Kafli 20

KAFLI XX

En á endanum varð það úr að litli prinsinn, eftir að vera búinn að ganga lengi yfir sandinn, steinana og snjóbreiðurnar, fann loksins veg. Og allir vegir leiða mann á endanum til fólksins.

-Góðan daginn, sagði hann.

Þetta var blómagarður, fullur af rósum.

Litli prinsinn virti þær fyrir sér. Þær voru mjög líkar blóminu hans.

-Hver eruð þið? spurði litli prinsinn þær, steinhissa.

-Við erum rósir, sögðu rósirnar.

-Ó! sagði litli prinsinn...

Og hann fann fyrir mikilli depurð. Blómið hans hafði sagt honum að það væri eina blómið í heiminum. Og hérna voru allt í einu fimm þúsund blóm, öll saman í einum einasta garði!

„Henni yrði ekkert smá illa brugðið,“ sagði hann við sjálfan sig, „ef hún sæi þetta...hún myndi hósta ógurlega og láta eins og hún hefði dáið, bara til að sleppa við niðurlæginguna. Og ég myndi þurfa að láta eins og ég væri að lækna hana, því að ef ég gerði það ekki, þá myndi hún virkilega láta sig deyja, bara til að niðurlægja mig líka...“

Svo sagði hann áfram við sjálfan sig: „Ég taldi mig ríkan að eiga eitt einstakt blóm, en svo átti ég ekki nema eitt alveg venjulegt. Það og eldfjöllin mín þrjú, sem ná mér bara upp að hnjám, þar á meðal eitt sem er kannski slokknað að eilífu, það gerir mig ekki að miklum prinsi...“ Og hann hnipraði sig saman í runnagróðrinum og grét.