Значи, види, обично кога зборуваме за некаква медицинска дијагноза, па некако секогаш имаме едно длабоко вкоренето очекување за прецизност, нели? Да, апсолутно. Сепак конкретност, мислам слично како во инженеството. Токно така.
На пример скршена рака. Одиш на рендген, ја гледаш таа назабена бела линија на коската и докторот едноставно покажува со прстот и вели: „Еве, еве го проблемот.“ Аха, да. Тој пристап е многу бинарен и навистина дава сигурност. Или е нешто скршено или не е.
Самиот механизам е видлив. И тоа дава една неверојатна утеха. Луѓето едноставно сакаат работите да бидат видливи, да можат да ги стават во некаква рамка. Ама еве каде почнува проблемот.
Кога ќе навлеземе во светот на стареењето и, овај, човековата биологија воопшто, одеднаш таа рендгенска машина како да престанува да функционира. Дефинитивно. Гледаме во еден дијагностички пејзаж кој е, па, искрено кажано, целосно маглив. Тоа е веројатно најдобриот опис: дијагностичка магла.
Мислам, ние ги гледаме симптомите на површината, го гледаме тоа физичко пропаѓање, но вистинската слика за тоа што всушност се случува внатре, па таа е заматена од буквално илјадници микро процеси. Епа токму таа магла се обидува да ја расчисти доктор Дејвид Синклер во неговата револуционерна книга Lifespan. Оваа книга всушност е и основата за нашата денешна детална анализа. Одличен избор на материјал, морам да признаам.
Да. Јас бев фасциниран додека читав. Мисијата на овој наш разговор денес е да ја деконструираме таа идеја дека стареењето е, па, некаков неизбежен, природен и нормален процес. Што е многу тешко, нели?
Бидејќи луѓето отсекогаш го прифаќале тоа здраво за готово. Токму така, како гравитацијата. Ама модерната наука сега сугерира нешто друго. Сугерира дека ова можеби е, па можеби е најголемата медицинска заблуда во историјата на човештвото.
Да. Се поставува едно огромно прашање тука. Дали можеби веќе го имаме клучот не само за забавување на биолошкиот часовник, туку замисли за негово враќање наназад? И она што ја прави оваа наша анализа толку важна е фактот дека, види, нема да се фокусираме само на тоа што се случува на површината.
Мислиш на брчките и седата коса? Да, брчки,седа коса, болки во зглобовите. Тоа е само површината. Многу поважно е да навлеземе во прашањето зошто тоа се случува на најдлабокото клеточно ниво.
Аха, разбирам. Бидејќи ако погледнеме наназад, историјата на науката секогаш ни покажува дека штом еднаш вистински ќе се разбере механизмот на еден проблем, дури тогаш може да се почне со развивање на вистински инженерски решенија. Значи, ајде да започнеме од човечката страна на целата оваа приказна. За воопшто да ја разбереме биологијата, прво мора да сватиме зошто ни е потребна таа промена во парадигмата.
Книгата на Синклер започнува со една неверојатно трогателна приказна. Приказната за баба му Вера. Да, баба му Вера. Таа жена била, па, дефиниција за слободен дух, бунтовник.
Живеела вистински боемски живот. Пливала во езерото Балатон во Унгарија, нели? Токму така. Преживеала војна, им пркосела и на нацистите и на Советите.
Подоцна, кога заминала во Австралија, била избркана од плажа бидејќи носела бикини, а тоа во тоа време било тежок скандал. И друга живеела сосема сама во дивите предели на Нова Гвинеја. Неверојатно. Една исклучително витална личност која дефинитивно го живеела животот под сопствени услови.
Буквално вистинска животна сила. Но и тука лежи трагедијата. Нејзината последна деценија од животот била сосема поинаква. Таа енергична жена завршила врзана за фотеља, исполнета со огромна болка и слабост.
Ммм, целосно изгубила надеж. Да. И едноставно прифатила дека, цитирам, „така одат работите.“ Синклер тука забележува нешто многу сурово. Вели дека личноста која таа вистински била, нејзиниот дух, всушност умрела многу години пред нејзиното срце физички да престане да чука.
