15. Το απαγορευμένο δάσος (2)
«Είμαι σίγουρος!» μουρμούρισε ο Χάγκριντ. «Κάτι είναι εδώ, το οποίο δεν έχει δουλειά στο δάσος...»
«Κανένας λυκάνθρωπος;» ρώτησε ο Χάρι.
«Αυτό που άκουσα, δεν είναι ούτε λυκάνθρωπος, ούτε μονόκερος», αποκρίθηκε ανήσυχος ο Χάγκριντ. «Λοιπόν, συνεχίζουμε. Αλλά πολύ προσεκτικά...»
Ξανάρχισαν να προχωρούν, πολύ αργά τώρα και με τα αφτιά τους τεντωμένα. Σε λίγο άκουσαν πάλι ένα θόρυβο. Σίγουρα κάτι κουνιόταν εκεί μπροστά τους, στο μονοπάτι.
«Ποιος είναι εκεί;» φώναξε ο Χάγκριντ. «Φανερώσου! Είμαι οπλισμένος...»
Ξαφνικά κάτι αλλόκοτο παρουσιάστηκε μπροστά τους. Ήταν άλογο ή άνθρωπος; Ως τη μέση ήταν άνθρωπος, με κόκκινα μαλλιά και γένια, από τη μέση και κάτω όμως το σώμα του ήταν αλογίσιο, με γυαλιστερό καστανό τρίχωμα και μακριά κοκκινωπή ουρά. Ο Χάρι κι η Ερμιόνη το κοίταζαν με ανοιχτό το στόμα.
«Α, εσύ είσαι, Ρόναν;» είπε ο Χάγκριντ, ανακουφισμένος. «Πώς τα πας;»
Και προχωρώντας άφοβα μπροστά, έσφιξε το χέρι του Κένταυρου.
«Καλησπέρα, Χάγκριντ» αποκρίθηκε ο Ρόναν κι η φωνή του είχε ένα λυπητερό τόνο. «Αλήθεια έχεις σκοπό να με σκοτώσεις;»
«Δεν ήξερα πως ήσουν εσύ, Ρόναν. Και πρέπει να προσέχω πολύ απόψε... Κάτι κακό υπάρχει σ' αυτό το δάσος! Αυτοί εδώ είναι ο Χάρι Πότερ κι η Ερμιόνη Γκρέιντζερ, μαθητές στο "Χόγκουαρτς"... Αυτός, παιδιά, είναι ο Ρόναν. Είναι Κένταυρος...»
«Το προσέξαμε», αποκρίθηκε ο Χάρι.
«Καλησπέρα και σε σας, παιδιά», είπε ευγενικά ο Κένταυρος. «Ώστε, λοιπόν, είσαστε μαθητές στο σχολείο... Και μαθαίνετε πολλά εκεί;»
«Αα... αρκετά», αποκρίθηκε η Ερμιόνη.
Ο Χάρι πρόσεξε ότι η Ερμιόνη τραύλιζε, σίγουρα για πρώτη φορά στη ζωή της. Ο Κένταυρος σήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε τον ουρανό.
«Ο Άρης λάμπει πολύ απόψε», είπε.
«Ναι...» αποκρίθηκε ο Χάρι. «Άκουσε, Ρόναν, χαίρομαι που σε συναντήσαμε, γιατί θέλω να σε ρωτήσω κάτι... Ένας μονόκερος έχει τραυματιστεί εδώ στο δάσος... Μήπως τον είδες;»
Ο Κένταυρος δεν απάντησε αμέσως. Συνέχισε να κοιτάζει προς τα πάνω. Μετά αναστέναξε.
«Οι αθώοι είναι πάντα τα πρώτα θύματα», παρατήρησε ο Κένταυρος. «Πάντα έτσι ήταν και πάντα έτσι θα είναι...»
«Ναι, ναι», συμφώνησε ο Χάγκριντ. «Αλλά μήπως είδες τίποτα, Ρόναν; Τίποτα ασυνήθιστο;»
«Μόνο τον Άρη, που λάμπει πολύ απόψε», αποκρίθηκε εκείνος. «Ασυνήθιστα πολύ...»
