Ĉapitro 11.2

"Dankon, vi vere estas tre afabla. Tio ege helpas min. Mi plej sincere dankas. " "Ne dankinde," li respondas, iom seke. Kaj li ekirigas la motoron. "Mi ne ŝatas la ideon, ke mi devos venigi ripariston, mekanikiston," ŝi diras. "Mi tute ne ŝatas aŭtojn, fakte. Mi havas veturilon, ĉar estas tre oportune, sed mi ne ŝatas aŭtojn. " La alta junulo nur silentas. "Ne estas facile igi lin diri ion," pensas Linda, iom zorge, sin demandante, ĉu estis saĝe enmiksi sin en tiun aventuron. Ŝi forte deziras lin paroligi, sed samtempe timas malkontentigi lin. Neniam estas facile trovi plene kontentigan manieron agi. "Ĉu ĝenas vin, se mi parolas?" ŝi demandas, "vi eble estas silentema. " "Mi havas zorgojn," li respondas. "Mi ne volas ĝeni vin. Estas jam tiel bonkore, ke vi min veturigas. Mi vere sentas grandegan dankemon al vi. " "Ne dankinde," li ripetas, kaj silentas plu, pripensema.