Што е навистина тажно кога ќе се размисли. Многу тажно. И тоа не доведува до еден поразителен заклучок за нашето модерно општество. Луѓето денес ние всушност не добиваме повеќе живот.
Добиваме само повеќе години на медицинско преживување. Има еден многу прецизен цитат од хирургот Атул Гаванде кој одлично се вклопува овде. Ајде сподели го. Тој вели дека смртноста денес станала, цитирам, „медицинско искуство“.
Ау, да, сурово, но вистинито. Ние како човештво навистина успеавме да го продолжиме времето на преживување благодарение на модерната медицина, но квалитетот на тоа преживување е, па, драстично намален. Медицината стана одлична во одржувањето на организмот во живот, но не и во одржувањето на виталноста. Епа, ајде да го разложиме ова малку.
Ми текнува на оној филм Друштво на мртвите поети. Аха, класика. Да. Има една сцена каде што ликот на Робин Вилијамс им вели на учениците дека еден ден сите тие ќе бидат само ѓубриво за нарциси.
Пораката е јасна. Искористете го денот, бидејќи крајот е неизбежен. Carpe Diem, нели? Токму така.
Но се поставува прашањето дали продолжувањето на животот има воопшто некаква смисла, ако тоа значи само уште десет години поминати во болнички кревет, приклучени на апарати, зависни од шака лекови секој божи ден. Тоа е вистинското етичко прашање. Мислам, дали целта е само да се одложи моментот кога ќе станеме тоа ѓубриво за нарциси, ако цената е цела една деценија на страдање? Она што е фасцинатно тука е дистинкцијата која медицинската заедница, а искрено и општеството во целина многу често ја пропушта.
На што точно мислиш? Па, фокусот е речиси целосно ставен на таканаречениот животен век, односно апсолутната бројка на години колку долго чука срцето. Аха, квантитетот на годините. Да, но вистинскиот параметар кон кој треба да се стреми науката е векот на здравје.
Значи, делот од животот поминат во полна сила, без хронични болести и инвалидитет. И тука е главниот судир со модерната медицина, нели? Токму така. Проблемот со денешната медицина е што ги третира само последиците, оние крајни симптоми на пропаѓањето, но апсолутно не ја третира вистинската причина.
Ама чекај, ако научниците или барем дел од нив знаат дека стареењето е вистинскиот коренски проблем, зошто нашиот здравствен систем сѐ уште е организиран на овој начин? Системот има голема инерција. Мислам, доволно е само да се погледнат болниците денес. Тие се поделени на целосно изолирани силоси.
Имаш оддел за кардиологија, па оддел за онкологија, па за неврологија. Да, секој си ја гледа само својата специјалност. Баш така. Секој специјалист си ја третира само својата специфична болест и целосно ја игнорира целината.
Синклер ова го нарекува, ова ми беше многу интересно, медицина на „удри ја кртовината“. Аха, како она аркадна игра? Да, каде што удараш една кртовина со чеканче и веднаш друга излегува на друго место. Излечи го срцето.
Оп, се појавува проблем со бубрезите. Види, системот е дизајниран на тој начин бидејќи историски гледано медицината се развила борејќи се со акутни проблеми. Значи инфекции, скршеници, вируси. Тоа има смисла.
За такви работи треба брза реакција. Да, и за такви проблеми тој модел на изолација и специјализација одлично функционира, но за едно системско пропаѓање како што е стареењето, тој модел е целосно несоодветен. Тотално промашување. Демогравот Си Џеј Елшански има направено една математичка пресметка која јас кога ја прочитав бев вистински шокирана.
Што пресметал? Пресметал дека дури и ако уште утре замисли магично да се излечат сите можни видови на рак, просечниот човечки век би се зголемил за само два точка еден година. Чекај, само два точка еден година? Да, точно толку.