«Ναι, το ξέρω», αποκρίθηκε ανυπόμονα ο Χάγκριντ. «Αλλά λέω για κάτι ασυνήθιστο εδώ μέσα, στο δάσος... Είδες τίποτα;»
Ο Κένταυρος άργησε πάλι ν' απαντήσει.
«Το δάσος κρύβει πολλά μυστικά», είπε κατόπιν.
Την ίδια στιγμή ένας θόρυβος ακούστηκε πολύ κοντά. Ο Χάγκριντ σήκωσε πάλι το τόξο του. Αλλά δεν ήταν παρά ένας δεύτερος Κένταυρος, με μαύρα μαλλιά και τρίχωμα τούτος εδώ, και πολύ αγριωπός.
«Γεια σου, Μπέιν», είπε ο Χάγκριντ. «Όλα εντάξει;»
«Καλησπέρα, Χάγκριντ. Ελπίζω να είσαι καλά».
Ο Χάγκριντ τον βεβαίωσε γι' αυτό και μετά τον ρώτησε αν είχε προσέξει τίποτα το ασυνήθιστο. Ο Μπέιν προχώρησε και στάθηκε δίπλα στον Ρόναν. Μετά σήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε τον ουρανό.
«Ο Άρης λάμπει πολύ απόψε», αποκρίθηκε.
«Ναι, το μάθαμε!» είπε νευριασμένος ο Χάγκριντ. «Λοιπόν, αν κάποιος από τους δυο σας προσέξει κάτι, ας με ειδοποιήσει... Εμείς πηγαίνουμε».
Ο Χάρι κι η Ερμιόνη τον ακολούθησαν σιωπηλοί έξω από το ξέφωτο, κοιτάζοντας κάθε τόσο πίσω τους, ώσπου τα δέντρα έκρυψαν τους δυο Κενταύρους από τα μάτια τους.
«Ποτέ μην προσπαθήσετε να πάρετε ξεκάθαρη απάντηση από Κένταυρο!» τους συμβούλεψε ο Χάγκριντ, ακόμα νευριασμένος. «Αφηρημένοι και με το μυαλό τους στα άστρα, πάντα έτσι είναι! Δεν τους ενδιαφέρει τίποτε άλλο εκτός από το φεγγάρι!...»
«Είναι πολλοί από αυτούς εδώ;» ρώτησε η Ερμιόνη.
«Αρκετοί... Δεν κάνουν εύκολα παρέες, αλλά σε μένα μιλάνε... Ξέρουν πολλά οι Κένταυροι... μόνο που δεν τα λένε εύκολα...»
«Λες να ήταν κανένας Κένταυρος αυτό που ακούσαμε πριν;» ρώτησε ο Χάρι.
«Σου έμοιαζε με ποδοβολητό; Όχι, αυτό που ακούσαμε, είναι αυτό που σκοτώνει τώρα τους μονόκερους στο δάσος... Κι εγώ προσωπικά, πρώτη φορά ακούω τέτοιο θόρυβο...» του απάντησε ο Χάγκριντ.
Συνέχισαν να προχωρούν σιωπηλοί μέσα από τα πυκνά δέντρα. Ο Χάρι κοιτούσε κάθε τόσο νευρικά πίσω του, γιατί είχε τη δυσάρεστη αίσθηση πως κάποιος τον παρακολουθούσε. Ήταν πολύ ευχαριστημένος που είχε μαζί του τον Χάγκριντ με το τόξο του.
Οι δυο τους είχαν μόλις περάσει μια στροφή στο μονοπάτι, όταν η Ερμιόνη άρπαξε τον Χάγκριντ από το μπράτσο.
«Κοίτα!» του είπε. «Κόκκινες σπίθες! Κάτι έπαθαν οι άλλοι!»
«Εσείς περιμένετε εδώ!» φώναξε ο Χάγκριντ. «Μη βγείτε από το μονοπάτι! Θα γυρίσω να σας πάρω».
Τα δυο παιδιά τον άκουσαν ν' απομακρύνεται τρέχοντας. Μετά κοιτάχτηκαν μ' αγωνία.
