01 De elfjes en de schoenmaker
Er waren eens zes elfjes. Ze woonden in de klok van een schoenmaker. De schoenmaker was al oud. Hij werkte iedere dag heel hard, maar omdat hij oud was, ging het maar heel langzaam.
Op een dag vroeg de vrouw van de schoenmaker: "Zou je niet wat vlugger kunnen werken"?
De schoenmaker glimlachte: "Maar natuurlijk wel. Ik kan het leer minder netjes snijden en ik kan met grotere steken naaien. Maar ik wil goede schoenen maken. En dat kost nu eenmaal tijd."
"Dat weet ik wel," zei zijn vrouw. "Maar je werkt zo netjes , dat het twee dagen duurt voordat je een paar schoenen af hebt. En de schoenen in de winkel zijn bijna op."
"Ik doe mijn best,” zei de schoenmaker. "Maar ik ga steeds slechter zien en mijn vingers worden iedere dag stijver."
Een paar dagen later waren alle schoenen verkocht. De schoenmaker had nog net geld genoeg om een klein stukje leer te kopen. 's Avonds sneed hij er een paar schoenen uit. "Ik zal ze morgen afmaken," zei hij tegen zijn vrouw.
"Bij daglicht kan ik beter zien. En omdat het waarschijnlijk de laatste schoenen zijn die ik maak, moeten ze heel bijzonder worden."
De schoenmaker en zijn vrouw gingen een beetje verdrietig naar bed. "We moeten hen helpen," zeiden de elfjes in de klok tegen elkaar. Ze kropen uit de klok en klommen op de werkbank.
De elfjes werkten de hele nacht hard door. Ze naaiden de schoenen met heel fijne steekjes en sloegen de zolen met spijkertjes vast.
En toen de schoenen af waren, poetste een van de elfjes ze op tot ze glommen als een spiegel. Daarna naaiden ze op beide schoenen een zilveren gesp.
De volgende morgen maakte de schoenmaker zijn brillenglazen schoon en haalde een draad door het oog van zijn naald. Hij wilde de stukjes leer pakken en... zag toen de mooie glimmende schoenen staan. Hij kon zijn ogen niet geloven.
"Vrouw, vrouw! Kom eens gauw!" riep hij opgewonden. "Iemand heeft vannacht de schoenen afgemaakt." Kijk eens wat een keurige kleine steekjes! Wie zou dat voor me hebben gedaan?
De schoenen waren zo mooi dat de vrouw van de schoenmaker ze in de winkel voor veel geld kon verkopen. Die middag kocht de schoenmaker een grotere lap leer waar hij twee paar schoenen uit kon snijden. 's Avonds liet hij de stukjes leer op de werkbank liggen.
De volgende ochtend stonden er twee paar schoenen op de werkbank. Ze waren heel netjes afgewerkt, tot de veters toe. De schoenen werden dezelfde dag nog verkocht, en voor zo veel geld dat de schoenmaker genoeg leer voor vier paar schoenen kon kopen. En die nacht maakten de elfjes vier paar prachtige schoenen voor de schoenmaker.
Het werd steeds drukker in de schoenwinkel. De klanten kwamen van ver buiten de stad, omdat ze gehoord hadden dat de schoenmaker zulke mooie schoenen maakte. De heren kochten lange glimmende rijlaarzen en de dames sierlijke dansschoentjes.
"We hebben nu zoveel schoenen verkocht dat we bijna rijk zijn," zei de vrouw van de schoenmaker. "En we hebben genoeg leer in voorraad voor ons hele leven."
De schoenmaker dacht diep na: "Wil jij niet weten wie ons elke nacht helpt, vrouw? " vroeg hij. "lk denk dat het hoog tijd is dat we daarachter komen."
Op een koude nacht - het was net voor Kerstmis - verstopten de vrouw en de schoenmaker zich achter een kast in de werkplaats. De klok sloeg twaalf uur... Het deurtje van de klok ging open en de elfjes kropen een voor een naar buiten. Ze klommen langs de poten van de werkbank omhoog en gingen onmiddellijk aan het werk. Ze naaiden en hamerden en regen veters in de schoenen. Af en toe hielden ze op met werken. Ze bliezen in hun handen of stampten met hun voetjes of wreven hun handjes over hun armen. De elfjes hadden het heel koud... want ze hadden helemaal geen kleren aan.
"Die arme kleintjes!" zei de vrouw van de schoenmaker. "Ze werken zo hard voor ons. En zelf hebben ze niet eens een hemd of een paar schoenen aan."
"lk ben blij dat we nu weten wie de geheimzinnige schoenmakers zijn," zei de schoenmaker. "Het is bijna Kerstmis. Nu zullen we hèn eens verrassen."
De volgende dag naaide de vrouw van de schoenmaker van warme wollen stof zes kleine hemdjes en broekjes. En de schoenmaker nam zijn dunste naald en het zachtste leer en maakte voor ieder elfje een paar laarsjes.
Op Kerstavond legden ze hun geschenken op de werkbank en verstopten zich weer achter de kast. Precies om twaalf uur kropen de elfjes uit de klok. Ze bibberden van de kou. Eerst waren ze heel verbaasd dat ze geen leer op de werkbank zagen liggen. Toen vonden ze de kleertjes en de laarsjes. En ze begrepen dat die voor hen waren.
Wat waren de elfjes blij! Ze trokken hun nieuwe kleertjes aan en dansten vrolijk in het rond. "Nu kunnen we buiten spelen in de sneeuw!" zongen ze. En ze sprongen van de tafel en dansten de winkel uit.
"Het ziet er naar uit dat je je hulpjes kwijt bent, " zei de vrouw van de schoenmaker. "Nu zul je het werk weer alleen moeten doen."
De schoenmaker lachte. "Weet je vrouw, ik blijf gewoon mijn best doen. Dan gebeurt er misschien wel weer een wonder! "