Па тоа звучи невозможно. Мислам, ако се елиминира една од најсмртоносните болести во историјата на човештвото, како може придобивката да биде толку, толку мала? Одговорот лежи во нешто што во демографијата се нарекува Закон на Гомперц за човечка смртност. Аха, сум слушнал за тоа како функционира.
Тоа е еден математички модел кој покажува дека ризикот за смрт кај луѓето експоненцијално се зголемува по дваесетата година од животот. Значи, овие болести што ние ги третираме во болниците, тие не се независни изолирани настани. Сакаш да кажеш дека се поврзани? Да, тие се симптоми на еден ист основен процес на пропаѓање.
Ако успееш да го излечиш ракот кај пациент на седемдесет и пет години, експоненцијално растечкиот ризик од срцев удар, мозочен удар или деменција тој сѐ уште постои. Експоненцијалната крива на смртноста си останува иста. Значи ризикот едноставно се префрла на друго место. Точно.
Ова се надоврзува и на онаа еволуциска теорија за, еве овој, потрошно тело. Е, да, тоа е фасцинатно. Значи, според таа теорија, еволуцијата едноставно престанува да се грижи за нас откако ќе ја поминеме репродуктивната возраст. Буквално така.
Од еволуциска гледна точка, приоритет е организмот да преживее само доволно долго за да остави потомство, да ги пренесе гените и толку. Штом ќе се случи тоа, нема повеќе еволуциски притисок да се одржува совршено здравје со децении. Телото буквално станува потрошен материјал. Затоа лекувањето на една специфична болест во староста е како, па, како ставање фластер на брод што тоне.
Одлична споредба. Значи се испумпува водата од кабината за онкологија на пример, но трупот на бродот и понатаму се распаѓа бидејќи самиот материјал е стар. Точно така. Ова не доведува до неверојатен парадокс во медицинската пракса.
Значи, стареењето ги исполнува буквално сите медицински услови за да биде класифицирано како болест. Ги има сите карактеристики. Да. Има специфична патологија, предизвикува очигледно физичко пропаѓање, ги уништува органите на клеточно ниво, но според официјалните медицински прирачници не може да се нарече болест.
И тоа само поради еден апсурден услов. Да, поради еден целосно апсурден услов. Ги погодува повеќе од педесет проценти од луѓето. Мислам, всушност ги погодува сто проценти од луѓето, но само затоа што е универзално системот вели: „Ах, тоа е природно.“ И тоа има огромни, огромни последици врз тоа како се финансираат истражувањата во светот денес.
Како мислиш? Па види, ако го погледнеме прирачникот на Светската здравствена организација, таму има над чеternaесет илјади кодови за најразни болести, повреди и причини за смрт, но нема ниту еден единствен јасен код за самото стареење како примарна причина. Ниту еден? Тоа е лудост.
Ниту еден. А за да сфатиме колку е стареењето всушност опасно, доволно е само да ги споредиме ризиците. Науката има одамна докажано дека пушењето го зголемува ризикот од рак за околу пет пати, нели? Да, сите го знаеме тоа.
Но самото тоа што некој ќе наполни педесет години, самото постоење на таа возраст го зголемува тој ризик за сто пати. Сто пати. А на седемдесет години ризикот се зголемува за илјада пати. Значи, модерната наука всушност со децении се бори со погрешен непријател.
Ние, како што велат, ги ловиме чадовите, а го игнорираме огнот. Токму така Е сега, за да се изгасне тој оган, за вистински да се разбере таа коренска болест наречена стареење, авторот не носи на едно неверојатно патување назад во времето, многу, многу далеку наназад во примордијалните езера на Земјата. Зборуваме за пред околу четири милијарди години. Да, тоа е клучниот момент, нели?
Тоа е можеби најважниот момент во разбирањето на биологијата денес. Мора да се оди до самиот почеток на животот. Таму истражувачите ја идентификуваат таа теоретска прва клетка. Синклер ја нарекува М суперстес или големиот преживувач.