«Λες να τραυματίστηκαν;» ρώτησε η Ερμιόνη.
«Για τον Μαλφόι, δε με νοιάζει!» αποκρίθηκε ο Χάρι. «Αλλά, αν έπαθε κάτι ο Νέβιλ... Εξάλλου εμείς φταίμε που βρίσκεται απόψε εδώ...»
Τα λεπτά κυλούσαν βασανιστικά. Ο Χάρι και η Ερμιόνη αφουγκράζονταν σιωπηλοί. Ο Χάρι, μάλιστα, νόμιζε ότι απόψε τ' αφτιά του είχαν γίνει διάπλατα, έτσι όπως «έπιανε» και τον παραμικρό θόρυβο. Τι να είχε συμβεί άραγε; Οι άλλοι ήταν καλά;
Σε λίγο δυνατοί θόρυβοι από βιαστικά βήματα σήμαναν την επιστροφή του Χάγκριντ. Ο Μαλφόι, ο Νέβιλ και ο Φανγκ ήταν μαζί του. Ο Χάγκριντ ήταν έξαλλος από θυμό, γιατί ο Μαλφόι είχε πάει κρυφά πίσω από τον Νέβιλ και τον είχε αρπάξει από το λαιμό, έτσι, για πλάκα! Φυσικά ο Νέβιλ πανικοβλήθηκε κι έστειλε τις κόκκινες σπίθες.
«Θα είμαστε πολύ τυχεροί τώρα, αν ακούσουμε τίποτα με τη φασαρία που κάνατε!» είπε αγριεμένος ο Χάγκριντ. «Λοιπόν, τώρα θ' αλλάξουμε ομάδες. Εσύ, Νέβιλ, θα είσαι μαζί μου και με την Ερμιόνη. Εσύ, Χάρι, θα πας με τον Φανγκ κι αυτόν εδώ τον ηλίθιο!»
«Λυπάμαι», ψιθύρισε κατόπιν κρυφά ο Χάγκριντ στον Χάρι, «αλλά εσένα δε θα μπορέσει να σε φοβίσει τόσο εύκολα όσο τον Νέβιλ...»
Έτσι, σε λίγο ο Χάρι ξεκίνησε πάλι για την καρδιά του δάσους, μαζί με τον Μαλφόι και το τεράστιο λυκόσκυλο, τον Φανγκ. Περπάτησαν σχεδόν μισή ώρα, ώσπου το μονοπάτι ξεχώριζε με δυσκολία — τόσο πυκνά είχαν γίνει τα δέντρα. Όμως οι κηλίδες από το ασημένιο αίμα ξεχώριζαν ακόμη. Ο Χάρι είχε τώρα την εντύπωση πως γίνονταν όλο και πιο πυκνές. Μερικές μεγάλες κηλίδες από αίμα είχαν πέσει στις ρίζες ενός δέντρου, λες και το άτυχο ζώο είχε σπαρταρήσει από πόνο κάπου εκεί κοντά. Ίσια μπροστά του κι ανάμεσα από τα μπλεγμένα κλαδιά των δέντρων, ο Χάρι ξεχώριζε τώρα ένα άλλο μικρό ξέφωτο.
«Κοίτα...» ψιθύρισε, απλώνοντας το χέρι του για να σταματήσει τον Μαλφόι.
Κάτι κάτασπρο γυάλιζε πεσμένο στο χώμα. Τα δυο παιδιά πήγαν κοντά του.
Ήταν ένας μονόκερος κι ήταν πια νεκρός. Ο Χάρι δεν είχε ποτέ δει στη ζωή του κάτι τόσο όμορφο και τόσο θλιβερό. Τα μακριά και λεπτά πόδια του ζώου ήταν τεντωμένα, καθώς είχε πέσει στο πλάι, ενώ γυάλιζαν σαν μαργαριτάρια ανάμεσα στα σκοτεινά φυλλώματα.
