Múlahalasúlan

🎵

Alltaf er fjör á Tulipop, Tulipop.

Komdu nú með mér.

..ég sýna þér töfrana alltaf hér.

Búi, Gló, Freddi, Maddý og Barri tré.

Ég elska þennan stað.

🎵

Múlahalasúlan

🎵

Pínu skvetta hér

Pínu skvetta þar

Vel vaxa kálhausar þá

Grænt kál glansar á

Mjög hreint eftir smá

Kálhausana mína ég dýrka og dá(i)

🎵

-Hah, hvað, hvar er hún? Gló, hættu, ekki stríða.

-Hah! Hmm.

-Ég hef leitað alls staðar að henni, en hún er horfin. Hvernig á ég að lifa án hennar?

-Maddý, þetta er bara slaufa.

-Hah! Þetta er ekki bara slaufa. Þetta er mikilvægt fylgiskraut.

-Hvað? Mánaduftið, það er horfið. Ekki hér, nei. Hvar getur það verið?

-Halló, Búi.

-Allt í lagi, rosa fyndið. Þið getið skilað mér skóflunni og vatnskönnunni.

-Ha?

-Þið eruð ekki að skaða mig heldur kálhausana.

-Hah! Það er líka eitthvað frá þér.

-Einhver tók mánaduftið mitt.

-Og slaufuna mína.

-Hmm, fyrst að eitthvað hvarf frá okkur öllum, skyldi Freddi þá sakna einhvers?

-Omm, úps!

-Hehe.

-Vinir!

-Gaman að sjá þig líka, Freddi.

-Oj, það er leiklykt af þér.

-Svo, hvað er títt?

-Hefur eitthvað horfið úr húsinu þínu?

-Horfið? Eh, það held ég ekki.

-Hah! Freddi?

-Ha?

-Dótið okkar!

-Ha? Hvaðan kom þetta allt?

-Freddi, af hverju tókstu slaufuna mína? Liturinn fer þér ekki einu sinni.

-Ég? Ég gerði það ekki.

-En Freddi, þú getur sagt okkur satt. Var þetta kannski skrímslahvöt sem þú gast ekki hamið. Við skiljum það.

-En ég tók þetta ekki. Gló, segðu þeim. Þú trúir mér, er það ekki?

-Ég vil það, Freddi, en hvernig komst þetta hingað?

-Aumingja Freddi.

-Hvað, hvað er þetta?

-Hey!

-Hah! Freddi. Komið nú, við verðum að finna hann.

-Já, förum!

-Freddi, fyrirgefðu.

-Freddi, hvar ertu?

-Komdu.

-Okkur skjátlaðist.

-Freddi. Freddi

-Freddi. Freddi.

-Okkur þykir þetta leitt, Freddi.

-Hvar ertu? Freddi.

-Og svo kom stór, blár hali upp úr jörðinni og hrifsaði allt burt með sér.

-Við kenndum Fredda um. Hvernig gátum við?

-Hmm, hljómar eins og Múlahalasúlan, einmana vera sem tekur hluti sem tilheyra öðrum til þess að henni líði betur.

-HA?

-Eina leiðin til að ná hlutunum aftur er að fara í fylgsnið hennar.

-Vó, fylgsni Múlahalasúlunnar langt, langt í burtu, djúpt, djúpt í iðrum jarðar.

-Ehe, nei, reyndar er það bara þarna.

-Ú! Komum nú. Könnum málið.

-Gangi ykkur vel og ef þið sjáið hana skilið kveðju frá mér, hehehehe.

-Komiði, þetta er í þessa átt. Vó!

-Allt í lagi.

-Vó, fylgsni Múlahalasúlunnar.

-Vá!

-Ú, þetta er flott.

-Sjáið þarna.

-Huh! Grípum þetta og forðum okkur héðan. Fljótt.

-Váh.

-Bíðið. Hvar er slaufan mín? Ég fer ekki án hennar. Höh! Ó, þarna er hún.

-Maddý, komdu.

-Hoh, þetta er alveg bandvitlaust á henni.

-Ha?

-Arrh! Láttu vini mína í friði!

-Freddi, þú komst!

-Fljót nú, komum okkur héðan.

-Öh, já takk.

-Bíðið.

-Ha?

-Freddi, myndin þín.

-Hmm, reyndar... Þú mátt bara eiga hana og megum við kannski koma aftur síðar og verða vinir?

-Hahaha.

-Svo, þetta þýðir: já?

-Það var fallegt af þér að gefa henni myndina sem þér þykir vænst um, Freddi.

-Hlutir skipta ekki máli heldur vinir.

-Fyrirgefðu að við skyldum kenna þér um.

-Já, fyrirgefðu Freddi.

-Það er óhætt að segja að Freddi kenndi okkur öllum lexíu um hvað er mikilvægast.

-Já! Vinir!

-Vitiði, kannski getur Múlahalasúlan notað þetta til að gera fallegan útigarð hjá sér. Það er varla hollt fyrir hana að húka alltaf inni. Þetta er fyrir þig, Múlahalasúla.

-Já og mánaduftið væri fínt sem ljós fyrir hellinn hennar. Þetta er líka handa þér.

-Hmm, þá það. Hún má líka fá slaufuna mína, en þegar við komum aftur ætla ég pottþétt að kenna henni hvernig á að setja hana rétt á sig.

-Hehehehe.