Аха, големиот преживувач. Што ја прави толку посебна? Па за да преживее во тие екстремни услови на раната Земја, оваа едноставна клетка морала да развие еден многу брилијантен механизам, едно исконско генетско коло за преживување. Ајде да објасниме како точно функционирало тоа исконско коло.
Значи се состоело од два клучни гена, нели? Да ги наречеме овај ген А и ген Б. Добро да ги крстиме така. Ген А има една многу едноставна задача: го запира размножувањето на клетката кога условите се лоши.
Од друга страна, ген Б произведува еден вид протеин придушувач. Кој го контролира ген А. Точно. Кога сè е во ред, кога околината е безбедна и мирна, протеинот од ген Б го држи ген А под контрола, го придушува и клетката си се множи слободно.
Да, но вистинската магија се случува кога ќе настане некој проблем. Да речеме дека ДНК-та на клетката одеднаш ќе биде оштетена од космички зраци или од некоја екстремна суша. И што се случува тогаш? Во тој момент приоритетите мора да се променат.
Протеинот од ген Б веднаш го напушта ген А и оди директно на местото на оштетувањето за да ја поправи ДНК-та. А бидејќи ген А повеќе не е придушен. Размножувањето веднаш запира. Клетката едноставно паузира сè додека поправката не заврши.
Откако ќе се поправи штетата, протеинот се враќа назад на своето место и животот си продолжи. Еве каде целата работа станува навистина, навистина интересна. Ова коло не останало само во тие примордијални езера. Тоа сè уште постои кај нас.
И тоа во секоја наша клетка. Денес кај луѓето овие гени се викаат сиртуини. Ние имаме седум такви, значи од Сирт еден до Сирт седум. За да ја визуализираме нивната улога, јас лично секогаш ги замислувам сиртуините како едни елитни екипи за итни поправки, налик на оние што беа мобилизирани за време на ураганот Катрина, на пример.
Аха, многу интересна споредба. Како точно би го поврзал тоа со клеточното ниво? Па вака. Замисли си дека овие екипи си имаат свои нормални секојдневни обврски, си ги одржуваат сопствените градови, регулираат сообраќај и плаќаат сметки.
Си ја вршат редовната работа. Токму така. Но кога ќе удри силен ураган, што во нашиот случај оштетување на нашата ДНК, тие мораат веднаш да ги остават своите домови и да отпатуваат во друг град за да ги поправат срушените dalnovodi. За да спречат тотален колапс.
Да. И додека се таму, тие ја спасуваат ситуацијата, спречуваат катастрофа. Но проблемот настанува ако ураганите почнат да удираат премногу често. Аха.
Еден по друг. Еден по друг. Постојано оштетување на ДНК од УВ зраци, од токсини, од лош начин на живот. И овие екипи се постојано на терен.
Што се случува тогаш со нивните сопствени домови? Почнуваат да пропаѓаат. Почнуваат да пропаѓаат. Травата расте неконтролирано.
Градот запаѓа во хаос, бидејќи едноставно нема кој да ја одржува регуларната состојба. Тоа е навистина многу сликовит начин да се објасни тој епигенестски хаос. Е сега, за да функционираат овие сиртуини, значи за да имаат енергија да патуваат и да поправат, потребна им е една клучна молекула. Се вика НАД.
НАД. Тоа им е горивото. Буквално горивото на овие работници. Но тука лежи најголемиот проблем.
Како што организмот старее и акумулира оштетувања, потребата за поправки експлодира. Работниците работат прекувремено, го трошат целото гориво и нивото на НАД драстично паѓа. И што се случува со клетката тогаш? Клетката запаѓа во состојба каде што има премногу штета за поправање, а премалку енергија.
И поради тоа некои од овие клеточни работници никогаш не се враќаат на своите првобитни позиции. Нивниот дом во геномот останува нерегулиран. Тоа е фундаменталната причина за стареењето според оваа нова парадигма. Значи тој хаос што се создава кога овие работници ќе се изгубат, не носи до самата срж на книгата на Синклер.
