Iōsēphus: Salvēte, audītōrēs! Nōmen mihi est Iōsēphus.

Lebbaeus: Salvēte, amīcī! Et ego vocor Lebbaeus.

Iōsēphus: Spērō vōs esse bene. Hoc est ācroāma nostrum nōmine “QUID ES TŪ?” ego, Iōsēphus, et amīcus meus, Lebbaeus, sumus magistrī linguae Latīnae.

Lebbaeus: rēctē, dīxistī! ut valēs hodiē, amīce?

Iosephus: ego valeō. Et tū, Lebbaee?

Lebbaeus: Hodiē ego bene valeō.

Iosephus: ut audīvistis, Lebbaeus prōnūntiat verba modō ecclēsiasticō: sīcut sententia “Vēnī, vīdī, vīcī.”

Lebbaeus: [rīdet] Optime. Et Iōsēphus, amīcus meus, prōnūntiat verba modō classicō: sīcut sententia - [rīdet] sententia, sententia - sententia “Vēnī, vīdī, vīcī.” Hodiē, ego partem agō sīcut vocābulum. Itaque, vōs et amīcus meus vocābulum dīvīnāre dēbētis.

Iosephus: Quid est Lebbaeus? Cognōscere volumus. Certē - [Lebbaeus loquitur] - est homō,

Lebbaeus: - Quid sum? -

Iōsēphus: sed - [Lebbaeus loquitur] - quam partem Lebbaeus agit?

Lebbaeus: - Ō! Ita! [sībilat] -

Iōsēphus: [Lebbaeus rīdet] Estne animal? Estne planta? Estne rēs? Ego et vōs vocābulum dīvīnāre dēbēmus. [Lebbaeus cōnstat] Quid es tū, Lebbaee?

Lebbaeus: Quid sum ego, amīcī?

[Mūsica cantat]

Iōsēphus: Lebbaee?

Lebbaeus: Quid?

Iōsēphus: Esne tū animal?

Lebbaeus: Hodiē, amīce, ego sum animal.

Iōsēphus: Optimē!

Lebbaeus: Ita! Sum animal.

Iōsēphus: Esne tū animal domesticum [Lebbaeus mīrātur] aut bēstia?

Lebbaeus: Ego bēstia sum. Ego nōn animal domesticum.

Iōsēphus: Habēsne crūra quattuor?

Lebbaeus: Ō! Crūra! Hominēs habent duae crūra, nōnne. [Iōsēphus cōnstat] Sed ego nōn habeō duae crūra. Ego quattuor crūra habeō.

Iōsēphus: Quia quattuor crūra habēs, ubi tū is? In silvā?

Lebbaeus: Ego in silvīs eō. Perplacent mihi in silvīs ambulāre.

Iōsēphus: Tū ambulās in silvīs. [Lebbaeus cōnstat] Bibisne aquam dē flūmine?

Lebbaeus: Dē flūmine ego aquam bibō.

Iōsēphus: Cōnsūmisne carnem?

Lebbaeus: Numquam! Numquam! Ego nōn cōnsūmō carnem.

Iōsēphus: Cōnsūmisne herbam?

Lebbaeus: Ego semper cōnsūmō herbam et plantās. Inimīcī meī [rīdet] inimīcī meī - [Iōsēphus loquitur] - cōnsūmunt

Iōsēphus: - habēsne inimīcōs? -

Lebbaeus: Ita. Ego habeō multōs, fortasse nōn multōs, sed habeō inimīcōs. Sed inimīcī meī cōnsūmunt mē et amīcōs meōs. Amīcī meī et ego cōnsūmimus plantās et herbam.

Iōsēphus: vidēsne vēnātōrēs?

Lebbaeus: Ō, frequenter videō vēnātōrēs.

Iōsēphus: Currisne ā vēnātōribus?

Lebbaeus: Ita. Ego timeō vēnātōrēs. Et ego currō festīnante ā vēnātōribus. [Iōsēphus intellegit] Vēnātōrēs mē terrent. Ego valdē timeō.

Iōsēphus: Ēheu.

Lebbaeus: Ita.

Iōsēphus: Fortasse tē cognōscō, sed Lebbaee,

Lebbaeus: Quid?