Ο Χάρι έκανε ένα αυθόρμητο βήμα μπροστά, όταν ένας συρτός θόρυβος τον σταμάτησε. Κοίταξε γύρω... Ένας θάμνος στην άκρη του ξέφωτου κουνήθηκε... Μετά, μέσα από το σκοτάδι, φάνηκε ένα πλάσμα με κουκούλα στο κεφάλι... Το πλάσμα άρχισε να προχωρεί με τα τέσσερα προς το σκοτωμένο μονόκερο. Ο Μαλφόι, ο Χάρι κι ο Φανγκ το κοίταζαν ακίνητοι, σαν μαρμαρωμένοι. Το πλάσμα έφτασε στο ασημένιο πτώμα, έσκυψε το κεφάλι στην πληγή που υπήρχε στο ένα πλευρό του ζώου κι άρχισε να ρουφά το αίμα.
«Ααααα!»
Ο Μαλφόι ούρλιαξε από τρόμο, γύρισε κι έφυγε τρέχοντας. Ο Φανγκ τον ακολούθησε. Το πλάσμα με την κουκούλα σήκωσε το κεφάλι του και κοίταξε τον Χάρι. Το αίμα του μονόκερου έσταζε από το μουσούδι του. Μετά το πλάσμα σηκώθηκε όρθιο κι άρχισε να τον πλησιάζει. Ο Χάρι είχε παγώσει από το φόβο του.
Ξαφνικά ένιωσε ένα δυνατό πόνο στο κεφάλι του, ένα πόνο που δεν είχε νιώσει ποτέ στη ζωή του. Έμοιαζε λες και το σημάδι στο μέτωπό του να είχε πιάσει φωτιά! Μισότυφλος από τον πόνο, ο Χάρι έκανε δυο βήματα στο πλάι... Άκουσε ποδοβολητό πίσω του... Μετά κάτι τον προσπέρασε καλπάζοντας, πήδησε από πάνω του κι όρμησε στο πλάσμα με την κουκούλα...
Ο πόνος στο κεφάλι του Χάρι ήταν τώρα τόσο δυνατός, που έπεσε γονατιστός στο χώμα. Πέρασαν έτσι ένα-δυο λεπτά, μέχρι ο πόνος ν' αρχίσει να υποχωρεί. Όταν ο Χάρι άνοιξε πάλι τα μάτια του, το πλάσμα με την κουκούλα είχε εξαφανιστεί! Ένας Κένταυρος στεκόταν δίπλα στον Χάρι, αλλά δεν ήταν ούτε ο Ρόναν, ούτε ο Μπέιν. Ο καινούριος Κένταυρος έδειχνε πιο νέος από τους άλλους δυο. Είχε ξανθά μαλλιά και ουρά και ξανθοκάστανο τρίχωμα.
«Είσαι εντάξει;» τον ρώτησε ο Κένταυρος, ενώ έσκυβε για να τον σηκώσει όρθιο.
«Ναι... ευχαριστώ... Μα τι ήταν αυτό;» ρώτησε ο Χάρι τον Κένταυρο.
Ο Κένταυρος δεν του απάντησε. Τα γαλάζια μάτια του στηλώθηκαν στο σημάδι που είχε ο Χάρι στο μέτωπό του.
«Είσαι ο νεαρός Πότερ», είπε κατόπιν. «Καλύτερα να ξαναγυρίσεις κοντά στον Χάγκριντ. Το δάσος δεν είναι σίγουρο αυτή την εποχή... ιδιαίτερα για σένα. Ξέρεις ιππασία; Θα είναι γρηγορότερα έτσι...»
Κατόπιν λύγισε τα μπροστινά του πόδια και χαμήλωσε, για να μπορέσει ο Χάρι να σκαρφαλώσει στη ράχη του.
«Το όνομά μου είναι Φιρέντσε», πρόσθεσε μετά ο Κένταυρος.
Ξαφνικά ακούστηκαν κι άλλα ποδοβολητά. Ο Ρόναν και ο Μπέιν εμφανίστηκαν μέσα από τα φυλλώματα και σταμάτησαν λαχανιασμένοι μπροστά τους.
