Kafli 15

KAFLI XV

Sjötta plánetan var tíu sinnum stærri. Á henni bjó gamall maður sem skrifaði risastórar bækur.

-Nei sko! þarna kemur landkönnuður! Hrópaði hann, þegar hann sá litla prinsinn.

Litli prinsinn settist á borðið og másaði smávegis. Hann var nú þegar búinn að ferðast lengi!

-Hvaðan kemur þú? spurði gamli maðurinn.

-Hvaða risastóra bók er þetta? spurði litli prinsinn. Hvað ertu að gera hérna?

-Ég er landafræðingur, sagði gamli maðurinn.

-Hvað er landafræðingur?

-Það er fræðimaður sem veit hvar höfin, árnar, þorpin, fjöllin og eyðimerkurnar eru staðsettar.

-Það er áhugavert, sagði litli prinsinn. Það er þegar allt kemur til alls alvöru starf! Hann leit í kringum sig á plánetu landafræðingsins. Hann hafði aldrei séð svona tignarlega plánetu.

-Hún er falleg, plánetan þín. Eru höf á henni?

-Ég get ekki vitað það, sagði landafræðingurinn.

-Ó! (Litli prinsinn var vonsvikinn.) En fjöll?

-Það get ég ekki vitað, sagði landafræðingurinn.

-Hvað með þorp og ár og eyðimerkur?

-Ég get ekki vitað neitt um það, sagði landafræðingurinn.

-En þú ert landafræðingur!

-Nákvæmlega, sagði landafræðingurinn, en ég er ekki landkönnuður. Mig vantar algjörlega landkönnuði. Það er ekki landafræðingurinn sem fer og telur þorpin, árnar, fjöllin, höfin, úthöfin og eyðimerkurnar. Landafræðingurinn er of mikilvægur til að leggja í ferðalög. Hann fer aldrei úr skrifstofunni sinni, en hann tekur á móti landkönnuðum. Hann spyr þá og hann skrifar niður minningar þeirra. Og ef minningar þeirra virðast vera áhugaverðar, þarf landafræðingurinn að rannsaka hversu heiðarlegur landkönnuðurinn er.

-Af hverju þarf hann að gera það?

-Af því að landkönnuður sem lýgur verður valdur að alls konar villum í landafræðibókum. Sama með landkönnuð sem drekkur of mikið.

-Af hverju þá? spurði litli prinsinn.

-Af því að þeir sem eru fullir sjá allt tvöfalt. Þannig að þá skrifar landafræðingurinn að það séu tvö fjöll, þar sem það er bara eitt.

-Ég þekki einn, sagði litli prinsinn, sem yrði lélegur landkönnuður.

-Það er mögulegt. En þar af leiðandi, svo lengi sem landkönnuðurinn virðist vera heiðarlegur, þá rannsakar maður það sem hann segist hafa uppgötvað.

-Fer maður og skoðar?

-Nei. Það er of flókið. En maður krefst þess af landkönnuðinum að hann komi með sannanir. Ef það snýst til dæmis um að hann hafi uppgötvað hátt fjall, krefst maður þess að hann komi með stóra steina.

Allt í einu kættist landafræðingurinn.

-En þú, þú kemur langt að! Þú ert landkönnuður! Þú ættir að segja mér frá plánetunni þinni!

Og landafræðingurinn opnaði skráningarmöppuna sína og yddaði blýantinn sinn. Maður skrifar fyrst með blýanti það sem landkönnuðirnir segja. Maður fer ekkert að skrifa það með bleki fyrr en landkönnuðirnir hafa komið með sannanir.

-Nú jæja? spurði litli prinsinn.

-Ó! Það er nú ekkert það merkilegt heima hjá mér, það er allt svo lítið. Ég á þrjú eldfjöll. Tvö virk og eitt óvirkt. En maður veit aldrei.

-Maður veit aldrei, sagði landafræðingurinn.

-Þar er líka blóm.

-Við skráum ekki niður blóm, sagði landafræðingurinn.

-Af hverju ekki? Þau eru fallegust!

-Af því að blóm eru ekki varanleg.

-Hvað þýðir: „ekki varanleg“?

-Landafræðibækur, sagði landafræðingurinn, eru alvarlegustu bækur allra bóka. Þær úreldast aldrei. Það er afar sjaldgæft að fjöll færist úr stað. Það er afar sjaldgæft að haf þorni upp. Við skrifum um hluti sem eru eilífir.

-En óvirk eldfjöll geta aftur vaknað til lífsins, greip litli prinsinn fram í. Hvað þýðir þetta „ekki varanleg“?

-Ef óvirk eldfjöll vakna til lífsins, þá kemur það í sama stað niður, sagði landafræðingurinn. Það sem skiptir okkur máli er fjallið sjálft. Það breytist ekki.

-En hvað þýðir þetta „ekki varanlegt“? endurtók litli prinsinn, sem bakkar aldrei með spurningar, sem hann hefur þegar lagt fram.

-Það þýðir „sem hætta er á að geti horfið í nánustu framtíð“.

-Er hætta á að blómið mitt hverfi í nánustu framtíð?

-Vissulega.

Blómið mitt er ekki varanlegt, sagði litli prinsinn við sjálfan sig og það er bara með fjóra þyrna til að verja sig gegn öllum heiminum! Og ég skildi það eftir aleitt heima hjá mér!

Það var fyrsta augnablikið sem hann fylltist eftirsjá, en hann stappaði aftur í sig stálinu:

-Hvaða stað ráðleggur þú mér að heimsækja næst? spurði hann.

-Plánetuna Jörð, svaraði landafræðingurinn honum. Hún hefur gott orðspor...

Og litli prinsinn hélt áfram, áhyggjufullur vegna blómsins síns.