8. ΤΡΙΤΟ ΣΤΑΣΙΜΟ (568-605)

ΧΟΡ. Αρχοντόσπιτο ανοιχτό στους ξένους πάντα,

σπίτι ανθρώπου ανοιχτοχέρη,

ως κι ο Απόλλωνας, ο Πύθιος, ο λυράρης,

δέχτηκε σ᾽ εσέ να μείνει

και να γίνει στα δικά σου βοσκοτόπια

προβατάρης· κι η φλογέρα του σκοπούς

έπαιζε ποιμενικούς

στις μακριές βουνοπλαγιές,

τα δικά σου όταν ζευγάρωναν κοπάδια.

--

Μαγεμένες απ᾽ τη γλύκα τους κι οι λύγκες

πλουμιστές μαζί βοσκούσαν·

κι απ᾽ της Όθρης τα φαράγγια κατεβήκαν

τα μαυρόξανθα λιοντάρια·

και πιο πέρ᾽ απ᾽ τα ψηλά, τα φουντωμένα

έλατα, ένα γοργοκίνητο, ελαφρό

ελαφάκι παρδαλό

βγήκε κι έστησε χορό,

Φοίβε, Φοίβε, στης κιθάρας σου τον ήχο.

--

Και γι᾽ αυτό κοντά στη λίμνη εκεί της Βοίβης

με τα καθαρά νερά

έχει ο Άδμητος αμέτρητα κοπάδια·

τα οργωμένα του χωράφια

κι οι πλατιοί ανοιχτοί του κάμποι

σύνορο έχουν

κατά κει που ο Ήλιος λύνει τ᾽ άλογά του,

δυτικά, τον ουρανό των Μολοσσών·

και το Πήλιο από την άλλη

κυβερνάει, όπου τ᾽ αλίμενα του Αιγαίου

ακρογιάλια.

--

Ως και σήμερα, με μάτια δακρυσμένα,

κι ενώ κλαίει την ακριβή,

την ασύγκριτη γυναίκα που έχει χάσει,

διάπλατ᾽ άνοιξε τις θύρες

του σπιτιού του για τον ξένο. (600)

Ω, η ευγένεια

φέρνει πάντα την ευλάβεια προς τους άλλους.

Έχει ο ενάρετος και φρόνηση πολλή.

Τον θαυμάζω εγώ κι ελπίζω

πως καλό θα δει ένας άνθρωπος με τόση

θεοσέβεια.