«Φιρέντσε!» φώναξε θυμωμένος ο Ρόναν. «Τι κάνεις εδώ; Έχεις έναν άνθρωπο στην πλάτη σου; Τι είσαι, λοιπόν; Ένα οποιοδήποτε μουλάρι;»
«Ξέρεις ποιος είναι αυτός;» αποκρίθηκε ατάραχος ο Φιρέντσε. «Ο μικρός Πότερ! Όσο πιο γρήγορα, λοιπόν, βγει από αυτό το δάσος, τόσο το καλύτερο...»
«Τι του είπες;» ρώτησε απότομα ο Μπέιν. «Μην ξεχνάς, Φιρέντσε, πως έχουμε ορκιστεί να μη βρεθούμε αντιμέτωποι με τους ουρανούς. Λες και δε διαβάσαμε στους πλανήτες τι πρόκειται να συμβεί;»
Ο Ρόναν μπήκε στη μέση.
«Είμαι σίγουρος πως ο Φιρέντσε έκανε αυτό που νόμιζε καλύτερο», είπε, χτυπώντας νευρικά τη μια οπλή του στο χώμα.
Ο Μπέιν, όμως, ήταν ακόμη πολύ θυμωμένος.
«Τι θα πει "έκανε το καλύτερο";» φώναξε. «Τι σχέση έχει αυτό μ' εμάς; Οι Κένταυροι ενδιαφέρονται μόνο για ό,τι έχει κιόλας προβλεφθεί! Δεν είναι δική μας δουλειά να τρέχουμε στο δάσος σαν γαϊδούρια, πίσω από κάθε άνθρωπο που έχει χάσει το δρόμο του!»
Θυμωμένος, ο Φιρέντσε σηκώθηκε στα πισινά του πόδια τόσο απότομα, που ο Χάρι αναγκάστηκε να πιαστεί σφιχτά από τους ώμους του για να μην πέσει κάτω.
«Δε βλέπεις, λοιπόν, αυτόν το μονόκερο;» φώναξε κατόπιν ο Φιρέντσε στον Μπέιν. «Δεν καταλαβαίνεις γιατί σκοτώθηκε; Ή μήπως οι πλανήτες δε σου εμπιστεύθηκαν το μυστικό; Εγώ αντιμετωπίζω καθετί που δεν έχει θέση σ' αυτό το δάσος, Μπέιν! Και, αν χρειάζεται, και με ανθρώπους στο πλευρό μου!...»
Τελειώνοντας τα λόγια του, ο Φιρέντσε έκανε μιαν απότομη στροφή κι έφυγε καλπάζοντας, με τον Χάρι πάντα γαντζωμένο στη ράχη του. Ο Χάρι δεν είχε ιδέα για το τι έτρεχε.
«Γιατί ήταν τόσο θυμωμένος ο Μπέιν;» ρώτησε τον Φιρέντσε. «Και τι ήταν αυτό το πράμα με την κουκούλα;»
Ο Φιρέντσε σταμάτησε να καλπάζει. Στη συνέχεια συμβούλεψε τον Χάρι να κρατά το κεφάλι του χαμηλωμένο, για να μην τον χτυπήσει κανένα κλαδί, αλλά δεν απάντησε στην ερώτησή του. Συνέχισαν να διασχίζουν το δάσος αμίλητοι. Δεν αντάλλαξαν ούτε λέξη, τόσο που ο Χάρι νόμιζε ότι ο Κένταυρος δεν ήθελε άλλες κουβέντες μαζί του. Καθώς όμως περνούσαν μέσα από ένα κομμάτι του δάσους με πάρα πολύ πυκνά δέντρα, ο Φιρέντσε ξαφνικά σταμάτησε.
«Χάρι Πότερ», ρώτησε, «ξέρεις σε τι χρησιμοποιείται το αίμα του μονόκερου;»
«Όχι», αποκρίθηκε εκείνος, παραξενεμένος από την ξαφνική ερώτηση. «Στο μάθημα για τα φίλτρα έχουμε χρησιμοποιήσει μόνο τη σκόνη από τα κέρατά του και τις τρίχες της ουράς του...»