Тоа е таканаречената информациска теорија на стареењето. Да, клучниот концепт. Кога сиртуините ќе ги напуштат своите места, информациите во клетката почнуваат да се губат. Но тука мора да направиме една многу важна разлика.
Постојат два сосема различни типа на информации во нашите тела. Дигитални и аналогни. Точно. И таа разлика е пресудна, нели?
Јас би рекла дека дистинкцијата помеѓу овие две е можеби најважното научно откритие во оваа област. Значи, ДНК-та претставува дигитална информација. Таа е изградена од четири хемиски букви А, Ц, Т и Г. Како нули и единици во компјутерите.
Баш така. Исто како бинарниот код, дигитална информација е неверојатно отпорна. Научниците денес можат да извлечат и да прочитаат ДНК од коски на неандерталци кои се стари десетици илјади години. ДНК-та сама по себе не исчезнува толку лесно.
Од друга страна го имаме епигеномот. Е, тој е аналоген. Епигеномoт е тој што всушност контролира кои делови од таа ДНК ќе се прочитаат. Значи кои гени ќе бидат вклучени, а кои исклучени.
Тој ја дава инструкцијата. Да, благодарение на епигеномoт една клетка знае дека треба да биде на пример клетка на црниот дроб, а друга клетка, иако ја има истата ДНК, знае дека треба да биде неврон во мозокот. Но аналогните системи имаат една голема маана. Тие собираат шум.
Се расипуваат со текот на времето. Се расипуваат баш како што едно старо DVD почнува да собира гребнатини. Во биолошка смисла тој шум се акумулира токму поради она постојано преместување на сиртуините што го спомнавме. Види, долго време науката веруваше дека стареењето е резултат на акумулација на мутации во самата ДНК.
Дека самиот код се уништува така? Да, дека дигиталниот код се расипува. Но, експериментите на тимот на Синклер, кои првично биле направени со клетки на обичен квасец, докажале нешто сосема друго. Што забележале кај квасецот?
Забележале дека ДНК-та почнува да се заплетува и да создава токсични кругови. Ги нарекуваат РЦСи. И тогаш сиртуинот, конкретно Сир два кај квасецот е принуден да бега од својата нормална позиција за да оди да ги потисне овие кругови. И поради тоа преместување.
Поради тоа преместување клетката го губи својот идентитет. Процесот се нарекува екс диференцијација. Значи клетките буквално доживуваат криза на идентитет. Замисли само, клетка на кожата поради тој епигенестски шум одеднаш заборавa која е.
Почнува да се однесува чудно. Да почнува да вклучува гени кои инаку припаѓаат на неврон на пример и престанува да си ја врши работата како кожа. Во биологијата ова често се објаснува преку таканаречениот пејзаж на Вадингтон, каде што клеточниот идентитет е претставен како една џамлија која се тркала низ специфични долини. И со текот на времето излегува од долината.
Токму така. Шумот ги турка џамлиите надвор. Но морам да признаам, за мене лично најубавата аналогија за ова е големо концертно пијано. Аха, пијаното.
Како би го објаснил тоа преку музика? Вака. ДНК-та се всушност копчињата на пијаното. Тие се совршени, недопрени и ги содржат сите можни ноти.
Од друга страна, епигеномoт е пијанистот. Како што поминуваат годините, самото пијано си останува во совршена состојба. Не му фалат копчиња. Инструментот е тука.
Инструментот е беспрекорен, но пијанистот почнува да ги губи рефлексите, станува збунет, уморен, почнува да удира погрешни ноти, додава акорди каде што не треба, пропушта делови од композицијата. И наеднаш таа прекрасна симфонија на младоста се претвора во несносла бучава. Извонредна споредба навистина. И она што го прави тоа пијано уште пофасцинатно е што види науката веќе има апсолутен доказ дека копчињата се навистина недопрени дури и во длабоката старост.
Мислиш на клонирањето, нели? Да, тој доказ е клонирањето. Да се потсетиме на овцата Доли. Самиот процес на клонирање подразбира земање на јадро од една целосно возрасна стара клетка.
