17 - ΚΕΦΑΛΑΙΟ XVII / XXVII

ΚΕΦΑΛΑΙΟ XVII

Όταν θέλουμε να κάνουμε πνεύμα, συμβαίνει συχνά να λέμε και κανένα ψεματάκι. Δεν ήμουν απόλυτα ειλικρινής μαζί σας, όταν σας μιλούσα για τους φανοκόρους. Με τα λόγια μου, διακινδύνευσα να δώσω μια εσφαλμένη ιδέα για τον πλανήτη μας σε όσους δεν τον γνωρίζουν. Οι άνθρωποι, από μόνοι τους, καταλαμβάνουν πολύ μικρό μέρος της επιφάνειας της Γης. Εάν τα επτά και δισεκατομμύρια των ανθρώπων που κατοικούν στη Γη, στέκονταν, λίγο στριμωγμένοι, ο ένας δίπλα στον άλλο, όπως θα έκαναν ίσως για μια συγκέντρωση, θα μπορούσαν εύκολα να χωρέσουν σ' ένα δημόσιο χώρο με μήκος σαράντα μίλια και πλάτος σαράντα μίλια. Όλη η ανθρωπότητα δηλαδή, θα μπορούσε να στοιβαχθεί σ' ένα μικρό νησί του Ειρηνικού. Οι μεγάλοι όμως, αναμφίβολα, δε θα σας πιστέψουν. Φαντάζονται ότι καταλαμβάνουν πολύ χώρο. Βλέπουν τους εαυτούς τους τόσο σημαντικούς, όσο τα μπαομπάμπ. Να τους συμβουλέψετε λοιπόν, να κάνουν το λογαριασμό. Αφού τους λατρεύουν τους αριθμούς, αυτό θα τους αρέσει. Εσείς όμως, μη χάσετε το χρόνο σας μ' αυτή την αγγαρεία. Είναι άσκοπο. Έχετε μου εμπιστοσύνη.

Ο μικρός πρίγκηπας, μόλις πάτησε στη Γη, ένοιωσε μεγάλη έκπληξη που δεν είδε κανέναν. Μέχρι που φοβήθηκε ότι είχε έρθει σε λάθος πλανήτη, όταν ένα μεγάλο χρωματιστό δαχτυλίδι, στο χρώμα του φεγγαριού, σάλεψε δίπλα του πάνω στην άμμο.

- «Καλησπέρα», είπε ο μικρός πρίγκηπας ευγενικά.

- «Καλησπέρα», αποκρίθηκε το φίδι.

- «Σε ποιόν πλανήτη κατέβηκα;» ρώτησε ο μικρός πρίγκηπας.

- «Στη Γη...στην Αφρική...», απάντησε το φίδι.

- «Αα!... Δεν υπάρχει λοιπόν κανείς πάνω στη Γη;»

- «Εδώ είναι έρημος. Δεν υπάρχει κανείς στις ερήμους. Η Γη όμως είναι μεγάλη», είπε το φίδι.

Ο μικρός πρίγκηπας κάθισε σε μια πέτρα και σήκωσε το βλέμμα του στον ουρανό:

- «Αναρωτιέμαι...», σκέφτηκε, «...αν τα αστέρια είναι φτιαγμένα να λάμπουν, ώστε ο καθένας να μπορεί μια μέρα να ξαναβρεί το δικό του. Δες το δικό μου πλανήτη. Είναι ακριβώς από πάνω μας... Κι' όμως είναι τόσο μακριά!». - «Είναι όμορφος», παρατήρησε το φίδι. «Τι ήρθες να κάνεις εδώ;»

- «Έχω βάσανα με ένα λουλούδι», είπε ο μικρός πρίγκηπας

- «Αα!», μόρφασε το φίδι κι' οι δυό τους έμειναν για λίγο αμίλητοι. - «Μα που είναι οι άνθρωποι;», ξαναρώτησε τελικά ο μικρός πρίγκηπας. «Νοιώθει κανείς, κάπως μόνος, εδώ στην έρημο...».

- «Μπα...και με τους ανθρώπους πάλι μόνος νοιώθει κανείς», είπε το φίδι.

Ο μικρός πρίγκηπας το παρατήρησε προσεκτικά, για κάμποση ώρα:

- «Τι παράξενο ζώο που είσαι...», του είπε τελικά, «...αδύνατο σαν ένα δάχτυλο...».

- «Άλλα πιο δυνατό κι' απ' το δάχτυλο ενός βασιλιά», αποκρίθηκε το φίδι. Απ' το μικρό πρίγκηπα ξέφυγε ένα γέλιο: - «Δεν είσαι και τόσο πολύ δυνατός... αφού δεν έχεις καν πόδια... δεν θα μπορείς και να ταξιδέψεις...»

- «Εγώ μπορώ να σε ταξιδέψω πιο μακριά κι' από ένα καράβι» του είπε το φίδι. Και μ' αυτά τα λόγια, κουλουριάστηκε γύρω απ' τον αστράγαλο του μικρού πρίγκηπα, σαν ένα μεγάλο χρυσό βραχιόλι: - «Όποιον ακουμπήσω ΕΓΩ, τον στέλνω πίσω στη γη που τον γέννησε...», του είπε. «Μα εσύ είσαι αγνός κι' έρχεσαι από ένα άλλο αστέρι...», μονολόγησε. Ο μικρός πρίγκηπας δεν απάντησε όμως στα λόγια του.

- Και συνέχισε: «Ξέρεις, σε συμπονώ, που είσαι τόσο αδύναμος, πάνω στην κρύα, πέτρινη Γη. Θα μπορούσα να σε βοηθήσω μια μέρα... αν νοσταλγήσεις αβάσταχτα τον πλανήτη σου. Θα μπορούσα να...»

- «Αα! Σε καταλαβαίνω μια χαρά...», τον διέκοψε ο μικρός πρίγκηπας, «...γιατί μιλάς όμως πάντοτε με γρίφους;»

- «Ξέρω να τους λύνω όλους τους γρίφους», αποκρίθηκε το φίδι.

Κι' έτσι έμειναν αμίλητοι.