Iōsēphus: habēsne. . minimē. Quem colōrem habēs?

Lebbaeus: Ego colōrem cinereum habeō. Cinereum, cinereum, bene?

Iōsēphus: Esne tū maior quam equus?

Lebbaeus: Ego maior quam equus sum. Ego magnus sum. Ego animal magnum

Iōsēphus: Habēsne dentēs?

Lebbaeus: Ita. Ego dentēs habeō. Hominēs volunt dentēs meōs. Vēnātōrēs -

Iōsēphus: - nunc intellegō!

Lebbaeus: [cōnstant] Vēnātōrēs volunt dentēs meōs. Et ego duōs dentēs magnōs, magnōs et albōs habeō.

Iōsēphus: Habēsne nāsum magnum?

Lebbaeus: Āh. nōn. [rīdet] iocus est! [Iōsēphus rīdet]. Iocus frīget. Iocus frīget. Ita, amīce, nāsum magnum et longum habeō.

Iōsēphus: Habēsne magnās aurēs?

Lebbaeus: ita. Aurēs meās magnās habeō.

Iōsēphus: Et audīsne bene?

Lebbaeus: [rīdent] ita. Audiō optimē.

Iōsēphus: Lebbaee,

Lebbaeus: ō quid, amīce?

Iōsēphus: ego tē cognōscō nunc. Esne tū elephantus?

Lebbaeus: Certē. Ego sum elephantus. Tū dīxistī “ele-”

Iōsēphus: “-phantus”

Lebbaeus: ita. Et ego dīcō “elephantus.”

Iōsēphus: [cum Lebbaeō] “elephantus”

Lebbaeus: ita. Elephantus -

Iōsēphus: Tū es animal magnificum, nōnne?

Lebbaeus: Grātiās! Grātiās!

Iōsēphus: Libenter

Lebbaeus: [rīdet] sed amīce mī, ego dē mē nārrābō. [Iōsēphus cōnstat] Ego elephantus hominēs, ut dīxī, ego hominēs timeō quia hominēs volunt mē vēnārī. Ego timeō hominēs et dentēs meī perplacent cēterīs hominibus.

Iōsēphus: Vīsne hominēs calcēre?

Lebbaeus: fortasse nōn volō calcēre hominēs, sed vēnātōrēs.

Iōsēphus: Quia vēnātōrēs sunt malī, nonne?

Lebbaeus: Ita. vēnātōrēs sunt pessimī. Amīce, est rīdiculum sed mūrēs quoque ego timeō.

Iōsēphus: Cūr mūrēs tē terrent?

Lebbaeus: Mūrēs mē terrent quia mūrēs sunt minimī et ego sum maximum animal. Itaque difficile est vidēre mūrēs. Difficile est vidēre rēs minimās.

Iōsēphus: Lebbaee, dē tē -

Lebbaeus: Quid? Nōn sum Lebbaeus. Ego sum elephantus.

Iōsēphus: Elephante, dē tē audiō tē memoriam bonam habēre, nonne?

Lebbaeus: Ita. Memoria mea est optima. Ego multa meminī. Aliquandō ego volō volāre sīcut avīs.

Iōsēphus: [rīdet] sīcut Dumbō!

Lebbaeus: Ita! Dumbō est optimus elephantus. Ita

Iōsēphus: [rīdēns] est fābula mīrābilis

Lebbaeus: Ita sed, amīce, tempus fugit, et necesse est mihi cōnsūmere. [rīdet]

Iōsēphus: Certē. Audītōrēs, hodiē Lebbaeus partem elephantī ēgit! Actor bonus erat. Nōnne cōnsentītis? Eī multās quaestiōnēs rogāvī et Lebbaeus, ut semper, bene respondit. Audītōrēs, dīvīnāvistisne vocābulum?

Lebbaeus: spērō vōs rēctē dīvīnāsse!

Iōsēphus: Optimē audīvistis et nōs multās grātiās vōbīs agimus!

Lebbaeus: ita grātiās plūrimās, et audītōrēs vōs optimē audīvistis sīcut elephantī, grātiās plūrimās!

Iōsēphus: ācroāma nostrum fīnītum est. Valēte!

Lebbaeus: in proximum!

[Mūsica cantat]