Bruno Jasieński, But w butonierce (tomik), Perche?

BRUNO JASIEŃSKI But w butonierce Perche?

Mary

Dlaczego nie przyszłaś wczoraj? Czekałem... Czekałem... Mówiłaś że spotkamy się w naszej kawiarni. Obiecałaś... Cały wieczór siedziałem. Wypiłem 4 czarne kawy. Wchodzili różni ludzie, głośni, ordynarni. Mówili. Pili. Gestykulowali. Przy mnie siadł jakiś szlagon wąsaty w węgierce... A ja byłem taki smutny, smutny... Tak na mnie dziwnie patrzył ten kelner kulawy... Wiesz.... On musi mieć dobre serce... Dlaczego nie przyszłaś? Może jesteś chora?... (... Na dworze deszcz płacze i płacze Rozwiewny, bezkonturny...) A może mąż był wczoraj w domu?... Jaki on niedelikatny, gruboskórny. Gdyby wiedział jak mi było przykro... Nie mówiłem nic nikomu, A tak bardzo liczyłem, że Cię zobaczę... Dziś pójdę znów, jak będą zapalać latarnie. Będę chodził i patrzył w twoje okna, W twoje okna zasłonięte firanką. Zaczną zamykać sklepy, otwierać kawiarnie. Deszcz będzie padał... Będzie kapać z dachów... Przejdzie koło mnie jakiś starszy pan pod parasolem... Spytam się go, dlaczego Cię nie ma... Co robisz?... Tak bym chciał wiedzieć... Może wie, a może nie wie, A może tylko nie chce odpowiedzieć?... Będę chodził tam i na powrót po ulicy, Taki smutny, jak wczoraj, I liczył okna w twojej kamienicy... Ulica będzie pusta... Może wyjdziesz, może staniesz w oknie W swojej czarnej, taftowej sukience... Zresztą nie wiem czy bym Cię nawet poznał. Wiem tylko, że masz słodkie purpurowe usta I takie wąskie, białe, aksamitne ręce... Dlaczego nie przyszłaś?...