Значи клетка со веќе изграбано DVD. Точно. Научниците го земаат тоа јадро, хемиски го ресетираат аналогниот епигеном, значи го бришат шумот, го ставаат во јајна клетка и од тоа создаваат совршено младо, здраво животно. Што е апсолутно неверојатно кога ќе се замислиш.
Доколку дигиталната ДНК беше неповратно мутирана и уништена од стареењето, клонирањето на здраво животно би било апсолутно невозможно. Значи, информацијата за младост сè уште е таму. Пијанистот е проблемот, не инструментот. Токму така.
Ама чекајте сега. Едно е ова да функционира во теорија или кај некој обичен квасец. Но како се докажува оваа теорија за изграбено DVD кај цицачите во реалноста? Тука истражувањето на Синклер станува вистински научно фантастично.
О, да. Делот со глувците. Да. За да ја тестираат теоријата, тие создале нешто што се нарекува ICS глувци.
Јас би рекла дека тоа е можеби најхрабриот експеримент во модерната биологија. ICS всушност е кратенка за индуцирани промени во епигеномoт. Што точно направиле? За да докажат дека епигенестскиот шум е главната причина за стареењето, тие морале некако да го предизвикаат тој шум.
Но и ова е клучно без да предизвикаат генетски мутации. Без да ги расипат копчињата на пијаното. Точно. За таа цел инкорпорирале еден многу специфичен ензим земен од лигава мувла во геномот на глувците.
Овој ензим има една многу уникатна особина, ја сече ДНК-та исклучиво на места каде што нема витални гени. Значи предизвикува оштетување, создава паника во клетката, но реално не уништува ниту еден клучен ген. Токму така. И она што е најважно, истражувачите имале целосна контрола.
Ензимот бил дизајниран да се активира само кога во водата за пиење на глувците се додава специфичен лек. Како прекинувач. Да. Кога ќе го активирале ензимот, тој почнувал да прави микро исекотини.
Сиртуините, оние наши работници веднаш ги напушталe своите регулаторни позиции за да одат да ги поправаат тие исекотини. Аха, значи намерно ги одвлекувале. Точно. Откако лекот ќе се отстранел и секотините биле поправени без мутации, но аналогната информација веќе била нарушена.
И резултатот бил шокантен. Глувците почнале да стареат за педесет проценти побрзо од нормалното. Добилеседа коса, свитка нрбет, катаракта во очите, ги изгубиле мускулите. Буквално остареле пред очите на научниците.
Да, драматична промена. Но тука јас морам да прашам нешто што би го прашал секој скептик. Како знаеме дека тие глувци навистина биолошки остареле? Мислам, што ако ензимот едноставно ги направил екстремно болни, па само изгледале старо?
Лесно е да се скрши нешто и да се каже: „Еве, остаре.“ Е, тоа е одлично прашање. Тука настапуваат епигенетите часовници. Што се тие? Тоа се едни биомаркери кои многу прецизно ја мерат биолошката возраст на организмот преку анализа на тоа како се метилира ДНК-та.
Кога научниците ги анализирале овие Ајс глувци преку тие епигенетички часовници, часовници покажале дека тие навистина значи на најдлабоко молекуларно ниво биле стари. Значи не биле само болни? Не, нивниот биолошки софтвер бил буквално забрзан напред во времето. Ова е ултимативниот доказ дека губењето на епигенетичка информација го предизвикува стареењето.
Добро значи, доказано е дека пијанистот може намерно да се збуни и да се предизвика стареење. Но, клучното прашање за сите нас е може ли тој процес да се врати наназад? Дали можеме повторно да го научиме пијанистот да ја свири вистинската симфонија? Ова е делот каде што науката нуди најголема надеж денес.
Откако разбрале дека губењето на гориво НАД е причината зошто сиртуините ја губат битката со времето, се обиделе да го надополнат. Како го направиле тоа? Па земале група стари глувци кои биле биолошки еквивалент на луѓе во нивните касни шеесетти години и почнале да им даваат молекула која го зголемува нивото на НАД во клетките. И резултатите биле, па фасцинантни.
