Sagt er frá merkjum um að stefna lífsins kunni að breytast
Flestir treysta því að stefnan í lífinu sé staðföst frá fæðingu til dauða, en teikn eru um að þessi stefna sé hvorki stöðug lengur né einhlít. Morgunblaðið hafði þetta eftir sænsku nútímaskáldi:
„Fyrst vex ég mjög hratt, við fæðingu er ég 51 sentimetri, svo verð ég fljótt 52, 53, 54, 55 og 56 sentimetrar .... eftir 3 ár er ég 90 (sentimetrar) og þegar ég er 3 ára og 244 daga sprengi ég eins metra mörkin ..... 55 ára gamall stíg ég stórt skref í átt til himins og vex um 14 sentimetra, fimmtugastaogsjötta ár mitt á jörðinni hefur í för með sér næstum jafn mikla aukningu og 57 ára gamall mælist ég heilir 219 sentimetrar. Árið þar á eftir tapa ég næstum 30 sentimetrum í hæð og næsta ár 25.“
Um og eftir sextugt tekur við óróleikatímabil og þegar skáldið er 65 ára styttist það niður í 85 sentimetra, um sjötugt er það skroppið niður í rúmlega hálfan sentimetra. Seinna á það þó eftir að lengjast í 34 metra, minnka aftur um 45 metra, svo um hríð er það ellefu metrum minni enn ekki neitt. Frásögn nútímaskáldsins lýkur á þessum orðum:
„Síðan vex ég þetta allt aftur til baka og enda ævidagana, 88 ára gamall, í minni náttúrulegu lengd, 24 sentimetrum, það er að segja í lengdinni á milli tveggja geirvarta móður minnar.“
Svíar eru ákaflega oft í forystu þegar nýjungar ryðja sér til rúms en eftirfarandi texti bendir til að jafnvel enn róttækari breytingar kunni að vera í vændum varðandi stefnur í lífinu. Textann fann ég í ónefndu riti og af eðlilegum ástæðum lét höfundur ekki getið nafns:
„Ég held að hringurinn sé öfugur. Maður ætti að deyja fyrst. Koma því frá. Búa svo á elliheimili. Manni yrði sparkað þaðan þegar maður væri orðinn of ungur. Maður fengi gullúr. Færi að vinna. Maður ynni í fjörutíu ár þangað til maður yrði nógu ungur til að njóta lífsins. Maður myndi nota eiturlyf og drekka áfengi. Stunda partí. Gera sig kláran fyrir menntaskóla. Svo færi maður í barnaskóla. Næst yrði maður barn. Léki sér. Bæri enga ábyrgð. Yrði ungbarn. Skriði til baka inn í „kúluna“ og eyddi síðustu níu mánuðunum fljótandi um ... og endaði svo sem fullnæging.“
Lesbók Morgunblaðsins. 18. feb. 2006
