het soldaatje lag stil en hulpeloos op de gloeiende kolen. De hete vlammen schroeiden zijn mooie jas en broek. Zijn geweer begon te smelten en om te krullen. Het soldaatje kreeg het erg warm. Grote druppels tin vielen van zijn voorhoofd. Door de rook heen kon hij nog net het boze mannetje in de doos zien. Hij veerde op en neer en had een gemene grijns op zijn gezicht. Het soldaatje keek vlug de andere kant op naar zijn lieve danseresje. Iemand deed plotseling het raam van de speelkamer open. Een windvlaag tilde het danseresje op en voerde haar regelrecht in de armen van het soldaatje.

De volgende morgen veegde de moeder van het jongetje de haard uit. Tussen de as vond ze een klein hart van tin en een zilveren ster, die door de hitte van het vuur aan elkaar gesmolten waren.