«Ε, λοιπόν, μάθε το!» του αποκρίθηκε ο Κένταυρος. «Το αίμα του μονόκερου μπορεί να σε κρατήσει ζωντανό ακόμη κι αν είσαι δυο βήματα από το θάνατο. Όμως το τίμημα είναι τρομερό, γιατί για να πιεις το αίμα του μονόκερου, σημαίνει ότι πρώτα τον σκότωσες — ένα ζώο τόσο αγνό κι ανυπεράσπιστο! Κι απ' τη στιγμή που το αίμα του θ' αγγίξει τα χείλη σου, η ζωή σου θα είναι μίζερη και καταραμένη!»
Ο Χάρι κοίταξε το πίσω μέρος του κεφαλιού του Φιρέντσε, που έδειχνε ασημένιο στο φως του φεγγαριού.
«Μα... ποιος θα βρισκόταν ποτέ σε τόσο μεγάλη ανάγκη, ώστε να σκοτώσει ένα μονόκερο;» αναρωτήθηκε δυνατά. «Αν πρόκειται να είσαι καταραμένος, ο θάνατος είναι καλύτερος, έτσι;»
«Ναι», συμφώνησε ο Κένταυρος. «Εκτός κι αν το μόνο που σου χρειάζεται, είναι να ζήσεις ώσπου να μπορέσεις να πιεις κάτι άλλο... κάτι που θα σου ξαναδώσει όλη σου τη δύναμη... κάτι που θα σε κάνει αθάνατο! Χάρι Πότερ, ξέρεις τι υπάρχει κρυμμένο στο σχολείο σου;»
«Η φιλοσοφική λίθος!» απάντησε αμέσως ο Χάρι. «Μα βέβαια... το φίλτρο της αιώνιας νεότητας! Δεν καταλαβαίνω, όμως, ποιος...»
«Δεν μπορείς να θυμηθείς κανέναν που να περίμενε πολλά χρόνια για να ξαναβρεί τη δύναμή του;» τον ρώτησε ο Φιρέντσε. «Κάποιον που να γαντζώθηκε με μανία από τη ζωή, περιμένοντας την κατάλληλη ευκαιρία;»
Ο Χάρι ένιωσε λες κι ένα τεράστιο σιδερένιο χέρι να έσφιγγε ξαφνικά την καρδιά του. Πάνω από το θρόισμα των φύλλων, νόμιζε πως άκουγε τη φωνή του Χάγκριντ και τα λόγια που του είχε πει το πρώτο βράδυ που γνωρίστηκαν: «Μερικοί λένε πως έχει πεθάνει. Σαχλαμάρες, λέω εγώ! Γιατί έστω και για να πεθάνει κανείς, χρειάζεται να νιώθει λίγο άνθρωπος, να έχει μέσα του λίγη ανθρωπιά...»
«Θέλεις να πεις», ρώτησε βραχνά ο Χάρι τον Κένταυρο, «πως... πως αυτός ήταν ο Βολ...»
«Χάρι! Χάρι, είσαι καλά;»
Από το βάθος του μονοπατιού φάνηκε να πλησιάζει τρέχοντας η Ερμιόνη, με τον Χάγκριντ να ακολουθεί λαχανιασμένος πίσω της.
«Καλά είμαι», αποκρίθηκε μηχανικά ο Χάρι, με το μυαλό του ακόμη αλλού. «Ο μονόκερος, όμως, είναι νεκρός, Χάγκριντ... εκεί πίσω, σ' ένα μικρό ξέφωτο...»
«Εδώ θα σε αφήσω», μουρμούρισε ο Φιρέντσε στον Χάρι, καθώς ο Χάγκριντ έφευγε τρέχοντας για να βρει το μονόκερο. «Δεν κινδυνεύεις τώρα».
Ο Χάρι γλίστρησε από τη ράχη του.
«Καλή τύχη, Χάρι Πότερ», του είπε ο Κένταυρος. «Ακόμη κι εμείς, οι Κένταυροι, έχουμε κι άλλες φορές διαβάσει λάθος τους πλανήτες. Ελπίζω κάτι τέτοιο να 'γινε κι αυτή τη φορά...»
Έκανε στροφή κι άρχισε να καλπάζει, ώσπου εξαφανίστηκε μέσα στα δέντρα, αφήνοντας τον Χάρι να τρέμει με όσα του είχε πει.
