Kafli 17

KAFLI XVII

Þegar maður vill ná upp smá stemningu, þá kemur það fyrir að maður skrökvar pínulítið. Ég sagði ekki alveg satt þegar ég sagði ykkur frá tendrurunum. Ég hætti á að gefa þeim sem þekkja ekki plánetuna okkar ranghugmyndir um hana. Mannfólkið tekur mjög lítið pláss á Jörðinni. Ef allir tveir milljarðar fólksins sem býr á jörðinni stæði upprétt og þjappaði sér saman, eins og á fundi, kæmust þeir auðveldlega fyrir á stað sem væri tuttugu mílur á lengd og tuttugu mílur á breidd. Maður gæti komið öllu mannkyninu fyrir á lítilli eyju í Kyrrahafinu.

Fullorðna fólkið trúir því auðvitað ekki. Það ímyndar sér að það taki mikið pláss. Því þeim finnst það vera merkilegt á alveg sama hátt og baobab-trjánum. Við ráðleggjum því þess vegna að reikna þetta sjálft út. Það heldur svo mikið upp á tölur, þær gleðja það. En týnið ykkur ekki í þeim pælingum. Það er óþarfi. Þið treystið mér.

Það kom því litla prinsinum mjög á óvart, þegar hann kom loksins til Jarðar, að hann sá engan þar. Hann hafði nú þegar verið kominn með áhyggjur af því að enda uppi á vitlausri plánetu, þegar hringur sem var á litinn eins og tunglið hreyfði við sér í sandinum.

-Góða nótt, sagði litli prinsinn, eins og upp úr þurru.

-Góða nótt, sagði slangan.

-Á hvaða plánetu er ég kominn? spurði litli prinsinn.

-Á Jörðina, í Afríku, svaraði slangan.

-Ó!... Eru sem sagt engar manneskjur á Jörðinni?

-Við erum í eyðimörkinni. Það eru engar manneskjur í eyðimörkum. Jörðin er stór, sagði slangan.

Litli prinsinn settist á stein og horfði til himins:

-Ég spyr mig, sagði hann, hvort stjörnurnar lýsi til þess að allir geti fundið sína eigin aftur. Sjáðu plánetuna mína. Hún er akkúrat fyrir ofan okkur... Mikið er hún langt í burtu!

-Hún er falleg, sagði slangan. Til hvers komstu hingað?

-Ég var í vandræðum með ákveðið blóm, sagði litli prinsinn.

-Æ! sagði slangan.

Og þau þögnuðu.

-Hvar er allt mannfólkið? hélt litli prinsinn loksins áfram. Maður er frekar einsamall hérna í eyðimörkinni...

-Maður er líka einsamall á meðal mannanna, sagði slangan.

Litli prinsinn horfði lengi á hana:

-Þú ert skemmtilegt dýr, sagði hann á endanum, mjó eins og fingur...

-En ég er öflugri en fingur konungs, sagði slangan.

Litli prinsinn brosti:

-Þú getur nú ekki verið það öflug... þú ert ekki einu sinni með fætur... þú getur ekki einu sinni ferðast um...

-Ég get farið með þig lengra en nokkurt skip, sagði slangan.

Hún vafði sig um ökkla litla prinsins, eins og hún væri gullarmband:

-Þá sem ég snerti, sendi ég aftur í jörðina, þaðan sem þeir komu, sagði hún. En þú ert hreinn og þú kemur frá stjörnu úr himnunum...

Litli prinsinn svaraði ekki.

-Ég vorkenni þér, svona viðkvæmur, á þessari Jörð sem er svo hörð. Ég get hjálpað þér ef þú saknar plánetunnar þinnar of mikið. Ég get...

-Ó! Ég skil þig alveg, sagði litli prinsinn, en af hverju talar þú alltaf í gátum?

-Ég leysi þær líka allar, svaraði slangan.

Og svo þögnuðu þau.