La Pentraĵo kiu Parolas

Aŭskultu ĉi tiun lecionon en "Esperanto Stories" ĉe YouTube kaj Apple Podcasts.

Petro loĝas en malgranda urbo. Li tre amas arton, sed li ne estas riĉa. Unu tagon, li promenas tra malnova strato kaj vidas novan butikon. La butiko estas malhela kaj plena de malnovaj aĵoj.

En la angulo, Petro vidas grandan pentraĵon. Ĝi estas portreto de maljuna virino kun bluaj okuloj. Petro aĉetas la pentraĵon por dek eŭroj. Li portas ĝin al sia hejmo kaj metas ĝin sur la muron en la dormoĉambro.

Dum la nokto, Petro aŭdas voĉon. La voĉo estas tre trankvila kaj dolĉa. Petro malfermas siajn okulojn, sed la ĉambro estas malplena. Tamen, li rimarkas ion strangan.

La virino en la pentraĵo ne plu estas serioza. Nun, ŝi ridetas. "Bonan vesperon, Petro," diras la pentraĵo. Petro saltas el la lito.

Li estas tre surprizita kaj iom timas. "Ĉu vi parolas?" li demandas per tremanta voĉo. La maljuna virino en la kadro movas sian kapon kaj respondas: "Jes, mi parolas kiam la luno estas hela.

Mia nomo estas Klara." Klara rakontas al Petro multajn rakontojn pri la urbo antaŭ cent jaroj. Ŝi parolas pri grandaj festoj, perditaj amoj, kaj kaŝitaj trezoroj. Petro ne plu timas.

Li sidas sur la planko kaj aŭskultas dum horoj. Klara estas tre saĝa. Ŝi donas al li konsilojn pri la vivo kaj pri lia laboro. Sed Klara havas unu peton.

"Petro," ŝi diras, "mi estas en ĉi tiu pentraĵo ĉar mi estis tre soleca kiam mi vivis. Mi volas vidi la sunon denove. Bonvolu meti min apud la fenestron." La venontan matenon, Petro movas la pentraĵon al la plej hela loko en la domo.

Kiam la sunlumo tuŝas la kanvason, la koloroj fariĝas tre brilaj. Petro nun havas specialan amikinon. Li ne plu sentas sin sola en la urbo. Ĉiun nokton, kiam la luno brilas, ili parolas pri la mondo.

Homoj pensas, ke Petro estas stranga ĉar li parolas al la muro, sed Petro nur ridetas. Li scias, ke arto havas sian propran vivon, kaj foje, ĝi eĉ havas sian propran voĉon.