Árni vill ekki fara í skólann

Árni er átta ára. Hann er oft óþægur. „Ég vil ekki fara í skólann því hann er leiðinlegur“ segir hann oft þegar fjölskyldan er að borða morgunmat og gera sig tilbúna. Mamma hans heitir Agnes og er forritari en pabbi hans heitir Haraldur og er sálfræðingur. Haraldur er alltaf bara kallaður „Halli“. „Ekki vera óþægur“ segir Halli oft við Árna litla á morgnana, „maður þarf að fara í skólann til að læra að lesa og skrifa og reikna og læra allskonar hluti.“ „En ég vil ekki læra!“ segir Árni þá oft „og kennararnir eru leiðinlegir“.

Einu sinni kom Árni heim úr skólanum og sagði: „Ég vil hætta í skólanum, ég þarf ekkert að kunna að reikna og ég kann hvort sem er að lesa og skrifa“. „Árni minn“ sagði Agnes, „maður þarf að læra til að geta fengið góða vinnu, því annars fær maður aldrei neina peninga. Ég þurfti að læra mikið af stærðfræði til að geta orðið forritari skal ég segja þér. Mér fannst oft leiðinlegt í skólanum en ég fór samt alltaf í skólann og var aldrei svona óþæg við mömmu mína og pabba.“ „Já en ég þarf ekkert að læra og ég þarf ekkert að fá mér vinnu. Ég ætla bara að búa í skóginum og búa til trjáhús og veiða“. „En Árni minn, heldur þú að það verði ekkert kalt að búa úti í skógi á Íslandi? Hvaða dýr ætlar þú eiginlega að veiða?“ spurði Halli pabbi hans hann. „Ég veiði bara fugla með boga og örvum og fiska í lækjum og svona“, sagði Árni.

„En ætlar þú þá aldrei til útlanda Árni minn?“ spurði mamma hans hann. „Þú færð enga peninga ef þú býrð bara úti í skógi og vinnur ekki neitt og þá getur þú ekki keypt þér neina flugmiða til útlanda“. Það var reyndar eitthvað sem að Árni vildi ekki missa af. Einu sinni höfðu þau í fjölskyldunni farið í frí til Ítalíu og einu sinni til Spánar og það hafði Árna þótt skemmtilegt. Þar var sjórinn ekki ískaldur eins og á Íslandi og meira að segja var hægt að baða sig í honum. Þar voru líka allskonar pöddur sem Árna þótti gaman að veiða og leika sér með og dýragarðar með dýrum eins og ljónum og krókódílum, sem var hvergi hægt að sjá á Íslandi. „Þá læðist ég bara inn í flugvélina þegar enginn sér og fer samt til Spánar“ sagði Árni, þver á svipinn. „Síðan læðist ég bara aftur í flugvélina þegar mig langar aftur heim.“

Þetta fannst Halla fyndið. Honum þótti sniðugt hvað krakkar halda alltaf að allt sé auðvelt. Auðvitað vissi Árni ekki einu sinni hvernig hann ætti að komast á flugvöllinn í Keflavík.