Kafli 2
Ég flaug þess vegna einn yfir Sahara-eyðimörkina, án þess að hafa neinn til að tala við, fyrir sex árum. Þá lenti ég í að verða að nauðlenda flugvélinni. Eitthvað inni í vélinni hafði bilað. Þar sem ég hafði hvorki með mér viðgerðarmann, né farþega, bjó ég mig undir tilraunir til að takast á við mjög erfiða viðgerð, alveg aleinn. Þetta var spurning um líf eða dauða fyrir mig. Ég átti rétt svo vatn til að drekka fyrir næstu átta daga.
Fyrsta kvöldið lagði ég mig þar af leiðandi til svefns í sandinum, þúsund mílum frá mannabyggðum. Ég var klárlega einangraðri en skipbrotsmaður á fleka í miðju úthafinu. Þið getið því ímyndað ykkur hvað mér brá mikið í dögun, þegar skrítin, lítil rödd vakti mig. Röddin sagði:
-Viltu vera svo vænn.... teiknaðu kind fyrir mig!
-Ha?
-Teiknaðu kind fyrir mig...
Ég stökk á fætur eins og eldingu hefði lostið niður í mig. Ég nuddaði augun vandlega. Ég starði fram fyrir mig. Það sem ég sá var lítill maður, einstakur í útliti, sem leit á mig, alvarlegur á svip.
Þetta er besta teikningin sem mér tókst að gera af honum.
Teikningin er samt mun síðri en raunverulegt útlit hans. Það er ekki mér að kenna.
Fullorðna fólkið latti mig frá því að verða myndlistarmaður þegar ég var sex ára og ég lærði aldrei að teikna neitt annað en opnar og lokaðar kyrkislöngur.
Ég starði þar af leiðandi með uppglenntum augum, fullur undrunar, á þetta fyrirbæri fyrir framan mig. Gleymið því ekki að ég var staddur þúsundir mílna frá öllum mannabyggðum. Samt leit þessi litli maður hvorki út fyrir að vera villtur, þreyttur né að vera að deyja úr þorsta, hungri eða hræðslu. Hann leit engan veginn út fyrir að vera týnt barn í miðri eyðimörk, þúsund mílum frá mannabyggðum. Þegar mér tókst loksins að koma upp orði, sagði ég við hann:
-En hvað ertu að gera hér?
Og hann endurtók þá, mjúklega, eins og það væri alvarlegt mál:
-Viltu gera svo vel... að teikna kind fyrir mig?...[KM4.1]
Þegar aðstæðurnar verða manni alveg óskiljanlegar, getur maður ekki óhlýðnast. Eins ómögulegt og þetta leit út fyrir að vera, þúsundir kílómetra frá öllum mannabyggðum og í lífshættu, tók ég blað og penna upp úr vasanum. Ég mundi samt hvernig ég hafði bara lært landafræði, sögu, reikning og málfræði og ég sagði við litla manninn (með ákveðinni skapvonsku) að ég kynni ekki að teikna. Hann svaraði mér:
-Það skiptir ekki máli. Teiknaðu kind fyrir mig.
Úr því ég hafði aldrei teiknað kind, teiknaði ég eina af þeim tveimur myndum sem ég kunni að teikna fyrir hann. Það var lokaða[KM5.1] kyrkislangan. Mér krossbrá við að heyra hann svara:
-Nei! Nei! Ég vil ekki fíl inni í kyrkislöngu. Kyrkislöngur eru mjög hættulegar og fílar taka mikið pláss. Heimili mitt er mjög lítið. Mig vantar kind. Teiknaðu kind fyrir mig.
Þannig að ég teiknaði.
Hann horfði hugsandi á og sagði svo:
-Nei! Þessi þarna er nú þegar mjög veikluleg. Gerðu aðra.
Ég teiknaði:
Vinur minn brosti blíðlega og af innlifun:
-Þú sérð vel að þetta er ekki kind, þetta er hrútur. Hann er með horn...
Þannig að ég teiknaði myndina upp á nýtt, en henni var hafnað, eins og þeim sem ég hafði áður teiknað.
-Þessi hérna er of gömul. Ég vil kind sem kemur til með að lifa lengi.
Vegna skorts á þolinmæði, því mér lá á að byrja að taka sundur vélina, skissaði ég þessa teikningu hér.
Og ég hreytti út úr mér:
-Þetta hérna er kassi. Kindin sem þú vilt er inni í honum.
En mér brá heldur betur að sjá hvernig andlitið á dómara mínum ljómaði af gleði:
-Þetta er alveg eins og ég vildi! Heldur þú að kindin þurfi mikið gras?
-Af hverju[KM6.1] spyrðu?
-Af því heimili mitt er svo lítið.
-Þetta er örugglega nóg. Ég er búinn að láta þig fá litla kind.
Hann hallaði höfðinu að myndinni:
-Ekki svo litla... sjáðu! Hún er sofandi...
Og þannig kynntist ég litla prinsinum.