Ο Ρον είχε αποκοιμηθεί στη μισοσκότεινη αίθουσα αναψυχής μέχρι να γυρίσουν. Όταν ο Χάρι τον σκούντησε, ξύπνησε αμέσως και τα μάτια του άνοιξαν διάπλατα, καθώς ο Χάρι άρχισε να του διηγείται όλα όσα είχαν συμβεί στο δάσος. Η Ερμιόνη άκουγε κι αυτή. Ο Χάρι ήταν τόσο αναστατωμένος, που δεν μπορούσε να καθίσει και πηγαινοερχόταν ανάμεσα στις πολυθρόνες, ενώ ταυτόχρονα μιλούσε.
«Ο καθηγητής Σνέιπ θέλει τη φιλοσοφική λίθο για τον Βόλντεμορτ... κι ο Βόλντεμορτ περιμένει κρυμμένος στο δάσος...» συνέχισε ο Χάρι. «Εμείς νομίζαμε πως ο Σνέιπ την ήθελε για τον εαυτό του... για να γίνει πλούσιος και αθάνατος, αλλά κάναμε λάθος...»
«Μη λες αυτό το όνομα!» τον διέκοψε τρομαγμένος ο Ρον, φοβούμενος πως ο Βόλντεμορτ μπορεί να τους άκουγε.
Ο Χάρι, όμως, δεν τον πρόσεχε.
«Ο Κένταυρος Φιρέντσε μ' έσωσε, αλλά δεν έπρεπε να το κάνει...» συνέχιζε ο Χάρι. «Ο άλλος Κένταυρος, ο Μπέιν, θύμωσε μαζί του και του είπε πως δεν έπρεπε ν' ανακατεύεται στις αποφάσεις των πλανητών... Οι πλανήτες, λοιπόν, πρέπει να έδειξαν πως ο Βόλντεμορτ θα ξαναγυρίσει... Ο Μπέιν θεωρούσε πως ο Φιρέντσε έπρεπε ν' αφήσει τον Βόλντεμορτ να με σκοτώσει... Φαίνεται πως κι αυτό είναι γραμμένο στους πλανήτες...»
«Σταμάτα πια να λες αυτό το όνομα!» φώναξε ο Ρον.
«Το μόνο, λοιπόν, που μου μένει να κάνω», συνέχιζε ακάθεκτος ο Χάρι, «είναι να περιμένω πότε ο Σνέιπ θα κλέψει τη φιλοσοφική λίθο... Τότε ο Βόλντεμορτ θα ξαναγυρίσει και θα μ' αποτελειώσει. Ασφαλώς αυτό θα ευχαριστήσει πολύ τον Κένταυρο Μπέιν...»
Η Ερμιόνη, παρά το ότι έμοιαζε πολύ τρομαγμένη, έκανε μια προσπάθεια να τον παρηγορήσει.
«Χάρι», του είπε, «όλοι λένε πως ο Ντάμπλντορ είναι ο μόνος τον οποίο ο Ξέρεις-Ποιος φοβήθηκε ποτέ. Με τον Ντάμπλντορ διευθυντή στο "Χόγκουαρτς", ο Ξέρεις-Ποιος δε θα τολμήσει να σε πειράξει. Κι εξάλλου, ποιος το λέει πως οι Κένταυροι έχουν πάντα δίκιο; Αυτό που κάνουν, μοιάζει με πρόβλεψη του μέλλοντος κι η καθηγήτρια ΜακΓκόναγκαλ λέει πως αυτή είναι μια πολύ ανακριβής μορφή μαγείας...»
Είχε πια αρχίσει να ξημερώνει, όταν τα τρία παιδιά σταμάτησαν να μιλούν. Ξάπλωσαν στα κρεβάτια τους πολύ κουρασμένα. Όμως τα παράξενα αυτής της νύχτας δεν είχαν τελειώσει ακόμη.
Όταν ο Χάρι ανασήκωσε το σεντόνι του, βρήκε από κάτω τον αόρατο μανδύα του, προσεκτικά διπλωμένο, καθώς κι ένα σύντομο σημείωμα καρφιτσωμένο επάνω του:
Μπορεί να σου χρειαστεί.