Тие стари глувци не само што престанале да пропаѓаат, туку нивните тела почнале вистински да се регенерираат. Да, се забележале неверојатни промени. Создале нови мрежи на капилари во мускулите, станале толку витални и имале толку многу енергија што кога биле ставени на лабораториската лента за трчање, трчале толку долго што ја расипале самата лента. Да, ја пробиле компјутерската програма.
Буквално. Лентата била програмирана да застане на три километри бидејќи ниту еден здрав глушец не трча повеќе од тоа. Но овие стари глувци со ресетиран систем ја пробиле границата. Мислам, дали тоа значи дека навистина е пронајден начин како да се исполира изгребано ДВД?
Ова не само што сугерира дека полирањето е возможно, туку покренува едно многу длабоко филозофско и биолошко прашање. Види, ако стареењето може намерно да се предизвика без генетски мутации. Како кај Ајс глувците? Да.
И ако регенерацијата може да се активира кај стари животни преку надополнување на клеточното гориво, тогаш целата досегашна парадигма се руши. Сепак е во вода. Стареењето дефинитивно не е еднонасочна улица кон амбисот. Тоа е процес кој содржи реверзибилни механизми.
Клеточните резервни копии сè уште постојат во нас. Потребен е само вистинскиот сигнал за да се активираат. Тоа комплетно ја менува перспективата за тоа што значи да се биде жив организам на оваа планета. Мислам, кога ќе се погледне пошироката слика во природата се гледа една прекрасна поврзаност.
Дефинитивно сè е поврзано. Од нас луѓето преку оние древни борови дрвја што живеат по пет илјади години, гренландските китови, па сè до оние бесмртни медузи кои се враќаат во стадиум на полип и постојано се регенерираат. Сите живи суштества го делат истото биолошко потекло. Сите го поседуваме тоа исконско коло за преживување.
Токму така. Разликата е само во ефикасноста со која различниот епигеном се справува со бучавата. Стареењето не е некаква кармичка казна или космичка неминовност. Тоа е едноставно губење на аналогни информации на клеточно ниво, болест која човештвото конечно е на прагот вистински да ја разбере и потенцијално да ја излечи.
И штом еднаш нешто се разбере на толку длабоко ниво на механизам, тогаш развивањето на терапии не е веќе прашање на научна фантастика, туку само на време и инженеринг. Полирањето на ДВД-то е процес кој моментално интензивно се тестира не само со молекули како НИАД бустерите, туку и со генетско репрограмирање. Ова не остава со една многу провокативна мисла за крај, нешто за што сметам дека секој човек треба длабоко да размисли. Ако еден ден, можеби во блиска иднина, лекот за овој епигенетички шум навистина стане реалност.
Што е многу веројатно. Да. И ако ни овозможи сигурен, здрав и витален век на здравје од сто дваесет или сто педесет години, како тоа фундаментално би го променило човечкото искуство? Доколку знаеме дека нашиот физички врв нема да заврши во четириесеттите години, како би изгледал бракот, на пример, ако партнерите имаат пред себе уште цел еден век заедно?
Тоа е сосема нова парадигма на живеење. Како би изгледало образованието и градењето кариера ако луѓето имаат цели сто години младост на располагање за да се пронадат себеси и да истражуваат нови патеки? И тоа совршено не враќа на самиот почеток на оваа дискусија. Таа дијагностичка магла за која зборувавме конечно почнува да се расчистува.
Веќе не се гледа само неизбежност. Преку овие истражувања ние како човештво почнуваме да ги гледаме јасни и остри линии на биолошкиот механизам. Буквално следиме како маглата исчезнува и рендгенската машина повторно покажува прецизна слика, но овој пат не на нешто скршено што не може да се поправи, туку на едно изгребано ДВД кое трпеливо чека да биде исполирано. Ви благодариме што бевте дел од оваа наша детална анализа денес.
До следното слушање, останете љубопитни.
